ID.nl logo
De juiste manier om alles in iTunes te taggen
© Reshift Digital
Huis

De juiste manier om alles in iTunes te taggen

Zelfs als de tags in je iTunes bibliotheek grotendeels correct zijn, kunnen foute tags ervoor zorgen dat je de juiste muziek toch niet kunt vinden. Daarom is het goed om eens naar je iTunes bibliotheek te kijken en ervoor te zorgen dat je tags ingevuld en correct zijn.

Stel je voor hoe je iTunes bibliotheek eruit zou zien als al je nummers willekeurige karakters zouden bevatten voor titel, artiest, en album. Je zou nooit kunnen vinden waar je naar wilt luisteren. Maar zelfs als een artiestennaam verkeerd gespeld is, kan je je favoriete band mogelijk al niet vinden. Tijd dus om iTunes eens grondig na te lopen en alle tags correct in te vullen.

Om dat te doen, selecteer simpelweg een nummer of video en druk op Command-I om het informatievenster voor het item tevoorschijn te halen. Het tabblad Info in dit venster bevat veel van de tags van het item, maar andere tabbladen hebben extra tagvelden - de Show en Episode Number tags binnen het tabblad Video, bijvoorbeeld. Of als je dezelfde tag aan meerdere bestanden wilt toekennen, selecteer al die bestanden en druk op Command-I om het Multiple Item Information venster te openen.

Metadata

Je hoeft niet bij elke tag metadata neer te zetten, maar sommige helpen je om je muziek te beheren en te vinden wat je wilt afspelen. Hier zijn een aantal ideeën voor de tags die je eens zou moeten bekijken.

©PXimport

Pop, rock, hip-hop, dancemuziek, etc.: Als je graag naar populaire nummers luistert, hoef je je weinig zorgen te maken over meer esoterische tags. Je hebt voor alle nummers uiteraard de Name tag nodig, maar ook de Artist en misschien de Album tag. Misschien wil je ook de Album Artist tag gebruiken. Veel populaire nummers hebben "featured" artiesten - een nummer van Beyoncé met Jay Z, bijvoorbeeld. De Artist Album tag moet Beyoncé zijn, zodat alles bij haar nieuwste album blijft horen (hierbij nemen we aan dat je het volledige album gekocht hebt). Maar de Artist tag moet dan Beyoncé & Jay Z zijn, of

zodat je muziek van dat duo kunt vinden als je dat wilt.

Het kan handig zijn om de Genre tag in te vullen als je op genre naar muziek zoekt. Als je graag meezingt, kun je ook songteksten toevoegen in het Lyrics tabblad. En als je een grote klassieke rockcollectie hebt, dan kun je het jaar waarin het album opgenomen of uitgebracht is invullen, zodat je gemakkelijk al je nummers van de jaren '60, '70, of '80 kunt vinden.

©PXimport

Jazz, shownummers, soundtracks: Naast het bovenstaande, kan het een goed idee zijn om meer informatie over je muziek in te voeren. De Album Artist tag is een belangrijke voor deze muzikale varianten. Voor dat Thelonius Monk Quartet met John Coltrane in Carnegie Hall album, bijvoorbeeld, heb je een aantal opties. Je zou Artist kunnen invullen als Thelonius Monk of als Thelonius Monk en John Coltrane. En je zou Album Artist kunnen invullen als Thelonius Monk, The Thelonius Monk Quartet, of Thelonius Monk en John Coltrane. Of je kunt het Album Artist veld leeg laten. Het hangt er helemaal van af hoe je een dergelijk album classificeert. Is het een Monk album waar John Coltrane aan meedoet, of is het een album van Monk en Coltrane samen?

©PXimport

De Composer tag kan ook van belang zijn voor dit soort muziek. Wanneer je deze tag gebruikt, bepaal dan of je Voornaam/Achternaam of Achternaam/Voornaam wilt gebruiken. Dus het zou dan Thelonius Monk of Monk, Thelonius worden. Kies wat voor jou het meest logisch lijkt.

Voor dit soort muziek kan het handig zijn om het jaar toe te voegen - het jaar waarin de muziek is opgenomen of het jaar waarin het is uitgebracht. Dit is vooral handig voor het aanmaken van smart afspeellijsten op jaar. In het voorbeeld hierboven heb ik het jaar als 1957 ingevuld, toen het concert werd opgenomen, hoewel het album pas in 2005 is uitgebracht.

Meezingen

Voor nummers met zang kun je de tekst toevoegen. En als je van details houdt, gebruik dan het Comments veld om informatie zoals de exacte opnamedatum, muzikanten, platenmaatschappijen en producenten in te voeren.

Klassieke muziek: Voor klassieke muziek kun je het beste alle tags die ik genoemd heb gebruiken (vooral de Composer tag). Het kan ook handig zijn om na te denken over hoe je genres in wilt gaan voeren. Je kunt het op het algemene Classical houden, of aangepaste genres gebruiken zoals Chamber Music, Keyboard, of Opera. Typ gewoon de tekst in die je wilt in het Genre veld en iTunes slaat het op als genreoptie.

En vergeet de Grouping tag niet. Deze tag groepeert nummers onder de naam van een werk. Zo kun je alle nummers van een specifieke opname van ibelius' String Quartet in D Minor selecteren en ze in de Grouping tag een naam geven. Ik zou dat werk bijvoorbeeld taggen als String Quartet in D Minor - Emerson Quartet. Hoewel je muziek niet per groep kunt bekijken, kun je de Grouping tag in smart afspeellijsten gebruiken.

©PXimport

Films en TV-series: iTunes heeft specifieke tags voor video's in het tabblad Video in het Info venster. Voor TV-series vul je de naam van de serie, het nummer van het seizoen, en het nummer van de aflevering in. Het is op die manier veel gemakkelijker om met een Apple TV door series die meerdere seizoenen hebben te navigeren. Films hebben dergelijk informatie niet nodig, maar je kunt details over de film toevoegen in het Description veld in het tabblad Video. Helaas zijn er geen Director of Actor tags voor films. Maar je kunt deze in het Artist veld neerzetten, en als je specifieke acteurs wilt invoeren kan dat in het Comments veld in het tabblad Info.

Met dit in gedachten kun je je iTunes bibliotheek doorlopen en de tags van je media controleren. Maar als je een grote bibliotheek hebt kan dit veel tijd kosten. In een volgend artikel zal ik kijken naar apps en scripts die dat proces kunnen helpen stroomlijnen.

▼ Volgende artikel
Gerucht: Nexon werkt aan Starcraft-shooter voor Blizzard
Huis

Gerucht: Nexon werkt aan Starcraft-shooter voor Blizzard

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

▼ Volgende artikel
Review: Mario Tennis Fever is een leuke set
Huis

Review: Mario Tennis Fever is een leuke set

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Watch on YouTube

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Slide
Slide
Slide
Slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.

Goed
Conclusie

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Plus- en minpunten
  • Flinke hoeveelheid content en modi
  • Sterke basisgameplay
  • Uiteenlopende Fever-rackets
  • Nog altijd sterke multiplayer
  • Daagt je nooit écht uit
  • Diepgang niet eindeloos