Zou je graag willen dat het wat eenvoudiger was om in ALLEEN HOOFDLETTERS te typen op je iPhone, of ben je ooit vast komen te zitten bij het zoeken naar het kastlijntje? En hoe zit het met het gebruiken van letters met accenten, of het omgaan met lastige URL’s?

Deze negen tips kunnen het typen op je iPhone of iPad een beetje eenvoudiger maken. Zelfs als je al jaren met het iOS-toetsenbord aan het typen bent, is het mogelijk dat je een van deze tijdbesparende sneltoetsen over het hoofd gezien hebt. Of verwijs je vrienden die pas iOS gebruiken hier naartoe als ze ooit klagen dat het toetsenbord van de iPhone minder goed is dan dat van Android. (Niet dus.) Lees ook: De beste schermtoetsenborden voor je iPad.

De .com-sneltoets

Wil je een URL direct in de adresbalk van Safari typen? Doe geen moeite om ".com" of ".net" in te typen.

©PXimport

Je hoeft nooit meer .com of .nl of .watdanook te typen.

In plaats daarvan kun je de "."-toets (punt) ingedrukt houden. Er verschijnt dan er een pop-up ballonnetje met een lijst met opties, van ".com" tot ".nl".

Leuk accent

Laat je niet betrappen op het overslaan van een accent grave in "voilà" terwijl je een e-mail op je iPhone of iPad typt.

©PXimport

Alle accenten staan verzameld op één plek, je hoeft alleen maar de letter ingedrukt te houden.

Je kunt een groot deel van accenttekens benaderen - accent aigu, grave, circonflexe, en dergelijke - door de lettertoets ingedrukt te houden (zoals "a").

Swipe om te typen

©PXimport

Doodziek van het intikken van berichten op het aanraakscherm van je apparaat? Probeer te swipen in plaats van te typen.

Het concept is simpel: in plaats van elke individuele toets in te drukken wanneer je een woord intypt, kun je met het swipe-to-type-toetsenbord met je vingertop van de ene toets naar de andere schuiven.

Terwijl je vinger over de toetsen beweegt, voorspelt je telefoon het woord dat je probeert te typen - eh, swipen.

Klinkt dat raar? Inderdaad, je moet er even aan wennen, maar met wat oefening zal het een tweede natuur worden.

Het standaard iOS-toetsenbord had de swipe-to-type mogelijkheden waarover onze Android-vrienden jarenlang over opschepten niet - tot iOS 8. Die update bracht eindelijke toetsenborden van derden - met name Swype en SwiftKey - naar de iPhone en iPad.

Capslock

Zie je de Shifttoets? Druk er gewoon tweemaal op. Er verschijnt dan een horizontaal lijntje aan de onderkant van de toets, die aangeeft dat je in de alleen-hoofdlettermodus aan het typen bent. Vanaf met iOS 7 heeft Apple de verschillende looks van de Shifttoets (voor kleine letters, hoofdletters, of alleen hoofdletters) subtieler gemaakt. Zoveel zelfs dat ik het een jaar later in iOS 8 soms nog fout doe.

©PXimport

Het kan wat lastig zijn om te zien of je in de capslockmodus zit.

Als je tweemaal op de Shifttoets drukt en er gebeurt niks, ga dan naar Settings > General > Keyboard, en zorg dat Enable Caps Lock ingeschakeld is.

Geld, geld, geld

Wil je de valutasymbolen voor de yen (¥), de dollar ($), of de pond (£) intypen? Simpel.

Houd gewoon de toets voor het euroteken ingedrukt. Er verschijnt dan een pop-up-ballonnetje met een reeks andere valutatekens.

Sneltoetsen voor symbolen

Ik ben vrijwel nooit een kastlijntje tegengekomen dat me niet beviel - en nu ik erover nadenk, ben ik ook dol op lijstjes met opsommingstekens. Hoe overleeft iemand als ik het typen op een iPhone? Gemakkelijk.

©PXimport

Streepjes, langere streepjes en puntjes: opsommingstekens te over in iOS.

Houd de toets voor het streepje ingedrukt om meer opsommingstekens en dergelijke tevoorschijn te halen, waaronder een kastlijntje, een stip, en het onmisbare liggend streepje. (Als je deze sneltoets niet gebruikt, moet je om bij het liggend streepje terecht te komen drie extra stappen nemen. Druk op de nummertoets, vervolgens op de symbolentoets, en vervolgens op het liggend streepje.)

Bonustip: probeer andere symbolentoetsen ingedrukt te houden. Je kunt bijvoorbeeld gekrulde aanhalingstekens vinden door de aanhalingstekentoets ingedrukt te houden.

Omarm de emoji

Wat is een sms'je zonder een smiley? Goede vraag. Gelukkig bieden de iOS-toetsenborden meer emoji dan je ooit nodig zult hebben.

©PXimport

Emoji, smileys, lachebekjes: noem ze hoe je wil, handig zijn ze zeker.

Eerst zul je het emoji-toetsenbord moeten inschakelen: Druk in Settings > General > Keyboard opnieuw op Keyboard, en controleer of Emoji in de lijst met geïnstalleerde toetsenborden staat. Zo niet, druk dan op Add Keyboard, en zoek naar Emoji in te lijst. Wanneer je vanaf nu het toetsenbord gebruikt, kun je de toets met het wereldbolicoon indrukken en alle prachtige emoji bekijken en toepassen. Helaas kun je ze niet herschikken, maar het eerste tabblad onthoudt de emoji's die je het laatste gebruikt hebt.

Praten in plaats van typen

Je vergeet al gauw dat zowel je iPhone als je iPad dicteren ondersteunen voor al je niet in de stemming bent om te typen. Druk gewoon op het microfoonicoontje op het toetsenbord, links van de spatiebalk.

©PXimport

Moe van het typen? Dan praat je toch gewoon.

Als bonus heeft de Berichten-app iOS 8 twee microfoonknoppen. De rechthoekige witte microfoonknop links van de spatiebalk zet zoals gewoonlijk je woorden om in tekst. Maar als je met een andere iMessages-gebruiker communiceert, kun je de grijze ronde microfoonknop (rechts van het tekstvak) indrukken om een gesproken bericht op te nemen dat als audio verstuurd wordt. Je hoeft niet te typen, en je vriend(in) krijgt de vrolijkheid, droefheid, of tweeslachtigheid in je stem te horen. Het is leuk.

Nummers schuiven

Er is echt geen reden meer om van de letter-layout van het toetsenbord naar de nummer-layout te switchen als je slechts één getal of wat tekens wilt typen. In plaats daarvan druk je de knop met de nummers erop in, maar haal je vinger niet van het scherm af. Veeg met je vinger naar het getal of teken dat je wilt intypen, en haal je vinger van het scherm. Het getal of teken wordt getypt en het scherm gaat meteen weer terug naar de letter-layout.

Natuurlijk is deze schuiftruc niet nodig om aan het einde van je zinnen een punt te zetten. Ga naar Settings > General > Keyboard, waar je een switch kunt vinden om . Shortcut in te schakelen. Dat is de punt-sneltoets - als deze is ingeschakeld kun je twee spaties aan het einde van een zin typen om automatisch een punt te laten plaatsen.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.