De Light Phone II kan helpen bij het verbreken van negatieve gewoontes, zoals doelloos door sociale media scrollen en afgeleid worden door binnenkomende notificaties. Het toestel is vrij basaal in opzet, maar kan je toch bieden wat je nodig hebt op dagelijkse basis wanneer je bepaalde tools toevoegt. Tijd om de minimalistisch telefoon onder de loep te leggen.

Het is heel typisch. Ik wilde net iets gaan doen, maar toen kreeg ik een berichtje binnen op mijn smartphone. Ik gaf antwoord, kreeg nog een bericht, keek ook daar naar en legde mijn telefoon weg. Ik draaide me om en realiseerde me dat ik niet meer wist wat ik zou gaan doen. Ik was volledig afgeleid door de vraag of ik van iemand een kookboek wilde overnemen en terwijl ik deze alinea schrijf, weet ik nog steeds niet waarom ik net wilde opstaan. Dit is niet de manier waarop we meestal een recensie beginnen, maar voor de Light Phone II is het wel heel toepasselijk.

Voor deze telefoon draait het namelijk om de persoonlijke ervaring. Ik kan hier specificaties opnoemen en hem zelfs vergelijken met telefoons binnen dezelfde prijsklasse (van ongeveer 250 euro). Maar daar heb je vrij weinig aan, als je het mij vraagt. De Light Phone II is namelijk geen smartphone, maar een zogenaamde dumbphone. De naam is waarschijnlijk een beetje gekscherend bedoeld, maar waar het op neerkomt is dat je te maken hebt met een minimalistische telefoon. Een telefoon die qua opties het minimale aanbiedt, maar tegelijkertijd daarin compleet aanvoelt.

Light Phone II biedt het minimale

Dat klinkt heel tegenstrijdig, maar met wat geduld voor deze review begrijp je wellicht wat ik bedoel. De Light Phone II is een kleine, compacte telefoon die beschikt over een e-inkscherm. Los van zwart of wit zijn er geen kleuren aanwezig. Dat hoeft ook helemaal niet, omdat die eigenlijk alleen maar kunnen afleiden. Verschillende smartphones bieden tegenwoordig een grijsschaalmodus aan om apps minder aantrekkelijk te maken, maar bij deze telefoon heb je dus geen keuze. Naast een klein scherm is er ook een kleine accu, die slechts anderhalve dag meegaat bij normaal gebruik.

Dat viel me toch een beetje tegen, aangezien e-ink-schermen weinig energie verbruiken en de Light Phone II weinig tot geen slimme functies heeft. Wanneer je de telefoon voor het eerst instelt, kom je drie opties tegen: telefoon, wekker en instellingen. Meer niet. Je kunt bellen en sms’en, en enkele voorkeuren voor het scherm, notificaties en vergrendeling instellen. Standaard biedt de telefoon een witte achtergrond met zwarte letters aan, maar je kunt dat ook omdraaien als je dat prettiger vindt. In de avond kan de Light Phone II het scherm oplichten met redelijke felle achtergrondverlichting.

Bovenop zit een knop waarmee je het toestel in- en uitschakelt en uit de slaapstand haalt. Opstarten duurt even: trek daar gerust een minuut voor uit. Maar uit de slaapstand komen gebeurt vrijwel direct. Rechts hebben we nog drie andere knoppen: de menu- en volumeknoppen. Die zijn prettig bereikbaar en blind van elkaar te onderscheiden. Daarnaast is er een koptelefoonaansluiting (voor bellen, muziek en podcasts) en onderop zit nog een micro-usb-poort. Dat voelt ook een beetje vreemd, omdat een groot deel van de (tech)wereld overgestapt is op het moderne usb-c. Sterker nog. Op korte termijn is dit zelfs een EU-verplichting.

Bellen en sms’en met de Light Phone II

Ondanks het feit dat de Light Phone II heel smal, kort en dun is, ligt die toch lekker in de hand tijdens het bellen. Dat komt doordat er een lichte bolling achterop zit, waardoor je vingers niet rusten op een plat oppervlak. Wanneer je de telefoon naar het oor brengt, dan is die redelijk ver verwijderd van je mond. Je denkt dat je daardoor misschien slecht te horen bent aan de andere kant, maar dat valt reuze mee. Doe vooraf trouwens wel even de Compatibility Checker op de officiële website om te checken of jouw netwerk wel ondersteund wordt door het apparaat.

Daar kun je namelijk lezen welke netwerken de Light Phone II ondersteunt (ik verklap het alvast: KPN, T-Mobile en Tele2) en welke netwerken niet (dat is VodafoneZiggo). Het is mij niet helemaal duidelijk waarom dit het geval is, maar het is wel een beperking waar je rekening mee moet houden. Als je wil sms’en met dit ding heb je ook een goede provider nodig. Al is de typervaring suboptimaal vanwege de compacte vorm. Je moet het toestel horizontaal houden om het toetsenbord te kunnen gebruiken. Maar dat knopjes in het display zijn net te klein om lekker te kunnen typen.

Dat is waarschijnlijk by design, om te voorkomen dat je nu niet alsnog heel de dag gaat zitten sms’en met iedereen. Het doel van de Light Phone II is dat je wat meer gaat leven in het hier en nu en ruimte vrijmaakt voor andere, belangrijke zaken in het leven. Misschien ga je wat meer lezen of bel je iemand wat vaker op, omdat je je beseft dat veel WhatsApp-contact best onpersoonlijk is – maar dan zou je je doel voorbijschieten wanneer sms’en dus ineens een grotere rol gaat spelen. Desondanks is het goed om te weten waar je aan begint en daarom maak ik er nu even kort melding van.

Weten wat je mist… of niet!

Het is geen geheim dat de Light Phone II de telefoonervaring tot het minimum beperkt heeft. En de kans is groot dat je daardoor een deel van je dagelijkse leven moet aanpassen. Er is geen browser, dus je kunt niet tijdens een film de complete filmografie van een acteur opzoeken. Er is geen WhatsApp, dus je loopt waarschijnlijk heel wat memes mis. En er is geen fotocamera, waardoor je mogelijk minder op sociale media deelt. En dat is precies het punt. Minder met je telefoon en meer met je omgeving of jezelf bezig zijn. De Light Phone II kan best wat rust terugbrengen in je leven.

Lees ook: smartphone-detox deel I, hoe serieus is jouw smartphone-verslaving?

Mocht je toch nog wat extra functies willen, dan kan de fabrikant je daarin voorzien. Wanneer je een account aanmaakt, dan kun je via de website enkele handige functies toevoegen. Denk dan aan een media- en podcastspeler of een navigatiesysteem. De opties zijn niet heel breed en zijn (hoe kan het ook anders) redelijk minimaal, maar ook ontzettend functioneel. Zeker dat navigatiesysteem kan van pas komen, en zie ik ook als een mooie toevoeging. Daarnaast kun je ook bijvoorbeeld een notitieblokje als onderdeel (een echte app is het niet) toevoegen en dat is ook heel fijn.

Sommige mensen vinden het gemis van een fotocamera misschien te groot, en dat kan ik begrijpen. Maar misschien kun je dan eens investeren in een apart model, waar je echt mooie foto’s mee kunt maken. Zelf dacht ik eerst dat het heel vervelend zou zijn om geen toegang te hebben tot m’n mail. Als freelance journalist ben ik graag bereikbaar. Maar als ik buiten loop en bij de lokale ijssalon – de beste van Nederland – een lekker ijsje haal en met een vriendin een rondje loop, dan vind ik het fijner om me helemaal op haar te kunnen focussen. En dus niet tussendoor met werk bezig kàn zijn.

Conclusie: Light Phone II kopen of niet?

Met deze review heb ik je hopelijk veel kunnen vertellen over wat de Light Phone II kan, niet kan, biedt en niet biedt. Op basis daarvan kun je bepalen of het toestel wat voor jou is. Naast een matige batterijduur en een gebrekkige netwerkcompatibiliteit, heeft toestel nog één nadeel waar je rekening mee moet houden. Hij werkt alleen in het Engels. Er is bijvoorbeeld ook spraak-naar-tekst aanwezig, maar voor de Nederlandse taal werkt dit niet. Voor de rest doet dit toestel precies wat het moet doen; maar het vereist wel van zijn gebruiker dat die persoonlijk zijn leven erop aanpast.

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.