Wanneer je een Android-smartphone of tablet installeert, dan is een van de eerste dingen die je doet inloggen met een Google-account. Maar wat nou als je dat niet doet? Kun je een Android-apparaat ook gewoon zonder dat account gebruiken?

✅ Je kunt nog steeds apps downloaden

Laten we positief beginnen. Wanneer je niet inlogt met een Google-account op een Android-apparaat, dan kun je nog steeds apps downloaden en updaten. Meestal download je je apps uit Google Play (daar later meer over), maar daarnaast bestaat nog een aantal downloadwinkels. Denk dan aan de Galaxy Store op Samsung-toestellen en de Amazon Appstore. Huawei heeft ook zijn eigen store, die door de handelsban vanuit de Verenigde Staten mettertijd steeds belangrijker geworden is.

En er zijn nog meer alternatieven. Zo is er de betrouwbare website APK Mirror, waar je de meest recente versies van de populairste Android-apps kunt downloaden. Je downloadt dan een .apk-bestand; daarmee installeer je de app op je smartphone. Ook is er nog F-Droid, waar je gratis en opensource-apps aantreft. Pas wel altijd op wanneer je apps uit onbekende bronnen downloadt, want er kan nog wel eens een rotte appel tussen zitten.

©ra2 | ra2studio

✅ Android-updates downloaden

Bovendien is het mogelijk dat je nog steeds Android-updates kunt downloaden. Je hoeft dus geen Google-account te hebben voor dat voorrecht. De fabrikant van het toestel is namelijk verantwoordelijk voor het up-to-date houden van je smartphone of tablet. Dit geldt overigens niet alleen voor beveiligingsupdates die elke maand of elk kwartaal verschijnen; je mag ook rekenen op een upgrade naar een volgende versie van Android, mits je toestel daar recht op heeft.

✅ Je ontdoet je van Google-tracking

Een belangrijke reden om niet in te loggen met een Google-account is dat je dan ook niet gevolgd kan worden door Google. Dat klinkt logisch, maar niet iedereen staat hierbij stil. Op een Android-smartphone houdt het bedrijf je strak in de gaten. Allerlei interessante informatie kan immers doorverkocht worden aan de hoogste bieder. De zoekmachinegigant heeft bepaalde tracking al wel moeten minderen, maar dan nog is je Android-apparaat een veredelde goudmijn.

Bijkomend voordeel van niet inloggen is dat je bijna geen gebruik kunt maken van de Google-apps. Dat betekent dus dat je minder apps van Google gaat gebruiken, waardoor het bedrijf daar in elk geval geen informatie over kan opslaan. En de apps die toch gebruikt, waar Google dan data van binnenkrijgt, worden niet gekoppeld aan jouw Google-account. Voor iemand die bewust om wil gaan met zijn of haar privacy, is dit een prima optie (al is géén smartphone dan alsnog de beste optie).

❌ Veel Google-apps werken niet (goed)

Maar goed, niet inloggen betekent ook dat je te maken krijgt met nadelen. Een van die nadelen is dat niet alle Google-apps dus goed werken. Google Docs, Google One en meer van dit soort apps werken logischerwijs niet zonder Google-account, omdat je daar nou eenmaal persoonlijke gegevens en documenten opslaat. Vaak komt dit doordat dergelijke apps een portaal zijn naar webdiensten, waardoor er dus gegevens gesynchroniseerd moeten worden. En daar heb je een account voor nodig.

Dat betekent echter niet dat geen enkele app werkt. Bepaalde Google-apps, zoals YouTube en Maps, blijven ook zonder account gewoon werken. Maar als je bepaalde dingen wilt doen waarbij iets opslaan om de hoek komt kijken, ja, dan heb je wel een account nodig. Wil je je bijvoorbeeld abonneren op een YouTube-kanaal of een video opslaan voor later, dan ontkom je niet aan zo’n account. Google Foto’s kan prima dienstdoen als offline fotogalerij, maar opslaan in de cloud werkt niet zonder in te loggen.

©Jirapong - stock.adobe.com

❌ Geen toegang tot Google Play

Een ander nadeel is dat je geen toegang hebt tot Google Play en de bescherming die daarbij komt kijken. Niet alleen verlies daarmee dus toegang tot een van de grootste downloadwinkels van Android (zo niet de grootste), ook ben je op jezelf aangewezen als het gaat om het beschermen van je smartphone of tablet. Binnen Google Play is namelijk een scansysteem ingebouwd (Google Play Protect) dat constant apps scant op malafide gedrag. Die taak komt dus op jouw bordje te liggen.

❌ Geen Google-diensten op Android

In het verlengde daarvan moet je er ook rekening mee houden dat Google-diensten niet werken op Android. Die diensten zijn anders dan de apps die het bedrijf aanbiedt. Achter de schermen gebruikt Android allerlei systemen die voor een toegankelijke en pijnloze ervaring zorgen. Dankzij die systemen krijg je bijvoorbeeld toegang tot de autofill-optie van al je wachtwoorden, waardoor je die niet handmatig hoeft in te vullen (mits je die wachtwoorden met je Google-account synct).

Ook is het niet mogelijk je data te back-uppen bij Google (data die je, als je wél back-upt, bijvoorbeeld makkelijk kunt herstellen op een nieuw toestel), maar dat kan nou net het doel zijn, natuurlijk. Ook niet mogelijk: je smartphone terugvinden wanneer je hem kwijt bent.

Gelukkig zijn er voor veel van deze diensten alternatieve applicaties beschikbaar, waardoor je dus niet helemaal als een vis op het droge bent. Maar je zult daar zelf naar moeten zoeken via alternatieve app-bronnen.

❓ Android zonder Google-account: wat houd je over?

Als we alle punten even bij elkaar optellen en daar een conclusie aan verbinden, dan blijkt dat je een Android-apparaat prima zonder Google-account kunt gebruiken. Want los van de alternatieve opties blijft een smartphone bijvoorbeeld an sich een krachtig apparaat. Je hebt immers altijd een camera, muziekspeler en communicatiemiddel bij je. Sommige dingen gaan wat moeizamer, maar je bent echt niet bij het einde van de wereld aangekomen. Je smartphone is niet opeens een dumbphone.

Veel mensen vinden het tegenwoordig belangrijk minder afhankelijk van Google te zijn. Dat bedrijf hunkert naar data en heeft gebruikers goed aan zich weten te binden in de afgelopen jaren. Maar nu heb je gezien dat je ook prima zonder kunt. Je moet wat creatiever worden als het gaat om apps downloaden, maar over het algemeen loop je vrij weinig mis. Ja, inloggen met een Google-account maakt alles gemakkelijker, maar zónder kan ook, zoals je ziet!

Game of Thrones kennen we als een reeks brute, grootschalige verhalen, maar A Knight of Seven Kingdoms is het tegenovergestelde. Wat blijkt? Met een schattig, kleinschalig verhaal voelt Westeros alleen maar groter.

Het regent. Op een heuvel, onder een boom, zien we een kast van een vent in de weer met een schop. Een ridder, lijkt het. Hij graaft een graf. Tegelijkertijd praat de ridder in zichzelf: er is in de buurt een toernooi, en we kijken waarschijnlijk naar de winnaar. De muziek zwelt op, terwijl onze held vastberaden in de verte staart. De iconische Game of Thrones-muziek lijkt ons te gaan overspoelen, klaar om naar een prachtig geanimeerde intro te gaan. In plaats daarvan, knippen we naar een shot waarin onze held achter een boom staat te poepen.

De boodschap is duidelijk: de serie heeft schijt aan de verwachtingen die je van Game of Thrones hebt. De serie stond er ooit immers om bekend dat het brak met de conventies van mainstream fantasy. Nu de reeks daar inmiddels zelf toe behoort, is het aan A Knight on Seven Kingdoms om er weer een flinke draai aan te geven.

Een ridder van de heg

Nog een spin-off? George R. R. Martin is toch die schrijver die nooit schrijft? Tja, dat valt wel mee. Hoewel de beste man zich al tien jaar uit een hoekje probeert te schrijven met het langverwachte Winds of Winter, heeft hij een hoop andere verhalen in Westeros verteld.

Zo komen de verhalen van House of the Dragon uit het boek Fire and Blood, waarin we volgen hoe de Targaryen-familie zichzelf met generaties aan ruzies ten val brengt. Maar George R. R. Martin heeft de schaal ook wel eens flink verkleind: in het korte boek The Hedge Knight, dat nog stamt uit de vorige eeuw, volgen we een ridder en zijn schildknaap.

©HBO Max

Daarin volgen we de ridder Dunk - niet onze eigen Dunke, maar Ser Duncan The Tall. Hij is een ‘hagenridder’: een ridder zonder verwantschap aan een heer. Of, in andere woorden: een freelancer die, als hij niet werkt, in de heg mag slapen. Dunk blijft niet lang een zzp’er: hij ontmoet de kale stadsjongen Egg, die dolgraag zijn schildknaap wil zijn.

Vrede!?

De verhalen van dit geliefde tweetal bieden de basis van A Knight of the Seven Kingdoms. De twist? Er is vrede in Westeros - ja, het kan echt - en we volgen een nobody, dus er is ineens ruimte voor een gezellig, klein verhaal. Dat wordt gereflecteerd in de afleveringen: geen dik uur, maar een comfortabel halfuurtje.

©HBO Max

De ridder Dunk wil dolgraag bewijzen dat hij een eervolle ridder is, maar dat is in het brute Westeros best een uitdaging. Al helemaal als je een lompe lieverd als Dunk bent. Dan komt zo’n slimme, wereldwijze schildknaap als Egg ineens goed van pas.

Het wordt al helemaal lastig als je niet eens kan bewijzen dat je een ridder bent. Dan mag je namelijk niet eens meedoen aan een toernooi - eentje waarbij Dunk overigens zijn paard en zijn spullen kwijtraakt, mocht hij verliezen.

Meneer, mag ik meedoen?

Met dat toernooi wordt een van de Game of Thrones-clichés lekker op zijn kop gezet. In de oorspronkelijke serie zagen we in aflevering vier een heftig toernooi en House of the Dragon opende er zelfs mee: het is vaak een goede manier om zonder grote verhaalconsequenties te laten zien hoe gewelddadig Westeros is.

©HBO Max

In A Knight of the Seven Kingdoms komen we dat toernooi niet eens bínnen. Eerst moet Dunk maar eens bewijzen dat hij een ridder is, uitzoeken hoe zo’n toernooi werkt en een heer overtuigen hem te helpen - maar ook dansen, touwtje trekken en een poppenspel aanschouwen. Het is een fantastische stap terug van al die grootschalige oorlogen.

Doordat het verhaal zo’n piepkleine focus heeft, begin je om iedereen te geven: iemand die z’n paard verkoopt in A Knight of Seven Kingdoms is vele malen pijnlijker dan een draak die wordt doodgeschoten in Game of Thrones. We bevinden ons nog steeds in de brute wereld, maar het komt allemaal wat harder aan omdat we ook zien hoe grappig en gezellig het kan zijn.

©HBO Max

Een fossiele brandstof

Toch loopt ook A Knight of Seven Kingdoms een zeker risico. De kwaliteit van Game of Thrones kelderde toen de makers het bronmateriaal inhaalden. Ook die van House of the Dragon nam wat af, toen showrunner Ryan Condal besloot George R.R. Martin niet langer te raadplegen en de grote climax werd doorgeschoven naar het volgende seizoen.

Er zijn momenteel drie korte boeken rondom Dunk en Egg, waarvan dit eerste seizoen het eerste boek beslaat. George R.R. Martin zegt nog twaalf verhalen in zijn hoofd te hebben, maar volgens HBO-baas Casey Bloys moeten de seizoenen van A Knight of Seven Kingdoms jaarlijks verschijnen: dat klinkt goed, maar dan mag Martin wel even doorschrijven. Zijn verhalen voelen nu als een fossiele brandstof: het is een enorm waardevolle bron, maar die wordt niet echt meer aangevuld.

©HBO Max

Gelukkig lijken showrunner Ira Parker en George R.R. Martin goed bevriend. De schrijver heeft Parker een outline gegeven van de twaalf verhalen, dus in theorie kan de serie daarmee verder - maar laten we niet vergeten dat dit bij de laatste seizoenen van Game of Thrones óók het geval was.

Bombastisch gefluit

Toch verdient Ira Parker ons optimisme, want A Knight of Seven Kingdoms is een fenomenale toevoeging aan de wereld van A Song of Ice and Fire. Verhalen hebben contrast nodig: door het klein te houden, voelt de wereld groot. Door het lief te houden, komen de gemene momenten keihard aan.

©HBO Max

De muziek is hier een spectaculair voorbeeld van. De bombastische muziek wordt ons aan het begin als wortel voorgehouden, maar dat is het ook wel - in plaats daarvan moeten we het doen met een gezellig gitaartje, iemand die fluit en het gezang van de vogeltjes.

Als het balletje dan eenmaal gaat rollen, neemt de muziek toch een bombastischer formaat aan - maar op dat moment voelt het verdiend. En, het allerbelangrijkste: in die epische muziek zit óók gewoon nog dat schattige gefluit.

Afleveringen van A Knight of Seven Kingdoms verschijnen wekelijks op HBO Max.

Mike Flanagan, die eerder onder andere de Stephen King-verhalen Doctor Sleep en The Life of Chuck verfilmde, gaat zich weer bezighouden met een film gebaseerd op een boek van de horrorschrijver. Ditmaal gaat het om The Mist.

Dat is opvallend, omdat The Mist in 2007 ook al verfilmd werd. Toen was het Frank Darabont die de film regisseerde, nadat hij eerder al naam maakte met Stephen King-verfilmingen The Shawshank Redemption en The Green Mile. De in 2007 uitgekomen verfilming van The Mist viel al goed in de smaak, dus sommige fans vragen zich dan ook af of het verhaal nog een verfilming nodig heeft.

Hoe dan ook is Flanagan tegenwoordig een expert op het gebied van Stephen King-films. Zoals gezegd heeft hij al bewerkingen van verhalen als The Life of Chuck, Doctor Sleep en Gerald's Game geleverd, en werkt hij ook aan een miniserie gebaseerd op Carrie. Daarnaast gaat hij de zevendelige Stephen King-epos The Dark Tower omtoveren tot een serie, al is niet bekend wanneer dat gaat gebeuren.

Over The Mist

Het in 1980 verschenen boek The Mist draait om een mysterieuze mist die een dorpje in zijn ban houdt. De mist maakt mensen niet alleen dood, er zitten ook allerlei monsters in die mist uit een andere dimensie. Overigens kwam tien jaar geleden ook een serie gebaseerd op The Mist uit, maar zonder veel succes. De eerdere verfilming uit 2007 wordt wel gezien als een succesverhaal - in ieder geval op kwalitatief gebied.

Mike Flanagan

Flanagan is overigens niet alleen bekend voor zijn verfilmingen van Stephen King-boeken. Hij heeft ook veel succes met zijn horrorseries op Netflix, waaronder The Haunting of Hill House, The Haunting of Bly Manor, Midnight Mass en The Fall of the House of Usher.