Wil je volledige controle over Android? Android rooten met bijvoorbeeld Magisk geeft je de mogelijkheid om via modules je toestel te tweaken of de mogelijkheden verder uit te breiden. Een van de modules is een oude bekende: het flexibele Xposed Framework.

Door je Android-toestel te rooten kun je geavanceerde apps of extra features in bekende apps gebruiken. Recente rootmethodes, zoals het populaire Magisk, maken geen aanpassingen aan systeembestanden. Dit heet ook wel ‘systemless’.

Het rooten is daarmee niet alleen makkelijker en veiliger maar je kunt vaak ook de SafetyNet-controle van Google passeren, belangrijk voor de werking van apps als Netflix, Android Pay en Pokémon Go. Magisk geeft je naast root-toegang ook de mogelijkheid allerlei modules toe te voegen.

Magisk installeren

Bij sommige custom roms is Magisk al vooraf geïnstalleerd, in andere gevallen kun je het via TWRP installeren. Dit gaat op dezelfde manier als de installatie van een custom rom of Google-apps. Heb je al een root-voorziening, dan maak je die eerst inactief. Maak voor de zekerheid ook een back-up via TWRP voordat je met Magisk en de verschillende modules gaat werken. Als een module niet (goed) door je toestel wordt ondersteund, kan dit resulteren in een boot-loop waarbij het toestel steeds opnieuw opstart. Een back-up is dan de makkelijkste manier om dit ongedaan te maken.

Na installatie van Magisk via TWRP heb je de app Magisk Manager op je toestel. Als je die start zie je aan de bovenkant de meest recente versie en de momenteel geïnstalleerde versie. Toekomstige updates voor Magisk kun je via deze app installeren. Verder kun je op deze beginpagina een SafetyNet-controle uitvoeren.

Magisk features

Voor de belangrijkste features van Magisk klap je het menu open. Onder Instellingen kun je onder meer de opties voor root-toegang beheren, onder het kopje Superuser. Als een app root-toegang vraagt, krijg je, zoals dat gebruikelijk is, een venster te zien waarin je dat verzoek kunt goedkeuren of afkeuren.

Het menuonderdeel Superuser in Magisk toont alle apps waaraan je root-toegang hebt verleend. Met Magisk Hide kun je voor bepaalde apps, zoals Pokémon Go of Android Pay, verbergen dat je root gebruikt.

©PXimport

In het onderdeel Downloads kun je zien welke modules zoal voor Magisk beschikbaar zijn. De eerste keer moet je dat scherm mogelijk verversen door het naar beneden te slepen. Gebruik de zoekfunctie om een specifieke module te vinden. De modules die je hebt geïnstalleerd, vind je terug in het onderdeel Modules, waar je ze ook heel makkelijk aan of uit kunt zetten.

Er zitten een paar pareltjes tussen de modules van Magisk, zeker voor het aanpassen van geluid via effecten en regelaars, zoals Dolby Atmos, AM3D Zirene Sound en Viper4Android. Maar wij gaan dus aan de slag met het populaire Xposed Framework.

Xposed Framework binnen Magisk

Met Xposed Framework kun je tot in detail het gedrag of uiterlijk van Android aanpassen. Omdat de veranderingen in het geheugen worden gedaan, zijn ze ook weer gemakkelijk ongedaan te maken. Je kunt het framework handig ‘systemless’ installeren als Magisk-module.

Het voordeel is dat je die module eenvoudig aan of uit kunt zetten. Ook overleeft het net als Magisk zelf meestal updates van Android. Overigens mislukt de SafetyNet-controle wel als het framework actief is, maar omdat je het eenvoudig (eventueel tijdelijk) kunt uitzetten, is dat minder bezwaarlijk.

Xposed Framework installeren

Voor het Xposed Framework moet je twee dingen installeren: de app Xposed Installer en de Magisk-module van Xposed Framework voor jouw Android-versie. Zoek daarvoor in Magisk naar xposed en kies voor Android 7.1 de versie voor SDK 25. Voor 8.0 en 8.1 zijn dat respectievelijk SDK 26 en 27.

Volg in het informatiescherm de link naar Xposed Installer. Dat is de app waarmee je modules voor Xposed Framework kunt gaan beheren. Download en installeer het apk-bestand. Om het te kunnen installeren moet je via de instellingen van Android onder Beveiliging eerst het installeren van apps vanaf onbekende bronnen aanzetten. Bij een custom rom zal dat meestal al aanstaan. Nu kun je de Magisk-module zelf installeren.

©PXimport

Ga nu weer terug naar Magisk Manager en klik op het downloadicoontje bij Xposed Framework om de module zelf te installeren binnen Magisk. Na de installatie kies je Herstarten en zal Xposed Framework als het goed is actief zijn. Via Xposed Installer kun je gemakkelijk zien of dat het geval is. Merk op dat de SafetyNet-controle in Magisk Manager nu waarschijnlijk mislukt.

Als je vervolgens het framework deactiveert via het onderdeel Modules van Magisk en daarna het toestel herstart, zal die controle normaliter weer slagen. Xposed Framework werkt (net als Magisk) modulair. Er zijn meer dan duizend modules beschikbaar. Hieronder noemen we onze favorieten.

Xposed Framework modules

Met Xposed Framework kun je talloze kleine én grote aanpassingen aan het Android-besturingssysteem maken. Zo geeft bijvoorbeeld GravityBox je enorm veel extra systeeminstellingen. Met XuiMod kun je een groot aantal aanpassingen aan de gebruikersinterface maken. Deze twee modules kunnen zeker bij een uitgeklede Android-versie handig zijn.

Heb je een uitgebreide custom rom geïnstalleerd, dan zal de noodzaak juist kleiner zijn; de features van GravityBox heb je dan waarschijnlijk al. Een aanrader is XPrivacyLua, waarmee je heel gericht kunt kiezen welke rechten bepaalde apps hebben. Doordat de apps nepdata in plaats van de echte data krijgen, blijven ze wel gewoon werken.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.