Wil je volledige controle over Android? Android rooten met bijvoorbeeld Magisk geeft je de mogelijkheid om via modules je toestel te tweaken of de mogelijkheden verder uit te breiden. Een van de modules is een oude bekende: het flexibele Xposed Framework.

Door je Android-toestel te rooten kun je geavanceerde apps of extra features in bekende apps gebruiken. Recente rootmethodes, zoals het populaire Magisk, maken geen aanpassingen aan systeembestanden. Dit heet ook wel ‘systemless’.

Het rooten is daarmee niet alleen makkelijker en veiliger maar je kunt vaak ook de SafetyNet-controle van Google passeren, belangrijk voor de werking van apps als Netflix, Android Pay en Pokémon Go. Magisk geeft je naast root-toegang ook de mogelijkheid allerlei modules toe te voegen.

Magisk installeren

Bij sommige custom roms is Magisk al vooraf geïnstalleerd, in andere gevallen kun je het via TWRP installeren. Dit gaat op dezelfde manier als de installatie van een custom rom of Google-apps. Heb je al een root-voorziening, dan maak je die eerst inactief. Maak voor de zekerheid ook een back-up via TWRP voordat je met Magisk en de verschillende modules gaat werken. Als een module niet (goed) door je toestel wordt ondersteund, kan dit resulteren in een boot-loop waarbij het toestel steeds opnieuw opstart. Een back-up is dan de makkelijkste manier om dit ongedaan te maken.

Na installatie van Magisk via TWRP heb je de app Magisk Manager op je toestel. Als je die start zie je aan de bovenkant de meest recente versie en de momenteel geïnstalleerde versie. Toekomstige updates voor Magisk kun je via deze app installeren. Verder kun je op deze beginpagina een SafetyNet-controle uitvoeren.

Magisk features

Voor de belangrijkste features van Magisk klap je het menu open. Onder Instellingen kun je onder meer de opties voor root-toegang beheren, onder het kopje Superuser. Als een app root-toegang vraagt, krijg je, zoals dat gebruikelijk is, een venster te zien waarin je dat verzoek kunt goedkeuren of afkeuren.

Het menuonderdeel Superuser in Magisk toont alle apps waaraan je root-toegang hebt verleend. Met Magisk Hide kun je voor bepaalde apps, zoals Pokémon Go of Android Pay, verbergen dat je root gebruikt.

©PXimport

In het onderdeel Downloads kun je zien welke modules zoal voor Magisk beschikbaar zijn. De eerste keer moet je dat scherm mogelijk verversen door het naar beneden te slepen. Gebruik de zoekfunctie om een specifieke module te vinden. De modules die je hebt geïnstalleerd, vind je terug in het onderdeel Modules, waar je ze ook heel makkelijk aan of uit kunt zetten.

Er zitten een paar pareltjes tussen de modules van Magisk, zeker voor het aanpassen van geluid via effecten en regelaars, zoals Dolby Atmos, AM3D Zirene Sound en Viper4Android. Maar wij gaan dus aan de slag met het populaire Xposed Framework.

Xposed Framework binnen Magisk

Met Xposed Framework kun je tot in detail het gedrag of uiterlijk van Android aanpassen. Omdat de veranderingen in het geheugen worden gedaan, zijn ze ook weer gemakkelijk ongedaan te maken. Je kunt het framework handig ‘systemless’ installeren als Magisk-module.

Het voordeel is dat je die module eenvoudig aan of uit kunt zetten. Ook overleeft het net als Magisk zelf meestal updates van Android. Overigens mislukt de SafetyNet-controle wel als het framework actief is, maar omdat je het eenvoudig (eventueel tijdelijk) kunt uitzetten, is dat minder bezwaarlijk.

Xposed Framework installeren

Voor het Xposed Framework moet je twee dingen installeren: de app Xposed Installer en de Magisk-module van Xposed Framework voor jouw Android-versie. Zoek daarvoor in Magisk naar xposed en kies voor Android 7.1 de versie voor SDK 25. Voor 8.0 en 8.1 zijn dat respectievelijk SDK 26 en 27.

Volg in het informatiescherm de link naar Xposed Installer. Dat is de app waarmee je modules voor Xposed Framework kunt gaan beheren. Download en installeer het apk-bestand. Om het te kunnen installeren moet je via de instellingen van Android onder Beveiliging eerst het installeren van apps vanaf onbekende bronnen aanzetten. Bij een custom rom zal dat meestal al aanstaan. Nu kun je de Magisk-module zelf installeren.

©PXimport

Ga nu weer terug naar Magisk Manager en klik op het downloadicoontje bij Xposed Framework om de module zelf te installeren binnen Magisk. Na de installatie kies je Herstarten en zal Xposed Framework als het goed is actief zijn. Via Xposed Installer kun je gemakkelijk zien of dat het geval is. Merk op dat de SafetyNet-controle in Magisk Manager nu waarschijnlijk mislukt.

Als je vervolgens het framework deactiveert via het onderdeel Modules van Magisk en daarna het toestel herstart, zal die controle normaliter weer slagen. Xposed Framework werkt (net als Magisk) modulair. Er zijn meer dan duizend modules beschikbaar. Hieronder noemen we onze favorieten.

Xposed Framework modules

Met Xposed Framework kun je talloze kleine én grote aanpassingen aan het Android-besturingssysteem maken. Zo geeft bijvoorbeeld GravityBox je enorm veel extra systeeminstellingen. Met XuiMod kun je een groot aantal aanpassingen aan de gebruikersinterface maken. Deze twee modules kunnen zeker bij een uitgeklede Android-versie handig zijn.

Heb je een uitgebreide custom rom geïnstalleerd, dan zal de noodzaak juist kleiner zijn; de features van GravityBox heb je dan waarschijnlijk al. Een aanrader is XPrivacyLua, waarmee je heel gericht kunt kiezen welke rechten bepaalde apps hebben. Doordat de apps nepdata in plaats van de echte data krijgen, blijven ze wel gewoon werken.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.