iOS 14 en natuurlijk ook iPadOS 14 beschikken over diverse nieuwe beveiligingsfeatures. Ze zorgen er onder meer voor dat jouw privacy nog weer een beetje meer gewaarborgd wordt.

De letterlijk meest in het oog springende nieuwe beveiligingsfeatures (als je ze zo mag noemen) van Apple’s nieuwste mobiele OS zijn de indicatoren voor gebruik van microfoon en camera. Zodra de microfoon actief wordt, verschijnt een oranje balletje rechtsboven in de statusbalk. Wordt de camera actief gebruikt, dan zie je een groen balletje. Weet je zeker dat een of beide activiteiten niet expliciet noodzakelijk zijn voor het gebruik van een app, dan is het zaak zeer wantrouwig te worden. Zit je bijvoorbeeld in een tekstverwerkingsapp te tikken en is je camera continu actief? Dat is meer dan verdacht!

Misschien is het dan tijd om over te stappen naar een andere app en de erg nieuwsgierige tekstverwerker zo snel mogelijk te verwijderen. Komt de app echt van een betrouwbare bron, dan helpt melden bij de app-maker wellicht. Mogelijk is het een bug of is de camera-activiteit echt nodig (al lijkt ons dat in dit voorbeeld sterk). Kortom: hou een oogje op de bolletjes in de statusbalk.

Plakken met bronvermelding

Een ander handigheidje is dat iOS 14 (en ook iPadOS 14 uiteraard, maar in de rest van dit artikel bedoelen we ook het tablet-OS als we iOS 14 schrijven) aangeeft vanuit welke app je iets plakt. In het verleden waren er wel eens apps die ongevraagd en stiekem iets op het interne klembord van iOS plaatsten. Denk aan bijvoorbeeld een link naar een reclame- of zelfs malafide website. Of gewoon een andere irritante tekst. Vanaf nu kun je tijdens het plakken zien vanuit welke app wordt geplakt. Is dat bijvoorbeeld een achtergrond-app of een pas gespeelde game en je weet zeker dat jij iets heel anders wilde plakken, dan is het verstandig om de stiekeme bron-app gewoon te verwijderen. Waarmee het probleem weer is opgelost.

©PXimport

Geografische locatie vertroebelen

Dan zijn er nog de apps die altijd heel precies willen weten waar je uithangt, geografisch gezien. Voor iets als een navigatie-app vanzelfsprekend geen overbodige luxe. Maar moet een social media app als bijvoorbeeld het roemruchte Facebook dat ook altijd maar weten? Feitelijk geldt voor dat soort apps die non-essentiële precieze locatiedata verzamelen dat dit nergens voor nodig is. iOS 14 biedt de mogelijkheid om een ‘ongeveer’-locatie door te geven in plaats van de exacte positie. Ook best wel weer een prettige gedachte.

Om die optie aan te zetten, start je de app Instellingen. Scroll naar beneden tot je lijst met apps. Tik op een app die je niet onnodig wijs wilt laten zijn, bijvoorbeeld weer dat genoemde Facebook. Tik vervolgens op Locatie. Je kunt nu – zoals altijd al het geval was – kiezen voor Nooit. Wellicht leidt dat bij sommige apps tot problemen en foutmeldingen. Kies in dat geval voor Bij gebruik van app en zet vervolgens de schakelaar achter Exacte locatie uit. De app is tevreden en jij weet dat je nooit precies bent te traceren, laat staan dat je hele dagelijkse verblijfspatroon tot in de puntjes wordt doorgesluisd.

©PXimport

Weg met wifi-tracking

Alleraardigst is de optie om wifi-tracking te voorkomen. Normaliter heeft jouw iPhone of iPad een vast mac-adres. Dat is wat ander dan een IP-adres. Het mac-adres is ingebakken in de hardware van een netwerkchip. En daarmee is iedere gebruiker feilloos te herkennen. Ofwel: ben je een keer in een McDonalds geweest en heb je daar gebruik gemaakt van wifi? Dan kan McDonalds jou over de hele wereld als klant herkennen dankzij dat mac-adres. Behalve dan als je een iPhone of iPad met iOS 14 gebruikt. Daarin wordt op openbare wifi-netwerken telkens een ander mac-adres gepresenteerd aan wifi-netwerken waar je aan koppelt.

Normaal gesproken werkt deze feature stilletjes op de achtergrond en geeft ie geen problemen. En staat na de upgrade dus ook standaard aan. Mocht jij echter ineens niet meer aan je eigen thuisnetwerk kunnen koppelen na de update naar iOS 14, dan kun je checken of uitzetten van de optie soelaas biedt. Start daarvoor de app Instellingen en tik op Wifi. Tik vervolgens op de blauw omcirkelde (en al even blauwe) i achter het netwerk waaraan je wilt koppelen. Zet dan de schakelaar achter Privé-adresuit en kijk of je nu wel kunt verbinden. Je kunt deze optie per wifi-netwerk aan- of uitzetten; het is dus geen drama als hij op je thuisnetwerk uit is.

©PXimport

Advertentie-tracking blokkeren, ff wachten nog

Een van de meest bejubelde (door gebruikers) features van iOS 14 is de mogelijkheid om advertentie-tracking te blokkeren. Helaas hebben protesten van onder meer Facebook ertoe geleid dat Apple deze mogelijkheid tot later uitgesteld. Het idee was en is simpel: adverteerders niet meer de mogelijkheid geven om je via advertentie-id’s overal online te kunnen volgen en zo een uitgebreid gebruikersprofiel samen te stellen. Dergelijke profielen zijn goudgeld waard in de marketing-industrie. Maar ze vormen tevens een grote bedreiging voor jouw privacy. Als het goed is komt van het gegeven uitstel echter geen afstel. Er wordt alleen meer tijd aan ontwikkelaars gegeven om alternatieve inkomstenbronnen te vinden. Wanneer de optie nu precies wél wordt uitgerold is niet bekend. Zeg maar tussen nu en ‘ergens’ volgend jaar.

iOS 14 vraagt meer

Onder de streep kun je stellen dat iOS 14 meer vraagt en meer meldt. Druk beveiligingsvragen - hoe verleidelijk soms ook - niet klakkeloos weg maar denk goed na over het antwoord. Zo zie je bijvoorbeeld ook met regelmaat de vraag voorbij komen of een app netwerklocaties mag benaderen. Logisch in het geval van iets als een bestandsbeheerder, muziekspeler en netwerktools in z’n algemeenheid. Véél minder logisch in het geval van een lollig spelletje. Verschijnt de vraag daar, dan is het tijd om de betreffende game te deleten als geen toestemming geven ervoor zorgt dat het spel niet meer werkt.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.