Wanneer je een Android-smartphone of tablet installeert, dan is een van de eerste dingen die je doet inloggen met een Google-account. Maar wat nou als je dat niet doet? Kun je een Android-apparaat ook gewoon zonder dat account gebruiken?

✅ Je kunt nog steeds apps downloaden

Laten we positief beginnen. Wanneer je niet inlogt met een Google-account op een Android-apparaat, dan kun je nog steeds apps downloaden en updaten. Meestal download je je apps uit Google Play (daar later meer over), maar daarnaast bestaat nog een aantal downloadwinkels. Denk dan aan de Galaxy Store op Samsung-toestellen en de Amazon Appstore. Huawei heeft ook zijn eigen store, die door de handelsban vanuit de Verenigde Staten mettertijd steeds belangrijker geworden is.

En er zijn nog meer alternatieven. Zo is er de betrouwbare website APK Mirror, waar je de meest recente versies van de populairste Android-apps kunt downloaden. Je downloadt dan een .apk-bestand; daarmee installeer je de app op je smartphone. Ook is er nog F-Droid, waar je gratis en opensource-apps aantreft. Pas wel altijd op wanneer je apps uit onbekende bronnen downloadt, want er kan nog wel eens een rotte appel tussen zitten.

©ra2 | ra2studio

✅ Android-updates downloaden

Bovendien is het mogelijk dat je nog steeds Android-updates kunt downloaden. Je hoeft dus geen Google-account te hebben voor dat voorrecht. De fabrikant van het toestel is namelijk verantwoordelijk voor het up-to-date houden van je smartphone of tablet. Dit geldt overigens niet alleen voor beveiligingsupdates die elke maand of elk kwartaal verschijnen; je mag ook rekenen op een upgrade naar een volgende versie van Android, mits je toestel daar recht op heeft.

✅ Je ontdoet je van Google-tracking

Een belangrijke reden om niet in te loggen met een Google-account is dat je dan ook niet gevolgd kan worden door Google. Dat klinkt logisch, maar niet iedereen staat hierbij stil. Op een Android-smartphone houdt het bedrijf je strak in de gaten. Allerlei interessante informatie kan immers doorverkocht worden aan de hoogste bieder. De zoekmachinegigant heeft bepaalde tracking al wel moeten minderen, maar dan nog is je Android-apparaat een veredelde goudmijn.

Bijkomend voordeel van niet inloggen is dat je bijna geen gebruik kunt maken van de Google-apps. Dat betekent dus dat je minder apps van Google gaat gebruiken, waardoor het bedrijf daar in elk geval geen informatie over kan opslaan. En de apps die toch gebruikt, waar Google dan data van binnenkrijgt, worden niet gekoppeld aan jouw Google-account. Voor iemand die bewust om wil gaan met zijn of haar privacy, is dit een prima optie (al is géén smartphone dan alsnog de beste optie).

❌ Veel Google-apps werken niet (goed)

Maar goed, niet inloggen betekent ook dat je te maken krijgt met nadelen. Een van die nadelen is dat niet alle Google-apps dus goed werken. Google Docs, Google One en meer van dit soort apps werken logischerwijs niet zonder Google-account, omdat je daar nou eenmaal persoonlijke gegevens en documenten opslaat. Vaak komt dit doordat dergelijke apps een portaal zijn naar webdiensten, waardoor er dus gegevens gesynchroniseerd moeten worden. En daar heb je een account voor nodig.

Dat betekent echter niet dat geen enkele app werkt. Bepaalde Google-apps, zoals YouTube en Maps, blijven ook zonder account gewoon werken. Maar als je bepaalde dingen wilt doen waarbij iets opslaan om de hoek komt kijken, ja, dan heb je wel een account nodig. Wil je je bijvoorbeeld abonneren op een YouTube-kanaal of een video opslaan voor later, dan ontkom je niet aan zo’n account. Google Foto’s kan prima dienstdoen als offline fotogalerij, maar opslaan in de cloud werkt niet zonder in te loggen.

©Jirapong - stock.adobe.com

❌ Geen toegang tot Google Play

Een ander nadeel is dat je geen toegang hebt tot Google Play en de bescherming die daarbij komt kijken. Niet alleen verlies daarmee dus toegang tot een van de grootste downloadwinkels van Android (zo niet de grootste), ook ben je op jezelf aangewezen als het gaat om het beschermen van je smartphone of tablet. Binnen Google Play is namelijk een scansysteem ingebouwd (Google Play Protect) dat constant apps scant op malafide gedrag. Die taak komt dus op jouw bordje te liggen.

❌ Geen Google-diensten op Android

In het verlengde daarvan moet je er ook rekening mee houden dat Google-diensten niet werken op Android. Die diensten zijn anders dan de apps die het bedrijf aanbiedt. Achter de schermen gebruikt Android allerlei systemen die voor een toegankelijke en pijnloze ervaring zorgen. Dankzij die systemen krijg je bijvoorbeeld toegang tot de autofill-optie van al je wachtwoorden, waardoor je die niet handmatig hoeft in te vullen (mits je die wachtwoorden met je Google-account synct).

Ook is het niet mogelijk je data te back-uppen bij Google (data die je, als je wél back-upt, bijvoorbeeld makkelijk kunt herstellen op een nieuw toestel), maar dat kan nou net het doel zijn, natuurlijk. Ook niet mogelijk: je smartphone terugvinden wanneer je hem kwijt bent.

Gelukkig zijn er voor veel van deze diensten alternatieve applicaties beschikbaar, waardoor je dus niet helemaal als een vis op het droge bent. Maar je zult daar zelf naar moeten zoeken via alternatieve app-bronnen.

❓ Android zonder Google-account: wat houd je over?

Als we alle punten even bij elkaar optellen en daar een conclusie aan verbinden, dan blijkt dat je een Android-apparaat prima zonder Google-account kunt gebruiken. Want los van de alternatieve opties blijft een smartphone bijvoorbeeld an sich een krachtig apparaat. Je hebt immers altijd een camera, muziekspeler en communicatiemiddel bij je. Sommige dingen gaan wat moeizamer, maar je bent echt niet bij het einde van de wereld aangekomen. Je smartphone is niet opeens een dumbphone.

Veel mensen vinden het tegenwoordig belangrijk minder afhankelijk van Google te zijn. Dat bedrijf hunkert naar data en heeft gebruikers goed aan zich weten te binden in de afgelopen jaren. Maar nu heb je gezien dat je ook prima zonder kunt. Je moet wat creatiever worden als het gaat om apps downloaden, maar over het algemeen loop je vrij weinig mis. Ja, inloggen met een Google-account maakt alles gemakkelijker, maar zónder kan ook, zoals je ziet!

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.