Nog voordat de PlayStation 5 bij ons in de winkels ligt, brengt Microsoft de Xbox Series X uit. Dit is de nieuwste spelcomputer van Microsoft, die vanaf 10 november te koop is in Nederland. In dit artikel vertellen we je alles dat je wil weten over de console.

Naast de Xbox Series X verschijnt ook nog de Xbox Series S. Dit is een goedkopere en iets minder capabele console, die wel dezelfde games afspeelt. De Series X kost 499 euro, terwijl de Series S 299 euro kost. Voor 300 euro kun je dus al een toegangskaartje kopen tot next gen, zoals volgende generatie spelcomputers genoemd worden. Maar voor 499 euro krijg je wel veel meer voorgeschoteld.

©PXimport

Xbox Series X: de specificaties

De Xbox Series X en PlayStation 5 ontlopen elkaar niet veel als het gaat om specificaties. Toch is de Xbox Series X net even wat krachtiger dan zijn grootste concurrentie. Aan boord zit namelijk een AMD Zen 2-processor, met acht kernen die geklokt zijn op 3,8 GHz. Die processor wordt gekoppeld aan een AMD RDNA 2-gpu, die maximaal twaalf teraflops uitzendt. Het aantal teraflops staat gelijk aan de rekenkracht van de console. Hoe hoger dat getal, hoe mooier en sneller de beelden weergeven worden. Ook is er 16 GB aan gddr6-werkgeheugen aanwezig.

Daar waar de meeste games straks in 4k op 60 frames per seconde (fps) gepresenteerd zullen worden, kan het zijn dat we games in een hogere resolutie of met een hogere framerate gaan zien. De maximale output ligt namelijk op 8k of 120 fps. Niet én, dus, maar of. Dat kan bijvoorbeeld een combinatie zijn van 120 fps met de 1080p-resolutie, dat is afhankelijk van wat de ontwikkelaar ook kan en wil. Er is ondersteuning voor ray tracing, een belangrijke beeldtechnologie die vooral voor realistische licht-, schaduw- en reflectie-effecten moet zorgen.

De Xbox Series X is verder uitgerust met een ssd van 1 TB. Waarschijnlijk is niet de volledige inhoud beschikbaar, aangezien er meestal veel ruimte opgaat aan systeem bestanden. Microsoft belooft in elk geval dat de ssd gebruikt wordt voor snelle laadtijden. Aan de achterkant zit overigens een opening voor kleine, custom ssd’s waarmee je het geheugen uitbreidt. Daar lees je hier meer over. De volgende generatie staat daardoor in het teken van vooral snellere laadtijden en hogere framerates, in plaats van hogere resoluties.

De Xbox Series X en S krijgen ook externe ssd’s.

©PXimport

Games en controller

In tegenstelling tot Sony heeft Microsoft geen drastische veranderingen doorgevoerd aangaande het design van de Xbox Series X-controller. De controller is grotendeels hetzelfde gebleven. Dit keer heb je echter meer grip op de triggers (net zoals op de Elite 2-controller) en is er een knop bijgekomen waarmee je razendsnel content deelt.

Verder is het zo dat de d-pad verbeterd is en dat de knoppen zijn voorzien van een matte afwerking, waardoor ze langer kunnen meegaan. Ze zijn in elk geval beter beschermd tegen water en stootjes. Ook goed om te weten: de Xbox Series X controller heeft bluetooth aan boord en werkt dus ook op Windows 10-pc’s en verschillende smartphones. Handig voor wanneer je onderweg je favoriete games wil spelen via Xbox Game Pass Ultimate of natuurlijk console streaming.

En belangrijke pilaar in de aanpak van Microsoft is natuurlijk het game-aanbod. Xbox heeft op moment van schrijven weinig tot geen exclusieve games die je wellicht overhalen de console in huis te nemen, maar je kunt de nieuwe console wel gebruiken om allerlei oude games op te spelen. Dat kan bijvoorbeeld via de gamestreamningdienst Xbox Game Pass Ultimate (voorheen xCloud) of door gewoon je oude 360- en One-games te downloaden naar het nieuwe apparaat. Die oudere games kunnen eveneens rekenen op betere framerates en resoluties. Dat gebeurt allemaal op de console: daar hoeven ontwikkelaars in feite niets meer aan te doen.

Handige toevoegingen voor de nieuwe generatie zijn zaken als Smart Delivery en Optimized voor Xbox Series X. De eerste term duidt op het feit dat je een gratis upgrade krijgt voor bepaalde Xbox One-games die je nu koopt. Neem bijvoorbeeld Watch Dogs: Legion. Wanneer je die game in je bezit hebt op Xbox One, dan kun je hem dus, verbeterd en al, spelen op je Xbox Series X. Je save data synchroniseert tussen beide versies. De tweede term duidt op een serie spellen die gewoonweg beter presteren op de Series X.

©PXimport

Onze vrienden van Power Unlimited hebben de Xbox Series X al van een beoordeling voorzien.

En de Series S dan?

De Xbox Series S is een goedkope manier om toch te kunnen genieten van de nieuwe generatie videogames, hetzij in een wat minder krachtig pakket. Dit is in feite de opvolger van de Xbox One S. De Series S borduurt verder op de verbeteringen die de One S al doorvoerde en presenteert games dus ook beter dan op een Xbox One. De prestaties zijn niet net zo goed als op de Series X, dus dat is wel iets om rekening mee te houden. Je games speel je maximaal in een resolutie van 1440p en op maximaal 120 fps. Belangrijke aspecten als ray tracing en snellere laadtijden via de ssd zijn aanwezig. Een belangrijk verschil is bijvoorbeeld de grootte van die schrijf: 512 GB.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.