De DHL-app is een handige app voor op je smartphone, waarmee je onder meer je pakketten volgt online. Je hoeft dan niet op een link te klikken in de mail, aangezien zendingen automatisch toegevoegd worden. Maar hoe werkt de app verder en wat kun je ermee doen?

Als je de DHL-app voor het eerst opent (op Android of iOS), dan moet je een account aanmaken. Je vult je naam en e-mailadres in, maakt een sterk wachtwoord aan en klikt volgens op de link in de mail die jouw kant op komt. Vervolgens kun je direct inloggen in de app. Je ziet dan bijvoorbeeld je laatste pakket staan die via DHL opgestuurd is, inclusief een Toon alles-knop. Daarmee krijg je in een handig overzicht te zien wat er jouw kant op kwam. En je ziet het laatste nieuws, bijvoorbeeld over die vervelende spam-sms’jes waarmee criminelen je gegevens proberen te ontfutselen. 

DHL-profielinstellingen en ontvangen

Rechts bovenin staan je initialen. Dat is je profiel. Door erop te tappen, kom je uit op je profielpagina, waar je de instellingen aanpast. Denk dan aan je accountinstellingen, je adresboek en de appinstellingen. Bij accountinstellingen kun je bijvoorbeeld je wachtwoord of adres aanpassen, terwijl je bij adresboek juist de adressen van mensen of bedrijven vindt waar je ooit iets naartoe opgestuurd hebt. Je kunt een contact toevoegen door rechts bovenin op + te tappen.

Als we even teruggaan naar het hoofdscherm (het scherm met nieuws en recente zendingen), dan vinden we onderop de vier belangrijkste opties. Het Dashboard is het scherm waar je nu op actief bent. Dan hebben we Ontvangen. Dit is de plek waar je al je (te) ontvangen pakketten aantreft. Je ziet wie de afzender is en waanneer de bezorging plaatsvond. Ook zie je of het pakket afgeleverd is bij een servicepunt of gewoon bij jouw huis. Opdat nergens verwarring over kan ontstaan. Door op een zending te tappen, krijg je meer details te zien. Zo zie je (voordat je het pakket hebt, natuurlijk) of je pakket reeds onderweg is of niet. Net zoals in de PostNL-applicatie het geval is.

Verder kun je hier een aantal zaken regelen:

©CIDimport

©CIDimport

Zelf iets versturen

De derde optie onderaan de navigatiebalk en een functionaliteit die zeer handig is, is Versturen. Door op die knop te tappen en vervolgens op de rode knop rechts onderin te drukken, kun je beginnen met het zelf versturen van pakketten. Je kunt verschillende soorten post versturen, namelijk brievenbuspakketten (tot maximaal twee kilo), een normaal pakket (tot maximaal tien kilo) en grote pakketten (tot maximaal twintig kilo). Binnen de app worden ook de afmetingen en prijzen genoemd. Verder kun je instellen of je een standaard- of versnelde zending wil aanmaken. De snelle service is ook meteen de duurste variant, maar die hoeft niet altijd de beste optie te zijn. Dat is namelijk deels afhankelijk van waar je iets naartoe stuurt en hoe lang dat pakket dan precies onderweg is.

Maak je keuzes en druk op Volgende. Hier vul je het adres en de naam in van de ontvanger. Ook vul je het e-mailadres en eventueel het telefoonnummer in. Helemaal onderaan staat er een box die je kunt aanvinken, om die persoon aan je adresboek toe te voegen. Kies een soort label uit (normaal of persoonlijk) en vul op de volgende pagina je eigen gegevens in. Druk wederom op Volgende en bekijk het overzicht van de bestelling die je zojuist aangemaakt hebt. Is het allemaal in orde? Dan kun je zelf het label uitprinten. Heb je geen printer? Dan kan de app een QR-code aanmaken, die ze bij een servicepunt kunnen scannen. Dan wordt het aangemaakte label voor je geprint.

Selecteer nu je betaalmethode en kies eventueel de juiste bank uit. Geef ook even aan dat je akkoord gaat met de voorwaarden. Na het betalen keer je terug naar de app en ben je er klaar voor om het pakket op de post te doen. Het label wordt naar je mail gestuurd, zodat je hem kunt printen en op de doos kunt plakken. En anders pak je de doos goed in, neem je hem mee naar een servicepoint en handelen ze daar de rest af.

Mocht je overigens ergens hulp bij nodig hebben: onder het kopje Meer (op de navigatiebalk) tref je een FAQ aan, evenals een knop met Hulp nodig? waar je antwoorden kunt vinden. 

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.