De iPhone 15 is de eerste iPhone met een usb-c-aansluiting. Dat betekent dat eigenaars van deze smartphones afscheid moeten nemen van de bekende Lightning-kabel. En dat betekent ook dat ze rekening moeten houden met een andere manier van opladen.

🔋 Lees ook: iPhone 15-serie: eerste iPhones met usb-c-poort

Als je in de markt bent voor een nieuwe iPhone, zoals de iPhone 15 of iPhone 15 Pro, dan moet je er rekening mee houden dat je een nieuwe poort op het toestel aantreft. Dit is niet de bekende Lightning-poort, maar een usb-c-aansluiting. Dat is dezelfde aansluiting die we tegenkomen op Android-smartphones, digitale fotocamera’s, draadloze koptelefoons en allerlei andere (slimme) apparaten die je in huis hebt staan of liggen. Een nieuwe poort betekent in dit geval ook een andere manier van opladen, maar mogelijk hoef je geen extra geld uit te geven aan een oplader.

iPhone 15 met usb-c-aansluiting

Want de kans is groot dat je al een usb-c-kabel (en eventueel bijbehorende adapter) ergens in een lade hebt liggen. Niet alleen vanwege het grote aantal devices dat tegenwoordig beschikt over usb-c, maar ook omdat andere Apple-producten reeds voorzien zijn van die standaard. Hieronder hebben we een lijstje met producten verzameld – van Apple – die werken met usb-c voor het opladen. Wanneer je eenmaal in het ecosysteem van Apple zit, dan is de kans groot dat je ook andere apparaten van het Amerikaanse bedrijf gebruikt. Dan heb je dus al een geschikte oplader.

Bovendien is het zo dat je een iPhone 15 kunt opladen met de meegeleverde usb-c-kabel. Stop je deze in een MacBook met usb-c-aansluiting, dan wordt je iPhone opgeladen. Heb je nog geen andere Apple devices met usb-c in huis? Dan moet je nog een usb-stroomadapter kopen; eentje die overweg kan met usb-c. Apple biedt hier zelf een selectie voor aan, maar je kunt ook voor goedkopere of alternatieve opties gaan die je bij online retailers aantreft. Naast het aanbod van Apple raden we het gebruik van Belkin-producten aan. Die stellen ons nooit teleur.

©Wesley Akkerman | ID.nl

En draadloos opladen dan?

Dat de iPhone 15 nu een usb-c-poort heeft, betekent niet dat draadloos opladen ineens verleden tijd is. Mogelijk kun je dus wederom wat geld besparen als je al zo’n draadloze lader hebt. Sinds de release van de iPhone 12 is het mogelijk gebruik te maken van de technologie MagSafe. Deze draadloze oplader bevestig je via een magneet op de achterkant van de iPhone, al gaat dat vooralsnog nog wel trager dan opladen via de kabel. Maar goed, een accu langzaam opladen is altijd gezonder dan wanneer dit razendsnel gebeurt, dus dat is een mooi bijkomend voordeel.

Dat draadloze opladers bestaan betekent niet dat kabels niet meer gewenst zijn. Los van het feit dat ze draadloos opladen langzamer is, kun je met deze methode ook (nog) geen data overbrengen. Wanneer je snel iets van een computer naar je smartphone wilt kopiëren, dan is de bekabelde mogelijkheid nog steeds de snelste en meest betrouwbare optie die er is. Goed om te weten: de kabel die je bij je iPhone 15 krijgt is dan wel usb-c, maar qua data-overdracht ondersteunt hij slechts de usb 2.0-standaard (meer daarover lees je in Zo snel is jouw usb-c-kabel!). Dus in alle gevallen kan het handig zijn te investeren in een kabel die een modernere standaard ondersteunt, voor sneller laden en data overbrengen.

Waarom stapt Apple nu pas over?

In 2024 moeten in de Europese Unie alle draagbare apparaten die je met een kabel oplaadt of die in staat zijn data over te brengen, beschikken over een usb-c-poort . Anders mogen ze hier niet officieel niet verkocht worden. Het doel achter dit mandaat: minder e-waste produceren, snellere laadtijden aanbieden en consumenten de keuze geven producten met of zonder oplader te kopen. Regelgevers willen bovendien voorkomen dat consumenten vast komen te zitten in ecosystemen en dat er een grotere keuzevrijheid ontstaat met betrekking tot het aanschaffen van accessoires.

Dan rest nog de vraag waarom Apple het besluit zo lang uitgesteld heeft. Daar bestaat geen eenduidig antwoord op. Mogelijk heeft het iets te maken met het Made for iPhone-programma dat Apple opzette voor iPhone-accessoires. Wanneer fabrikanten accessoires wilden uitbrengen, dan moesten ze daarvoor een commissie afstaan aan Apple. Het bedrijf zelf zegt te hebben gevochten tegen hoeveelheid e-waste die door dit besluit ontstaan is; nu moeten iPhone-bezitters immers hun oude Lightning-kabels weggooien en krijgen ze er een nieuwe usb-c-kabel(berg) voor terug.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.