Met de release van iOS 16, iPadOS 16 en macOS Ventura introduceerde Apple de isolatiemodus. Met deze modus kun je jezelf beschermen tegen “extreem zeldzame en verfijnde cyberaanvallen”. Maar wat is die isolatiemodus nou precies en hoe zet je die aan? We vertellen je er alles over.

De isolatiemodus is vooral bedoeld voor journalisten, activisten, politici, bepaalde beroemdheden en klokkenluiders. Oftewel: mensen die in de schijnwerpers leven en dus doelwit kunnen zijn van cyberaanvallen. Met de isolatiemodus kun je jezelf beschermen tegen die aanvallen, mocht je het idee hebben daar slachtoffer van te zijn als publiek figuur. De speciale modus blokkeert het gros van de functies op je iPhone, iPad of Mac. Zo kun je ervoor zorgen dat je persoonlijke gegevens veilig blijven.

Hoewel de kans dus groot dat je zelf de isolatiemodus nooit nodig zult hebben, kan het nooit kwaad om te weten hoe je deze modus aanzet en wat er dan gebeurt.

De isolatiemodus op je iPhone

Wanneer je de isolatiemodus op bijvoorbeeld je iPhone activeert, dan werken sommige apps en diensten niet zoals je gewend bent. Logisch ook, want dat is nou net het doel van deze functionaliteit. Je merkt dat aan een aantal dingen. Zo worden de meeste type berichtenbijlagen geblokkeerd, op wat afbeeldingen, video’s en audio na. Ook werken links en voorbeelden van links niet meer. En wanneer je surft op het web, dan kan het zijn dat websites niet meer (correct werken), lettertypen niet geladen worden en afbeeldingen worden vervangen door een specifiek symbool.

Gebruik je vaak FaceTime? Met de isolatiemodus op je iPhone actief kun je alleen contact hebben met mensen waar je eerder contact mee had. De rest wordt geblokkeerd. Daarnaast werken bepaalde Apple-diensten niet meer. Zo kun je bijvoorbeeld geen uitnodiging accepteren om een huis te beheren binnen de Woning-app (waarmee je smarthome-apparaten aanstuurt). Maar ook hier geldt: behalve als je eerder al contact had met die persoon. Verder moet je er rekening mee houden dat gedeelde fotoalbums niet meer beschikbaar zijn op de iPhone in isolatiemodus.

Er kleven dus best wat nadelen aan die isolatiemodus voor je iPhone. Daarom raden we het ook niet aan deze modus zomaar even uit te proberen, om te kijken hoe alles werkt. Want sommige dingen worden dus direct geblokkeerd, terwijl andere zaken (zoals gedeelde fotoalbums) uit je account verdwijnen. Daarnaast wordt het koppelen van accessoires iets moeilijker gemaakt en kun je als gebruiker geen configuratieprofiel meer installeren. Ook kun je het apparaat in kwestie niet meer inschrijven bij Mobile Device Management of apparaattoezicht. Wees dus gewaarschuwd.

©Apple

Isolatiemodus inschakelen op je iPhone

Denk je toch dat het nodig is, omdat anders je gegevens gevaar lopen? Dan kun je de isolatiemodus voor je iPhone inschakelen door de onderstaande stappen op te volgen.

Wanneer je de isolatiemodus activeert op je iPhone, dan houdt dat in dat je de modus alleen activeert op dat apparaat. Het is niet zo dat de modus meteen actief is op een andere iPad of Mac. Daar moet je de handelingen alsnog handmatig uitvoeren. Gelukkig ga je op een iPad op dezelfde manier te werk, dus dat is zo geregeld. Is de modus eenmaal ingeschakeld, dan krijg je waarschijnlijk notificaties over de beperkte functionaliteit van een app of dienst. Open je bijvoorbeeld Safari, dan verschijnt er een banner in beeld die meldt dat de modus geactiveerd is.

Uitzonderingen maken voor de isolatiemodus

Het kan zijn dat je, wanneer je in de isolatiemodus zit, een bepaalde website of app echt nodig hebt. Gelukkig kun je dan een uitzonderingsregel aanmaken. Om een website uit te sluiten, tik je binnen de Safari-browser op de knop Pagina-instellingen. Daarna ga je naar Website-instellingen, waar je de isolatiemodus voor die site kunt uitschakelen. Apps uitsluiten gaat net even anders. Je gaat wederom naar Isolatiemodus onder Beveiliging. Daarna ga je naar Configureer websurfen, waar je een lijst met apps vindt. Je kunt een app alleen uitsluiten wanneer je hem recentelijk nog geopend hebt.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.