Apple heeft op de WWDC-ontwikkelaarsconferentie een flink aantal nieuwe producten en software aangekondigd. Meest in het oog springen de nieuwe 10,5 inch én 12,9 inch iPad Pro en een nieuwe iMac, die draaien op respectievelijk iOS 11 en macOS High Sierra.

10,5 inch iPad Pro en 12,9 inch iPad Pro

Een van de nieuwe iPads is een Pro-versie van Apple's tablet met een scherm van 10,5 inch. Daarmee is hij beduidend groter dan de vorige versie van de iPad Pro, die slechts 9,7 inch mat. De nieuwe Pro heeft een verbeterd scherm en een verbeterde chipset, waardoor hij niet alleen groter, maar ook sneller is dan de vorige generatie.

Maar het kan nog groter, want Apple kondigde ook een iPad Pro aan met een scherm van 12,9 inch. Qua specificaties zijn de twee verder vrijwel gelijkwaardig. Beide iPads zijn vanaf vandaag te bestellen in de Apple Store, en draaien nog even niet op het nieuwe besturingssysteem, iOS 11.

iOS 11

Want inderdaad: Apple kondigde ook een nieuwe versie van het mobiele besturingssysteem iOS aan. iOS 11 is niet bijzonder veel veranderd, maar er zijn toch wel wat nieuwigheden die de moeite waard zijn. Zo is het controlecentrum veranderd en is er een speciale auto-modus toegevoegd, die de bestuurder minder moet afleiden.

Verder is Siri verbeterd, zoals eigenlijk bij elke nieuwe iOS-versie gebeurd, en zijn er veranderingen in het betaalsysteem Apple Pay, al is dat in Nederland nog niet echt van de grond gekomen. Hier lees je meer over de veranderingen in iOS 11.

iMac

De iPads zijn niet de enige nieuwe hardware die Apple heeft getoond, ook staat er een gloednieuwe iMac op stapel: de iMac Pro. De Pro-versie wordt de eerste mac met 16GB werkgeheugen, iets waar vooral grafisch vormgevers al een tijdlang om schreeuwden. Dat geheugen is uit te breiden naar liefst 128GB.

Goedkoop wordt de nieuwe iMac niet: zelfs het instapmodel heeft een prijskaartje van vijfduizend dollar. Nederlandse prijzen en beschikbaarheid zijn nog niet bekendgemaakt.

macOS High Sierra

Vorig jaar kondigde Apple het nieuwe besturingssysteem macOS Sierra aan, en nu is het tijd voor een update. macOS High Sierra borduurt voort op de 'gewone' Sierra, met wat verbeterpunten waar nodig. Zo is er bijvoorbeeld verregaande VR-ondersteuning en zouden Javcascript-apps tot 80 procent sneller moeten laden. Ook zijn er veranderingen doorgevoerd op het gebied van adblocking en het tegengaan van tracking. Meer nieuwigheden in macOS High Sierra vind je hier.

En nog veel meer...

Maar ook dat was nog lang niet alles. Hieronder in vogelvlucht de nieuwe hard- en software die Apple nog meer aankondigde:

- watchOS 4: De nieuwe versie van Apple's smartwatch-besturingssysteem. Met nieuwe wijzerplaten, een update voor Apple Music op de Watch, slimmer gebruik van de batterijduur en nog meer Siri-integratie.

- Mac-updates: Bijna elke bestaande Mac krijgt een hardwareupdate met betere schermen, meer werkgeheugen en nieuwe grafische kaarten. Nieuwe Macs krijgen ook Intel's Kaby Lake-chips ingebouwd.

- HomePod: Een slimme speaker die we al even zagen aankondigen. De HomePod is Apple's antwoord op Google Home en Amazon Echo, de home-hubs met spraakherkenning.

- ARKit: Een augmented reality-platform voor iPhones en iPads. Hierop kunnen ontwikkelaars Pokémon Go-achtige apps ontwikkelen.

- Updates: Voor AirPlay, met bijvoorbeeld multiroom-ondersteuning, en voor de App Store zelf.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.