Veel mensen gebruiken hun iPhone als fitnesstracker. De data die door de sensoren verzameld wordt kan relevant zijn voor medisch onderzoek. Met ResearchKit kun je met je iPhone een bijdrage leveren. Hoe werkt dit?

Je iPhone zit vol met sensoren die allerlei metingen kunnen doen, bewegingen kunnen registreren enzovoorts - informatie die uitermate geschikt is voor medisch onderzoek. Voor onderzoek geldt: hoe meer gegevens, hoe beter. Hoe meer mensen meedoen, hoe betrouwbaarder en representatiever de informatie. En aangezien er ontzettend veel mensen met een iPhone op zak rondlopen, lijkt het een goed en logisch middel om gegevens aan te leveren op een ongekend grote schaal. Lees ook: 11 dingen die je nog niet wist over je iPhone.

Wat is ResearchKit?

©PXimport

Activiteiten worden op de achtergrond bijgehouden, zonder dat je er last van hebt.

ResearchKit is een open source framework van Apple waarmee wetenschappers en ontwikkelaars van over de hele wereld krachtige apps kunnen ontwikkelen voor medisch onderzoek die daarvoor de sensoren op je iPhone benutten. Het framework werkt naadloos samen met HealthKit, waardoor er nog meer relevante gegevens beschikbaar zijn, zoals calorieverbruik, het gemiddeld aantal stappen per dag en hartslag.

Dankzij de apps die uit ResearchKit voortkomen, betekent deelnemen aan medisch onderzoek niet langer dat je naar een ziekenhuis of medisch centrum moet gaan om tests te laten uitvoeren en vragenlijsten in te vullen. Nu kun je waar je maar wilt je iPhone gebruiken om activiteiten uit te voeren en data te genereren. Bovendien kun je je met veel apps je eigen data bijhouden en potentiële verbanden ontdekken tussen je symptomen en dagelijkse activiteiten of dieet.

Data die op deze manier wordt aangeleverd kan ook veel sneller en efficiënter verwerkt en opgeslagen worden dan papieren vragenlijsten. Hierdoor houden onderzoekers meer tijd over om zich op het onderzoek zelf te richten in plaats van op gegevensinvoer en het controleren op fouten bij de invoer.

Maar hoe zit het met je privacy? Je wilt natuurlijk niet dat de sensoren op je iPhone constant van alles aan het opmeten zijn en deze gegevens zomaar naar weet jij veel wie doorsturen. Met ResearchKit kun je kiezen aan welke studies je meewerkt en je kunt zelf bepalen welke informatie je aan welke apps doorgeeft.

Nu al beschikbaar

Er zijn al een aantal Amerikaanse apps van verschillende instituten, medische centra en onderzoekers verkrijgbaar die van ResearchKit gebruik maken.

©PXimport

Met GlucoSuccess kun je je bloedsuikerspiegel doorgeven op verschillende momenten op de dag.

Met GlucoSuccess kan een beeld geschept worden van de invloed die eetgewoonten, lichaamsbeweging en medicatie hebben op de bloedsuikerwaarde van een patiënt. Mensen die de app gebruiken kunnen hiermee een duidelijk verband leggen tussen bepaalde keuzes die ze maken en hun glucosewaarden, zodat ze meer controle krijgen over hun eigen gezondheid.

De Asthma Health app is ontwikkeld om symptoompatronen van personen bij te houden waaruit afgeleid kan worden wat de triggers zijn voor astma-aanvallen en hoe de behandeling gepersonaliseerd kan worden.

Share The Journey is een app waarmee borstkankerpatiënten na hun behandeling gedetailleerde informatie kunnen geven over de langetermijneffecten van hun chemotherapie, die kan helpen om de kwaliteit van leven na de behandeling te verbeteren.

De mPower app maakt gebruik van gegevens over coördinatie, balans, geheugen en loopgedrag om de medische wereld een beter inzicht te geven in de uiteenlopende symptomen van de ziekte van Parkinson, terwijl gebruikers de app kunnen gebruiken om hun eigen symptomen kunnen herkennen.

Door middel van vragenlijsten en taken stelt MyHeart Counts onderzoekers in staat om beter te kunnen beoordelen hoe de activiteiten en levensstijl van de deelnemers gerelateerd is aan hun kans om hart- en vaatziekten te krijgen. Hiermee kan de medische wereld een beter inzicht krijgen in hoe het hart beter gezond gehouden kan worden.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.