Steeds meer socialmediaplatforms overwegen gebruikers te laten betalen voor een advertentievrije versie van hun dienst. Zo heeft Meta, het moederbedrijf van Facebook en Instagram, concrete plannen om in Europa een betaalde abonnementsvorm aan te bieden. Ook X, voorheen Twitter, denkt na over een paywall. Betekent dit het einde van gratis social media, of biedt een abonnementsmodel juist voordelen?

Lees ook: Verslavend en gevaarlijk? Alles over het algoritme van TikTok

De voornaamste reden dat steeds meer socialmediabedrijven overwegen gebruikers te laten betalen, is het feit dat advertentie-inkomsten blijven dalen. Platforms als Facebook en Instagram verdienen het leeuwendeel van hun geld door gerichte advertenties aan bedrijven te verkopen. Maar vanwege de economische recessie geven adverteerders minder uit. Ook privacywetgeving zoals de AVG bemoeilijkt het gericht adverteren, omdat gebruikers meer zeggenschap krijgen over hun data.

Om de inkomsten toch op peil te houden, willen socialmediabedrijven op korte termijn gaan kijken naar abonnementsmodellen. Een klein deel van de gebruikers lijkt hier wel oren naar te hebben, zeker als ze dan geen last meer hebben van advertenties. Voorlopig richten de plannen zich vooral op Europa, waar strenge privacyregels gelden. Zo hoopt Meta met de abonnementen aan de Europese regels te voldoen.

Een slechte ontwikkeling?

Voor veel consumenten voelt de mogelijke komst van betaalmuren op social media als een zorgelijke ontwikkeling. Met name het platform X (voorheen Twitter) overweegt een volledige betaalmuur, waarbij alle functionaliteit achter een abonnement verdwijnt. Dit maakt het platform dat altijd gratis toegankelijk was opeens een stuk minder laagdrempelig. Een deel van de maatschappij wordt hiermee buitengesloten omdat ze de abonnementskosten niet kunnen opbrengen.

Ook Meta (Facebook en Instagram) denkt na over betaalopties, maar dan in de vorm van een 'halve' betaalmuur. Gebruikers kunnen er op die manier voor kiezen om te betalen voor een advertentievrij abonnement. Toch blijft een deel van de platforms gratis toegankelijk. Desondanks verdwijnen ze hierdoor deels achter een betaalmuur, wat gevolgen kan hebben voor bijvoorbeeld nieuwsverspreiding en het publieke debat. Bovendien lost een abonnementsmodel niet alle problemen op. Het is maar de vraag hoe platforms met betaalmuren omgaan met dataverzameling van gebruikers. Ook blijft onduidelijk of ze even hard zullen optreden tegen schadelijke inhoud.

Aan de andere kant kan een zorgvuldig vormgegeven betaalmuur ook positieve kanten hebben. Gebruikers die betalen verwachten waar voor hun geld, wat de kwaliteit van platforms kan verbeteren. Met een abonnement verdwijnen ook de irritante advertenties. Kortom, betaalmuren hebben zo hun nadelen die goed moeten worden afgewogen, maar met de juiste aanpak zijn er ook kansen.

©JD - ID.nl

Hoe duur wordt het?

Volgens berichten overweegt Meta maandelijkse bedragen tussen 10 en 17 euro te vragen voor advertentievrije accounts. Voor mobiel zou het duurder worden vanwege de commissies in de appstores. Dat zijn flinke bedragen. Het is dan ook de vraag of er voldoende animo is onder gebruikers om hiervoor te betalen. De meeste mensen geven de voorkeur aan gratis platforms met advertenties boven betalen voor een advertentievrije versie.

Toch sluit een kleine groep gebruikers een abonnement niet uit, zeker als het alternatief een platform vol advertenties is. Het meest waarschijnlijke scenario is daarom een gemengd model, waarbij zowel gratis als betaalde versies naast elkaar bestaan.

©Lakee MNP

Conclusie

Of we binnenkort moeten betalen voor social media, hangt af van hoe platforms als Meta en X hun plannen vormgeven en hoe gebruikers hierop reageren. Een volledige betaalmuur lijkt op dit moment onwaarschijnlijk. Wel is de verwachting dat een deel van de gebruikers onder bepaalde voorwaarden openstaat voor een abonnement. We gaan daarom hoogstwaarschijnlijk naar een gemengd landschap met zowel gratis als betaalde versies van social media. De komende tijd zal duidelijk worden welke kant het opgaat.

©JD - ID.nl

📱 Op zoek naar een nieuwe telefoon? Best een aankoop, een nieuwe smartphone. Deze video helpt je om de smartphone te kiezen die het best bij jouw wensen past:

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.