Je mag Huawei-toestellen eigenlijk niet vergelijken met de iPhone. Wie dat doet, is 'af', het is een zwaktebod, en de comment-sectie en mailbox staan na zo'n artikel regelmatig vol met kritiek. De Huawei P10 speelt echter zoveel leentjebuur bij de telefoon van Apple dat het onmogelijk is de vergelijking niet te maken. Wat overigens niet wil zeggen dat de P10 een slecht toestel is - hooguit wat ongeïnspireerd.

De P10 is het nieuwste model van Huawei, dat tijdens het Mobile World Congress in Barcelona werd gepresenteerd. Er komen twee versies van de telefoon uit, een 'normale' en een Plus-model dat iets groter is.

Huawei P10 is een Android-iPhone

Wie het toestel even vluchtig bekijkt, zou zomaar eens bedrogen uit kunnen komen door te denken dat je een iPhone in handen hebt. Dezelfde ronde hoeken, de plastic voorkant en aluminium achterkant in Apples karakteristieke zalmroze kleur, de antennedraden boven en onder, het lijkt qua uiterlijk allemaal wel heel veel op de iPhone. Nou zijn smartphones tegenwoordig allemaal redelijk uniform dus is dat misschien een flauwe vergelijking, maar zodra je met het Android-besturingssysteem aan de gang gaat zou je ook zomaar kunnen denken dat het iOS is met een andere schil er omheen.

Huawei maakt gebruik van zijn eigen Android-skin, EMUI, die zo anders is van het originele besturingssysteem dat zelfs de meest hardcore Android-fan even moet zoeken naar de beste manier van navigeren. EMUI heeft geen app-lade, maar alle apps staan op één van de thuisschermen. Mocht je dit onpraktisch vinden, dan heeft Huawei (gelukkig) recentelijk in de instellingen de mogelijkheid toegevoegd om de app-lade te activeren. Opvallender is echter dat de Huawei P10 geen fysieke knoppen heeft om terug te gaan naar het vorige scherm of om apps te wisselen. In de standaardconfiguratie zitten die zelfs niet in de UI, al is dat gelukkig op te roepen via het menu.

©PXimport

Minimalistisch

Omdat Android toch een beetje anders werkt dan iOS is het wel handig die functies te hebben. De P10 heeft ze ook wel, maar dan onopvallend geïntegreerd in de meest opvallende verandering aan de telefoon: de homeknop. Die know, inclusief vingerafdrukscanner, zaten in oudere Huawei-modellen altijd achterop, een gewaagde maar ook geslaagde design-keuze. Bij de P10 stapt Huawei daar vanaf door naar een traditionele homeknop te gaan aan de voorkant van het toestel.

Die werkt niet alleen als vingerafdrukscanner, maar ook als besturing voor het OS. Omhoog swipen betekent wisselen tussen apps, naar links en rechts swipen is terug en vooruit, en één keer aanraken is terug naar het thuisscherm. Op papier is dat handig en lekker minimalistisch, maar wie Android gewend is wel eigenlijk gewoon de drie knoppen daar hebben - al dan niet virtueel.

©PXimport

Conclusie

Buiten dat is de P10 een prima toestel met goede specificaties voor een redelijke prijs van € 649,-. Wel moet gezegd worden dat het een marginale upgrade is van de ook al prima P9. Buiten de verplaatsing van de homeknop is er weinig noemenswaardigs aan de P10 te noemen dat niet ook al op de P9 zat, al zijn uiteraard de processor iets sneller geworden en de camera iets verbeterd.

De P10 maakt net als zijn voorganger gebruik van een dubbele cameralens van Leica, bedoeld om wijdere foto's te maken met meer details. Ook daarin zit een kleine upgrade ten opzichte van zijn voorganger, onder andere door een kleiner diafragma, maar het blijft maar een kleine verbetering.

Ten opzichte van de Huawei P9 zijn de verschillen niet heel groot, door een dubbele Leica-camera en specificaties die nog bij de tijd zijn. De noodzaak om deze te upgraden naar de P10 is er dus niet echt. Desondanksheb je met de P10 een goede telefoon voor een prima prijs, die desondanks nergens écht in uitblinkt.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

De streamingdiensten staan weer vol met nieuwe releases. Geen stress, wij hebben het kaf van het koren gescheiden. Zo weet je precies welke films en series je deze week niet mag missen.

Prometheus | Netflix | 16 februari

Prometheus, regisseur Ridley Scotts Alien-prequel, speelt zich af in de late 21e eeuw. Een team van wetenschappers onder leiding van Dr. Elizabeth Shaw (Noomi Rapace) reist af naar een planeet waar zich mogelijk de stichters van het menselijk ras bevinden. Uiteraard heeft hun uitstapje rampzalige gevolgen. Prometheus heeft nooit zo’n beklemmende, bloedstollende sfeer als Alien, maar is zeker spannend genoeg om je aandacht vast te houden en is bovendien echt een plaatje om naar te kijken.

56 Days (seizoen 1) | Amazon Prime Video | 18 februari

In de gloednieuwe thrillerserie 56 days kruipen Dove Cameron en Avan Jogia in de huid van Ciara Wyse en Oliver Kennedy, twee mensen die een passievolle relatie beginnen nadat ze elkaar in de supermarkt hebben ontmoet. 56 dagen na hun ontmoeting, wordt er een onherkenbaar lichaam ontdekt en vreest de politie dat hun turbulente liefdesverhaal is uitgemond in moord. Hoe dieper ze in de zaak duiken, hoe meer grimmige geheimen worden onthuld.

The Night Agent (seizoen 3) | Netflix | 19 februari

Het derde seizoen van The Night Agent (niet te verwarren met The Night Manager, te zien op Amazon Prime Video) is vanaf deze donderdag te zien op Netflix. The Night Agent is gebaseerd op het gelijknamige boek van Matthew Quirk en volgt FBI-agent Peter Sutherland (Gabriel Basso). Tijdens zijn nachtdienst krijgt hij een telefoontje waarmee hij in een gevaarlijke samenzwering rond een mol in het Witte Huis belandt. Hij stort zich in een jacht op de verrader, terwijl hij voormalig tech-CEO Rose Larkin (Luciane Buchanan) beschermt tegen de mensen die haar oom en tante hebben vermoord.

Once Upon a Time in the West | Netflix | 20 februari

Een van de beste westerns ooit gemaakt, Once Upon a Time in the West, verschijnt deze vrijdag op Netflix. Deze klassieker van regisseur Sergio Leone begint op een treinstation in het stadje Flagstone, waar een mysterieuze man met een mondharmonica (Charles Bronson) heeft afgesproken met de huurling Frank (Henry Fonda). Frank is echter nergens te bekennen en heeft drie handlangers gestuurd die ‘Harmonica’ opwachten. Geen van de drie komt levend uit de confrontatie en Harmonica raakt verwikkeld in de machtsstrijd rondom de meedogenloze opmars van de spoorwegen en outlaws. Once Upon a Time in the West is vanwege zijn trage, sfeervolle stijl en iconische muziek van Ennio Morricone absoluut het kijken waard voor elke filmliefhebber.

The Addams Family | Netflix | 20 februari

The Addams Family is gebaseerd op de strip van Charles Addams en volgt de bizarre titulaire Addams-familie: Gomez, Morticia, hun kinderen Pugsley en Wednesday, Uncle Fester, Grandma Addams, hun butler Lurch en de lopende hand Thing. Deze animatiefilm uit 2019 richt zich vooral op de twee kinderen, terwijl zij zoeken naar een manier om zichzelf te zijn. Gomez bereidt Pugsley voor op de "Sabre Mazurka", een zwaardvechtceremonie die elke Addams moet ondergaan, maar hij bakt er niks van. Ondertussen is Wednesday benieuwd naar de andere meisjes van haar leeftijd en begint ze, tot de schrik van haar moeder, zelfs kleur te dragen. Deze versie van The Addams Family bereikt niet de hoogtes van de live-action verfilming uit de jaren negentig, maar is toch vermakelijk om naar te kijken.

Microsoft heeft een flinke aanscherping van de beveiliging in Windows 11 aangekondigd. Onder de noemer Windows Baseline Security Mode en User Transparency and Consent krijgen gebruikers meer grip op wat apps precies uitspoken op hun computer. Voor de gemiddelde thuisgebruiker betekent dit vooral dat Windows meer gaat lijken op de overzichtelijke beveiliging die we al kennen van onze smartphones.

De aanleiding voor deze verandering is de toenemende irritatie over apps die ongevraagd instellingen aanpassen, extra software installeren of zonder duidelijke toestemming toegang krijgen tot persoonlijke gegevens. Microsoft wil met deze update de regie teruggeven aan de gebruiker, waarbij transparantie en toestemming de belangrijkste uitgangspunten zijn.

Meer grip op je privacy

Een van de meest zichtbare veranderingen is de manier waarop apps om toestemming vragen. Waar programma's in Windows voorheen vaak automatisch toegang hadden tot bepaalde mappen of functies, gaat Windows 11 nu actiever om bevestiging vragen. Wil een app je camera, microfoon of specifieke bestanden gebruiken? Dan verschijnt er een duidelijke melding in beeld, vergelijkbaar met de pop-ups op een iPhone of Android-toestel.

Het mooie van dit systeem is dat je deze keuzes altijd weer kunt terugdraaien. In de instellingen van Windows komt een overzicht waar je precies ziet welke app waarvoor toestemming heeft. Vertrouw je een programma niet langer, dan trek je met één handeling de toegang tot je bestanden of hardware weer in.

©Garun Studios - stock.adobe.com

Alleen veilige software door Baseline Security

Verder introduceert Microsoft de Windows Baseline Security Mode. Dit is een technische beveiligingslaag die ervoor zorgt dat het systeem continu controleert of de software die draait wel integer is. In de praktijk betekent dit dat Windows alleen nog apps, stuurprogramma's en diensten toestaat die officieel zijn ondertekend en als veilig bekendstaan.

Dit voorkomt dat schadelijke software op de achtergrond wijzigingen aanbrengt in je systeem zonder dat je het doorhebt. Voor de meeste mensen verandert er weinig in het dagelijks gebruik; bekende software van grote ontwikkelaars blijft gewoon werken. Mocht je toch een specifiek programma willen gebruiken dat niet aan de strengste eisen voldoet, dan behoud je als gebruiker (of systeembeheerder) de mogelijkheid om handmatig een uitzondering te maken.

Wat merk je in de praktijk?

De uitrol van deze functies gebeurt stap voor stap. Microsoft neemt hier de tijd voor, zodat alles goed blijft werken op de miljarden computers waar Windows op draait. Om dit soepel te laten verlopen, zijn ze op dit moment vooral in overleg met bekende softwaremakers zoals Adobe en 1Password. Zo weet je zeker dat hun programma's gewoon blijven werken onder de nieuwe regels, nog voordat jij de update krijgt. Ook voor de opkomst van slimme AI-hulpjes zijn deze aanpassingen belangrijk. Omdat deze assistenten steeds vaker zelfstandig klusjes voor je opknappen, is het fijn dat je precies kunt zien en bepalen wat zo'n hulpje wel en niet mag doen op jouw pc. 

Kortom: Windows 11 wordt een stukje strenger, maar daardoor ook een stuk transparanter. Je zult iets vaker een vraag krijgen of een app ergens bij mag, maar je krijgt daar een veiliger gevoel en meer controle voor terug.