HTC pakte tijdens het Mobile World Congress uit met haar nieuwste vlaggenschip, de HTC One M9. Het toestel zou het beste van de One M7 en One M8 combineren en daarnaast uitgerust zijn met flink wat nieuwigheden en verbeteringen. Hoog tijd voor een uitgebreide test dus!

Zoals eerder beschreven in de hands-on voelt de HTC One M9 erg premium en solide aan. Het toestel heeft een afgeronde, krasbestendige aluminium body in twee kleurtinten, in ons geval zilver en goud. Achterop zit een grote cameralens, beschermd door saffierglas en anti-scratch coating, en een dubbele LED-flitser. In de linkerzijkant vind je - in tegenstelling tot de meeste premium smartphones - een microSD-kaartslot. Rechts zit een simkaartslot, twee volumeknoppen en een powerknop. Op het eerste gezicht is er qua uiterlijk - met uitzondering van de dual-tone kleurstelling - weinig verschil te merken in vergelijking met de One M8. Lees ook: HTC One M9 versus Samsung Galaxy S6 - Wie wint de Android-oorlog?

©PXimport

De afgeronde aluminium body in twee kleurtinten geeft de HTC One M9 een premium look.

Vloeiende prestaties

De One M9 draait op een 64-bit octa-core Snapdragon 810-processor. Die chip - met vier 2 GHz-kernen en vier processorkernen van 1,5 GHz - zit eveneens in de LG G Flex 2. Verder heeft de HTC One M9 3 GB RAM en 32 GB opslagruimte (waarvan zo'n 22,5 GB beschikbaar). De hardware is krachtig genoeg om vloeiende veeleisende apps of zware games te draaien. Bij intensief gebruik - en tijdens het opladen - was het in eerste instantie wel opmerkelijk dat de HTC One M9 ontzettend warm werd. Na de meest recente software-update was dit euvel ietwat verbeterd maar zeker niet verdwenen. Het 5 inch-scherm is helaas minder scherp dan dat van de concurrenten maar een nog hogere resolutie zou de batterij alleen maar extra belasten.

©PXimport

Het scherm is helder en scherp maar het waauw-effect ontbreekt.

Goed, maar kan beter

HTC heeft de camera die achterop de HTC One M8 zat voor op de HTC One M9 geplaatst. Dat betekent dat je een prima 8-megapixel selfiecamera ter beschikking krijgt die veel licht kan vangen. De beelden zijn scherp en zelfs in slechte lichtomstandigheden kun je behoorlijk pittige selfies maken dankzij het zogenoemde dynamic exposure algoritme. Dit HDR-achtig algoritme geeft flink wat details aan je foto's en zorgt voor realistische kleuren. De 20-megapixel camera aan de achterzijde van de HTC One M9 is er eveneens mee uitgerust. Opmerkelijk aan deze camera is dat er geen optische beeldstabilisatie is en dat is een gemiste kans. De camera is waanzinnig snel en levert fraaie foto's bij daglicht. 's Avonds gaat ie echter de mist in met veel ruis als resultaat.

©PXimport

De supersnelle camera geeft fraaie resultaten bij daglicht.

Mooie extra's

De HTC One M9 draait op Android Lollipop maar daar is door de Sense 7-schil niet veel van te merken. Er zitten veel toeters en bellen - zoals extra veel thema's - tussen de toepassingen die HTC toevoegt, maar er zijn ook flink wat tools waar je echt wat aan hebt.

Helemaal nieuw is HTC Sense Home. Dankzij deze feature krijg je - afhankelijk van je locatie - drie verschillende startschermen op je HTC One M9. De tool maakt een onderscheid tussen 'thuis', 'werk' en 'uit' en zet vaak gebruikte apps op de voorgrond. Uiteraard kun je zelf aanpassingen doorvoeren. Via BlinkFeed krijg je ook voorstellen op basis van je locatie en tijdstip. Zo krijg je 's ochtends bijvoorbeeld enkele ontbijtadresjes voorgeschoteld. Leuk, maar soms wat opdringerig.

Wat we wel kunnen toejuichen is de 100 GB opslagruimte via Google Drive die je bij de HTC One M9 krijgt. En de One Gallery vinden we ook best te pruimen. Dankzij deze app krijg je een overzicht van al je foto's (in lage resolutie) die je ooit op Flickr, Facebook, Dropbox en Google Drive geplaatst hebt. Op die manier kun je razendsnel die ene foto van dat onvergetelijk feestje terugvinden.

Conclusie

De HTC One M9 heeft een behoorlijke camera, uitstekende geluidskwaliteit en fraai uiterlijk. Het toestel ligt lekker in de hand en voelt echt premium aan. Ten opzichte van de HTC One M8 zijn er wat verbeteringen maar er is eigenlijk niets wat er echt tussenuit springt. In tegenstelling tot de andere premium toestellen die je vandaag kunt vinden, zit er weinig innovatie in de HTC One M9. En dan is het prijskaartje van 749 euro misschien net iets te hoog.

Liveservicegames en hero shooters waren in 2016 niet per se nieuw. Destiny ging al twee jaar hard, en hoewel nieuwkomer Overwatch erg goed ontvangen werd, trokken sommigen al snel vergelijkingen met Valve’s inmiddels oude Team Fortress 2. Toch wist de hero shooter van Blizzard een Game of the Year Award voor de neus van onder andere Uncharted 4: A Thief’s End weg te grissen. Het was een glorieus begin van een moeizaam traject.

In de afgelopen tien jaar onderging Overwatch grote veranderingen. Na een groot succes met ruim 50 miljoen totale spelers in de eerste drie jaar kondigde Blizzard in 2019 aan dat er een vervolg zou komen, dat ‘naast het originele Overwatch’ moest bestaan en uitgebreid werd met Player-versus-Environment-content. De 6-tegen-6 Player-versus-Player-gameplay waar Overwatch om bekendstaat, zou blijven bestaan en voorzien worden van dezelfde content in de twee games. Ook zou Overwatch 2 een exclusieve PvE-modus met een verhaallijn en skill-trees krijgen, waarmee ieder personage op zowel grote als subtiele wijze aangepast kon worden.

©Blizzard

Nee, toch niet

Wie Overwatch 2 sinds de early access-verschijning eind 2022 heeft gespeeld, weet dat daar maar bar weinig van is waargemaakt. Overwatch en Overwatch 2 werden ten eerste geen aparte titels: laatstgenoemde heeft de plaats van het origineel simpelweg ingenomen. Die verhaalmodus? Voor 15 euro kreeg je met de 1.0-release van Overwatch 2 in augustus 2023 toegang tot drie missies. Die verkochten niet goed genoeg voor Blizzard – volgens bronnen Bloomberg - waarmee de mogelijkheid van meer PvE-content direct werd begraven.

Het was toen zelfs al bekend dat de PvE-modus grotendeels geschrapt was, gezien de modus volgens regisseur Aaron Keller ‘de focus tijdens het ontwikkelproces van de game belemmerde’. Dat is geen vreemde redenering, maar PvE was wel juist datgene dat Overwatch 2… nou ja, Overwatch 2 maakte. Uiteindelijk was de lancering van de ‘nieuwe’ game vooral een grote update, met drie nieuwe personages, wat extra arena’s en een nieuwe 5v5-opzet in plaats van 6v6. Er stond nu slechts een ‘2’ achter.

©Blizzard

Een alternatieve toekomst

Recent werd aangekondigd dat Overwatch 2 het cijfer van de naam afknipt met het twintigste seizoen en dus weer gewoon Overwatch heet – we zijn dus weer terug bij af. Ik stapte zelf destijds op de Overwatch-trein door juist de belofte van PvE in het vervolg, en heb uiteindelijk pakweg 300 uren tussen beide games verdeeld. Hoewel ik naarmate de tijd vorderde wat uren in de competitieve modus stak, maakte het spelen met vrienden de ervaring écht vermakelijk.

Gezellig kletsen, schreeuwen tegen willekeurige teamgenoten en de mix van tactiek en variatie die de vele personages in Overwatch bieden: dat staat mij bij. Een PvE-modus waarin juist dat samenspel en de speelwijze van de verschillende heroes aan te passen zijn naar jouw speelstijl was een soort heilige graal, die uiteindelijk dus nooit verscheen. Dat is eeuwig zonde. De competitieve e-sportscene van Overwatch is al sinds het begin een belangrijk aspect van de game, dus ergens is het begrijpelijk dat het team dit niet uit het oog wilde verliezen.

©Blizzard

Maar juist in de laatste jaren zien we een interessante verschuiving naar PvE, of in ieder geval multiplayer-ervaringen die niet geheel om competitie draaien. Denk aan Helldivers 2 van een paar jaar terug, waarin vrienden en willekeurige spelers het opnemen tegen legioenen aan vijanden – en zelfs wereldwijd samen naar een doel werken. Of de explosie aan zogenaamde ‘friendslop’ games als Peak en Lethal Company, die geheel draaien om het samen uitvoeren van taken als een berg beklimmen of het verzamelen van schroot. Een game als Arc Raiders bevat daarbij ook PvP-elementen, maar staat ook bij omdat meerdere spelers samen kunnen komen om een gigantische robot te verslaan. Video’s waarbij spelers plots oude vrienden tegenkomen in de game tonen aan waarom PvE momenteel zó ontzettend leuk kan zijn.

De realiteit

Het is achteraf makkelijk te zeggen, maar de originele visie voor Overwatch 2 had best een prominente rol in het huidige gamelandschap kunnen bekleden. Met de aankondiging werden uitgebreide skilltrees getoond voor de verschillende personages waar Overwatch om bekendstaat.

©Blizzard

Een van Mei’s speciale vaardigheden is bijvoorbeeld het veranderen in een ijspegel, om zo health terug te verdienen en een paar seconden onverwoestbaar te zijn. Met een van de skills die getoond werd veranderde deze ijspegel in een ijsbal, waarmee ze op spectaculaire wijze door groepen vijanden kan kegelen. De PvE-modus had de potentie om een soort zandbak voor dergelijke ideeën en ingrijpende veranderingen voor het klassieke Overwatch te worden. Een speelsere mix van skills en samenwerking om juist die avonturen uit bijvoorbeeld een Helldivers 2 te nabootsen. De tactische teamgameplay had dan ook niet hoeven verdwijnen, het zou juist vet geweest zijn om met vrienden verschillende skills af te stemmen en los te laten op de robots van Null Sector.

Dat is nog zoiets: de lore en verhaallijn van Overwatch zijn ontzettend interessant, en had meer in de schijnwerpers kunnen staan met de PvE-insteek. Nog voordat ik de games überhaupt had aangeraakt, verslond ik de prachtig geanimeerde filmpjes van Blizzard en verhalen die ze voor de personages uitbrachten.

Wat ik dan ook zie van de nieuwe update wringt met mijn gevoel. Ja, het lijkt erop dat Blizzard een inhaalslag maakt en sneller met nieuwe personages komt om de game fris te houden. Het wekt de indruk dat we weer terug zijn bij het ‘oude’ Overwatch, en dat de ontwikkelaar nog altijd een sterke hero shooter wil behouden nu concurrenten als Marvel Rivals het speelveld hebben betreden. Toch kan ik het niet laten om te fantaseren over hoe Overwatch meer had kunnen zijn dan een hero shooter.

De realiteit is dat het Overwatch-team geen goede balans wist te vinden tussen het bijhouden van de PvP- en competitieve scene van Overwatch en de ontwikkeling van de PvE. Zonde, want zeker in het huidige multiplayerklimaat, waar mensen steeds meer achterover lijken te hangen om met elkaar te spelen in plaats van tegen elkaar, had het originele Overwatch 2 perfect gepast.

Samen met onze vrienden van bol geven we wekelijks een nieuwe game weg, en deze week is dat natuurlijk Mario Tennis Fever.

Fever verscheen namelijk deze week voor de Nintendo Switch 2 en is volgens onze Simon een uitstekende Mario-sportgame. Met z'n Fever Rackets - die speciale slagen vol onvoorspelbare effecten mogelijk maken - goede basisgameplay en flink wat content weet Fever boven de afgelopen delen uit te stijgen:

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Winnen

Wat moet je doen om te winnen? Ga naar de website van bol, vind de productcode in de url (bestaande uit zestien cijfers) en vul die hieronder in het invulformulier in! Vergeet ook niet je naam en emailadres in te vullen, dan sturen we je zo snel mogelijk een code om de game fysiek op bol.com te bestellen!

Werkt het formulier niet? Klik dan hier.