De Light Phone II kan helpen bij het verbreken van negatieve gewoontes, zoals doelloos door sociale media scrollen en afgeleid worden door binnenkomende notificaties. Het toestel is vrij basaal in opzet, maar kan je toch bieden wat je nodig hebt op dagelijkse basis wanneer je bepaalde tools toevoegt. Tijd om de minimalistisch telefoon onder de loep te leggen.

Het is heel typisch. Ik wilde net iets gaan doen, maar toen kreeg ik een berichtje binnen op mijn smartphone. Ik gaf antwoord, kreeg nog een bericht, keek ook daar naar en legde mijn telefoon weg. Ik draaide me om en realiseerde me dat ik niet meer wist wat ik zou gaan doen. Ik was volledig afgeleid door de vraag of ik van iemand een kookboek wilde overnemen en terwijl ik deze alinea schrijf, weet ik nog steeds niet waarom ik net wilde opstaan. Dit is niet de manier waarop we meestal een recensie beginnen, maar voor de Light Phone II is het wel heel toepasselijk.

Voor deze telefoon draait het namelijk om de persoonlijke ervaring. Ik kan hier specificaties opnoemen en hem zelfs vergelijken met telefoons binnen dezelfde prijsklasse (van ongeveer 250 euro). Maar daar heb je vrij weinig aan, als je het mij vraagt. De Light Phone II is namelijk geen smartphone, maar een zogenaamde dumbphone. De naam is waarschijnlijk een beetje gekscherend bedoeld, maar waar het op neerkomt is dat je te maken hebt met een minimalistische telefoon. Een telefoon die qua opties het minimale aanbiedt, maar tegelijkertijd daarin compleet aanvoelt.

Light Phone II biedt het minimale

Dat klinkt heel tegenstrijdig, maar met wat geduld voor deze review begrijp je wellicht wat ik bedoel. De Light Phone II is een kleine, compacte telefoon die beschikt over een e-inkscherm. Los van zwart of wit zijn er geen kleuren aanwezig. Dat hoeft ook helemaal niet, omdat die eigenlijk alleen maar kunnen afleiden. Verschillende smartphones bieden tegenwoordig een grijsschaalmodus aan om apps minder aantrekkelijk te maken, maar bij deze telefoon heb je dus geen keuze. Naast een klein scherm is er ook een kleine accu, die slechts anderhalve dag meegaat bij normaal gebruik.

Dat viel me toch een beetje tegen, aangezien e-ink-schermen weinig energie verbruiken en de Light Phone II weinig tot geen slimme functies heeft. Wanneer je de telefoon voor het eerst instelt, kom je drie opties tegen: telefoon, wekker en instellingen. Meer niet. Je kunt bellen en sms’en, en enkele voorkeuren voor het scherm, notificaties en vergrendeling instellen. Standaard biedt de telefoon een witte achtergrond met zwarte letters aan, maar je kunt dat ook omdraaien als je dat prettiger vindt. In de avond kan de Light Phone II het scherm oplichten met redelijke felle achtergrondverlichting.

Bovenop zit een knop waarmee je het toestel in- en uitschakelt en uit de slaapstand haalt. Opstarten duurt even: trek daar gerust een minuut voor uit. Maar uit de slaapstand komen gebeurt vrijwel direct. Rechts hebben we nog drie andere knoppen: de menu- en volumeknoppen. Die zijn prettig bereikbaar en blind van elkaar te onderscheiden. Daarnaast is er een koptelefoonaansluiting (voor bellen, muziek en podcasts) en onderop zit nog een micro-usb-poort. Dat voelt ook een beetje vreemd, omdat een groot deel van de (tech)wereld overgestapt is op het moderne usb-c. Sterker nog. Op korte termijn is dit zelfs een EU-verplichting.

Bellen en sms’en met de Light Phone II

Ondanks het feit dat de Light Phone II heel smal, kort en dun is, ligt die toch lekker in de hand tijdens het bellen. Dat komt doordat er een lichte bolling achterop zit, waardoor je vingers niet rusten op een plat oppervlak. Wanneer je de telefoon naar het oor brengt, dan is die redelijk ver verwijderd van je mond. Je denkt dat je daardoor misschien slecht te horen bent aan de andere kant, maar dat valt reuze mee. Doe vooraf trouwens wel even de Compatibility Checker op de officiële website om te checken of jouw netwerk wel ondersteund wordt door het apparaat.

Daar kun je namelijk lezen welke netwerken de Light Phone II ondersteunt (ik verklap het alvast: KPN, T-Mobile en Tele2) en welke netwerken niet (dat is VodafoneZiggo). Het is mij niet helemaal duidelijk waarom dit het geval is, maar het is wel een beperking waar je rekening mee moet houden. Als je wil sms’en met dit ding heb je ook een goede provider nodig. Al is de typervaring suboptimaal vanwege de compacte vorm. Je moet het toestel horizontaal houden om het toetsenbord te kunnen gebruiken. Maar dat knopjes in het display zijn net te klein om lekker te kunnen typen.

Dat is waarschijnlijk by design, om te voorkomen dat je nu niet alsnog heel de dag gaat zitten sms’en met iedereen. Het doel van de Light Phone II is dat je wat meer gaat leven in het hier en nu en ruimte vrijmaakt voor andere, belangrijke zaken in het leven. Misschien ga je wat meer lezen of bel je iemand wat vaker op, omdat je je beseft dat veel WhatsApp-contact best onpersoonlijk is – maar dan zou je je doel voorbijschieten wanneer sms’en dus ineens een grotere rol gaat spelen. Desondanks is het goed om te weten waar je aan begint en daarom maak ik er nu even kort melding van.

Weten wat je mist… of niet!

Het is geen geheim dat de Light Phone II de telefoonervaring tot het minimum beperkt heeft. En de kans is groot dat je daardoor een deel van je dagelijkse leven moet aanpassen. Er is geen browser, dus je kunt niet tijdens een film de complete filmografie van een acteur opzoeken. Er is geen WhatsApp, dus je loopt waarschijnlijk heel wat memes mis. En er is geen fotocamera, waardoor je mogelijk minder op sociale media deelt. En dat is precies het punt. Minder met je telefoon en meer met je omgeving of jezelf bezig zijn. De Light Phone II kan best wat rust terugbrengen in je leven.

Lees ook: smartphone-detox deel I, hoe serieus is jouw smartphone-verslaving?

Mocht je toch nog wat extra functies willen, dan kan de fabrikant je daarin voorzien. Wanneer je een account aanmaakt, dan kun je via de website enkele handige functies toevoegen. Denk dan aan een media- en podcastspeler of een navigatiesysteem. De opties zijn niet heel breed en zijn (hoe kan het ook anders) redelijk minimaal, maar ook ontzettend functioneel. Zeker dat navigatiesysteem kan van pas komen, en zie ik ook als een mooie toevoeging. Daarnaast kun je ook bijvoorbeeld een notitieblokje als onderdeel (een echte app is het niet) toevoegen en dat is ook heel fijn.

Sommige mensen vinden het gemis van een fotocamera misschien te groot, en dat kan ik begrijpen. Maar misschien kun je dan eens investeren in een apart model, waar je echt mooie foto’s mee kunt maken. Zelf dacht ik eerst dat het heel vervelend zou zijn om geen toegang te hebben tot m’n mail. Als freelance journalist ben ik graag bereikbaar. Maar als ik buiten loop en bij de lokale ijssalon – de beste van Nederland – een lekker ijsje haal en met een vriendin een rondje loop, dan vind ik het fijner om me helemaal op haar te kunnen focussen. En dus niet tussendoor met werk bezig kàn zijn.

Conclusie: Light Phone II kopen of niet?

Met deze review heb ik je hopelijk veel kunnen vertellen over wat de Light Phone II kan, niet kan, biedt en niet biedt. Op basis daarvan kun je bepalen of het toestel wat voor jou is. Naast een matige batterijduur en een gebrekkige netwerkcompatibiliteit, heeft toestel nog één nadeel waar je rekening mee moet houden. Hij werkt alleen in het Engels. Er is bijvoorbeeld ook spraak-naar-tekst aanwezig, maar voor de Nederlandse taal werkt dit niet. Voor de rest doet dit toestel precies wat het moet doen; maar het vereist wel van zijn gebruiker dat die persoonlijk zijn leven erop aanpast.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.

Tijdens de Xbox Developer Direct gisteren werden er naast Fable en Forza Horizon 6 ook twee andere games getoond: Game Freaks actie-rpg Beast of Reincarnation en de nieuwe Double Fine-game Kiln.

De Xbox Developer Direct werd gisterenavond uitgezonden en richt zich zoals elk jaar op het aan het woord laten van diverse ontwikkelaars. Daarbij lag de focus vooral op de studio Playground Games, en toonden zij de aankomende spellen Fable en Forza Horizon 6. Maar er werd meer getoond.

Beast of Reincarnation

Eén van de games die de revue passeerden, was Beast of Reincarnation. Deze actie-rpg speelt zich af in een post-apocalyptische versie van Japan. Daar gaan spelers op avontuur met Emma en Koo. Laatstgenoemde is een wolf die Emma vergezelt.

Het Japan in deze game wordt geteisterd door de 'Blight', en Emma en Koo moeten dit tegengaan door het op te nemen tegen krachtige vijanden genaamd Nushi en vervolgens hun krachten absorberen. Daarbij delen Emma en Koo een speciale connectie: wanneer Emma bijvoorbeeld een vijandelijke aanval tegenhoudt, zullen Koo's krachten zich opbouwen tot ze zogeheten Blooming Arts kan inzetten als aanval.

Beast of Reincarnation komt in de loop van aankomende zomer uit voor Xbox Series X en S, pc en PlayStation 5. Ook zal het spel meteen op Xbox Game Pass komen te staan. Opvallend daarbij is dat de game ontwikkeld wordt door Game Freak, dat vooral bekend is van de Pokémon-games. Game Freak zelf is echter onafhankelijk van Nintendo.

Kiln

De andere game die tijdens de Xbox Developer Direct gisteravond werd getoond, is Kiln. Deze nieuwe game van Double Fine Productions - een studio bekend om zijn unieke spellen zoals Psychonauts, Keeper en Broken Age - betreft een online multiplayergame waarin spelers aardewerk creëren met klei om een kleine geest uitrusting te geven.

Spelers bepalen daarbij zelf het uiterlijk van het harnas van dit wezen. De potten waarin hij plaats kan nemen kunnen vervolgens ook gedecoreerd worden naar smaak. Wanneer de uitrusting af is, vecht men het uit in 4v4-gevechten. Daarbij moet wel gelet worden op de vorm van het aardewerk, want een grotere creatie maakt de speler logischerwijs ook langzamer.

Kiln komt ergens aankomend voorjaar uit voor Xbox Series-consoles, PlayStation 5 en pc, en zal op release ook meteen op Xbox Game Pass komen te staan. Geïnteresseerden kunnen zich alvast aanmelden voor een bètatest. Na de release van de game is het de bedoeling dat er nieuwe maps en modi aan het spel worden toegevoegd.