Apple heeft een inruilprogramma waarmee je onder meer je oude iPad of iPhone kunt inwisselen voor een nieuwe. Dit is niet alleen voordelig, maar je kunt er ook het milieu mee helpen. Wat moet je weten over dit 'Trade In'-programma en hoe ruil je je apparaat in?
Na het lezen van dit artikel weet je:
Hoe je je oude Apple-apparaat inruilt voor een nieuwe
Welke apparaten je kunt inruilen
Hoeveel geld je kunt besparen op je nieuwe aankoop
Onder het Trade In-programma van Apple kun je je iPhone, iPad, Mac, Apple Watch of zelfs sommige Android-telefoons recyclen in ruil voor shoptegoed dat je in de (online) winkel van Apple kunt besteden voor de aanschaf van een nieuw apparaat of een cadeaukaart. Apple knapt je oude apparaat op en zoekt er een nieuwe eigenaar voor of haalt de onderdelen eruit voor de productie van nieuwe apparaten. Dus het inruilen van je oude Apple-apparaat is ook nog eens goed voor de planeet.
Zo werkt je iPad of iPhone inruilen bij Apple
Om je oude apparaat in te ruilen, ga je naar de Trade In-website. Hier kun je direct zien of jouw apparaat aan de voorwaarden van het inruilprogramma voldoet en wat de mogelijke inruilwaarde is. Komt je apparaat niet in aanmerking, dan kun je het gratis laten recyclen.
Ben je tevreden over de prijs die Apple biedt voor bijvoorbeeld je oude iPhone of iPad, dan heb je twee opties. Je kunt het apparaat inleveren bij een Apple Store in de buurt of je kunt het opsturen naar Apple met de inruilkit die je hiervoor ontvangt. Uiteraard is de eerste optie de snelste oplossing. Als je voor opsturen kiest, dan kan het twee tot drie weken duren voordat Apple alles heeft verwerkt.
💡 Vergeet niet om voordat je je iPad of iPhone inruilt een back-up te maken van je oude apparaat en om al je gegevens te wissen .
Welke apparaten kun je inruilen?
Op de Trade In-website kun je exact zien welke apparaten in aanmerking komen voor het inruilprogramma. Zo krijg je voor de iPhone 13 Pro Max het meest, namelijk maximaal 650 euro. De oudste telefoon die je kunt inleveren is de iPhone 7, alleen krijg je daar slechts 35 euro voor. Je kunt die telefoon eigenlijk beter als back-uptoestel bewaren.
De inruilwaarde is een indicatie en hangt af van de conditie van je toestel. Zit er een barst in het scherm of is er waterschade, dan zal de waarde van je telefoon fors dalen en in sommige gevallen krijg je er helemaal niks meer voor.
Voor wat betreft de iPad, daarvoor krijg je tot 545 euro voor het inleveren van een Pro-model. Voor de reguliere iPad, iPad Air en iPad mini krijg je 195 tot 270 euro terug. Een Apple Watch inleveren levert je 45 tot 150 euro op.
💡 Apple accepteert ook MacBooks en Mac-desktops. Zo krijg je voor de Mac Pro tot 1.190 euro terug en voor een MacBook Air 445 euro.
Tot slot komen enkele Android-telefoon ook in aanmerking voor het inruilprogramma. Het gaat hier onder meer om diverse Samsung Galaxy-modellen en de Google Pixel 4 tot en met 6. De inruilwaarde varieert van enkele tientjes tot 300 euro.
En meer komt er niet bij kijken. Bedenk wel dat het dus om een inruilwaarde gaat: je krijgt het geld niet gestort op je rekening. Je hoeft niet direct een nieuw apparaat te kopen. Je kunt de inruilwaarde namelijk ook laten storten op een cadeaukaart van Apple.
Gerucht: Nexon werkt aan Starcraft-shooter voor Blizzard
Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.
Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.
Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.
Starcraft
Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.
De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.
Mogelijke onthulling op Blizzcon
Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.
Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.
De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.
Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.
Leuk
Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.
De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.
Content is king
Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.
Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.
Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.
En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.
Mario Tennis Fever
Geen Lego, wel Duplo
Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.
Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…
Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.
7,9
Goed
Conclusie
Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.
