Voor een lekkere ijscoupe of een verfrissende sorbet hoef je de deur niet uit. Laat het aanbod uit de supermarkt lekker voor wat het is en ga thuis aan de slag. Pak je het old school aan met handmatig roeren, of zet je een van de drie handige keukentools in en bespaar je tijd voor een heerlijk en professioneel resultaat?

Voor een ijsje kun je naar de ijssalon, snackbar of supermarkt. Maar lekkerder, en uiteindelijk ook goedkoper en origineler, is het om thuis zelf ijs te maken. Als je het basisrecept voor roomijs eenmaal onder de knie hebt, is de hoeveelheid varianties eindeloos. Er zijn verschillende manieren om in je eigen keuken vers ijs te maken. Hier bespreken we de verschillende opties met de voordelen en nadelen.

©Katecat

Met de hand: ambachtelijk en bevredigend

Zo werkt het: zelf ijs maken zonder machines is een kunst op zich. Je hebt er veel tijd en sterke armen voor nodig. Meng je ingrediënten en plaats het mengsel in een vriezer. Roer elk half uur gedurende 4-5 uur om kristallisatie te voorkomen. Een arbeidsintensief proces, waarbij het resultaat wat grover en korreliger wordt dan je misschien voor ogen had.

✅Voordelen: je hebt er alleen een bakjes en een lepel voor nodig.❎Nadelen: veel werk en resultaat is niet optimaal.

Ook interessant: Geen ijsmachine, toch zelf ijs maken? Natuurlijk kan dat!

IJsmachine met losse kom: efficiënt en betrouwbaar

Zo werkt het: de meest verkochte en qua budget de meest aantrekkelijke ijsmachines zijn de modellen met een losse mengkom. In de dikke rand zit een koelmiddel. Je zet de kom minimaal 24 uur in de vriezer. Daarna maak je je ijsmengsel en giet je dat in de kom. Het opzetstuk is voorzien van een draaiarm die het ijsmengsel door de koude kom draait en zo het ijs laat opstijven. Dit duurt ongeveer een half uur. Daarna schep je het ijs over in een bewaarbak om het in de vriezer wat harder te laten worden.

✅Voordelen: voordelig in de aanschaf, ijs is snel klaar maar vaak nog wel zacht.
❎Nadelen: minimaal 24 uur en tevoren de bak koelen, neemt veel plek in in de vriezer.

©Grandbrothers

Lees meer: Zelf ijs maken: roomijs en sorbet met de ijsmachine

Zelfvriezende ijsmachine: luxe en gebruiksgemak

Zo werkt het: bekend uit de professionele keukens: zelfvriezende machines. De naam zegt het al: het zijn vrij grote apparaten met een soort emmertje met mengarm waar je je ijsmengsel in giet. Je zet de machine aan en hij doet zelf al het werk. Het zijn dure machines die veel plek innemen en zwaar zijn door de geïntegreerde motor. Voor echte ijsliefhebbers bieden deze machines de beste kwaliteit wat structuur van het ijs betreft.

✅Voordelen: mooie structuur van het ijs, machine doet al het werk.
❎Nadelen: duur, groot en zwaar. 

Ook de moeite waard: Hoe werkt een ijsmachine eigenlijk?

Ninja Creami: Innovatief en veelzijdig

Zo werkt het: nieuw op de markt en op social media razend populair: de Ninja Creami. Deze ijsmaker werkt totaal anders dan de hiervoor genoemde machines. De Creami bestaat uit drie bekers om ijsmengsel in te doen, en een opzetstuk met mesjes. Je vult een of meerdere bekers met het gewenste ijsmengsel, sluit de beker af en zet die 24 uur in de vriezer. Als het tijd voor ijs is, zet je het opzetstuk vast op de ijsbeker en snijder de mesjes in 1,5 minuut onder luid kabaal door het opgevroren mengsel heen, tot je fluweelzacht ijs hebt dat je direct kunt nuttigen.

✅Voordelen: snel klaar na invriezen, mooie structuur van het ijs, leuke gadget.
❎Nadelen: met prijzen rond de 200 euro duur, maakt veel herrie, 24 uur wachttijd.

Wie van de vier?

Of je nu kiest voor de ambachtelijke route met de hand of de high-tech aanpak met de Ninja Creami, zelf ijs maken thuis is een bevredigende manier om de hitte te verslaan. Probeer deze methoden uit en ontdek welke het beste bij jou past voor een zomer vol heerlijke zelfgemaakte ijsjes.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.