Het pure point-and-click adventure genre is allang niet dood meer. Dankzij kleine uitgevers zoals Lighthouse Interactive blijft dit niche genre in leven. De meeste adventure games hebben iets met geesten en het occulte, en Lighthouse nieuwste adventure is hier geen uitzondering op. The Lost Crown is een spookverhaal over een beginnende spokenjager in een klein Brits dorpje.

Op de vlucht

Het verhaal begint vrij snel dankzij een kort filmpje waarin de hoofdrolspeler Nigel Danver op de vlucht is voor zijn werkgever. Zijn nieuwsgierigheid heeft hem in problemen gebracht toen hij geheimen van zijn werkgever Hadden heeft ontdekt. Nigel belandt in een klein dorpje in Engeland – Saxton - waar hij voorlopig onderduikt. In Saxton lijken de inwoners nog in het verleden te leven en het dorp heeft een rijke historie aan mystiek, folklore en spookverhalen. Nigel komt er al snel achter dat het niet pluis is in het dorp en nieuwsgierig als hij is, gaat hij op onderzoek uit.

Op onderzoek!

Zoals gezegd is The Lost Crown een typische point-and-click adventure met de welbekende stijl en interface: hoofdscherm in het midden, voorwerpen onderaan het scherm, en opties bovenin. Toch heb je niet de vrijheid om te lopen waar je wilt. Het spel is onderverdeeld in vaste schermen en je loopt dus van het ene veld naar het andere. Nigel loopt alleen naar zaken toe waar iets interessants te vinden is. Hierdoor ben je op de losse schermvelden zelf dus vooral aan het zoeken naar clues in plaats van dat je aan het verkennen bent met je speelfiguur. Dit is echter niet bezwaarlijk omdat The Lost Crown ook echt een onderzoek-spel is.

Zwart, wit, kleur

Opvallend aan The Lost Crown is zijn aparte grafische stijl. Het spel is namelijk grotendeels in zwart/wit weergegeven met hier en daar wat kleur. Dit geeft het spel een hele ouderwetse sfeer wat perfect past bij het dorpje waar Nigel in bivakkeert. Grafisch is het spel op zich niet heel sterk; de resolutie staat vast en animaties zijn niet echt spannend te noemen. Echter weet het spel dankzij de bovengenoemde stijl en goede achtergrondmuziek en geluiden toch perfect de sfeer neer te zetten. Ook de mate van detail is opvallend; boekjes, folders, informatieborden. Alles is voorzien van 'echte' informatie. Op zich is dit niet vreemd omdat Jonathan Boakes (de maker) hulp heeft gekregen van Matt Clark, de maker van de game Barrow Hill die ook bijzonder veel detail kent. ( http://www.pcmweb.nl/software_review.jsp?productid=1834 )

Spokenjagen

Nigel is een slimme vent en besluit vrij snel contact op te nemen met zijn werkgever om de zaak uit te praten. Zijn werkgever Hadden blijkt niet geheel onredelijk te zijn en is net zo nieuwsgierig naar de geesten in het dorp als Nigel. Hadden's bedrijf produceert en ontwikkelt namelijk spokenjacht gereedschap en doet onderzoek naar het paranormale. Hij besluit dan ook Nigel te helpen met wat gereedschap, máár Nigel moet het niet in zijn hoofd halen om alsnog te vluchten. Jonathan Boakes is voor dit spel zelf op spoken-jacht gegaan en heeft deze kennis gebruikt om in het spel authentiek spoken-jacht gereedschap te verwerken. Zo heb je een aangepaste digicam met nachtvisie, een aangepaste fotocamera, een EMF meter en een analoge taperecorder om geestgeluiden mee op te vangen.

Griezelig

Diverse foto's die Nigel in het spel schiet zijn echte foto's die de maker zelf ook heeft geschoten tijdens zijn eigen spokenjacht. Wij vinden het ongelooflijk stoer dat een spellen-maker zover gaat om een mooi authentiek spel neer te zetten, en dat is hem dan ook aardig gelukt. Naarmate je verder in het spel komt, gebeuren er behoorlijk griezelige dingen en zullen er momenten zijn dat je echt niet op je gemak achter je pc zit. Vooral de ruis-geluiden zijn erg eng.

Traag

Hoewel we behoorlijk positief zijn over de The Lost Crown, heeft het spel ook enkele minpunten. Zo is het spel behoorlijk traag met zijn verhaalopbouw en zijn er hier en daar puzzels in het spel geforceerd. Zo is er bijvoorbeeld een bospad wat leidt naar een kerk. Maar voordat je daar naartoe mag, moet je eerst de kerk gezien hebben aan de hand van een ietwat ongeloofwaardige puzzel. Anders durft de 'avontuurlijke' Nigel het pad naar de kerk niet te nemen. Puzzels horen op zich in een adventuregame en het is soms best lastig om puzzels geloofwaardig in een spel te planten. We vinden het dan ook geen groot minpunt, hoewel we het wel jammer vinden dat we voor we verder kunnen met het spel eerst uitgebreid een stoofpot maaltijd moeten bereiden. Dit soort vertragingen hadden voor ons niet gehoeven. Ook kun je in herhaling vallende dialogen en monologen niet wegklikken, en dat is af en toe best vervelend.
PluspuntenMinpuntenConclusie

Afgezien van wat kleine minpunten is The Lost Crown een zeer goed spookverhaal adventure. Als je houdt van goede point and click adventures en/of spannende spookverhalen, dan moet je The Lost Crown zeker een kans geven. Enge avonden gegarandeerd!

De smartphones van Poco zijn over het algemeen goed geprijsd als je kijkt naar wat je ervoor terugkrijgt. De nieuwe Poco F8 Ultra heeft een prijskaartje van minimaal 800 euro. Gaat die regel ook hier op?

Want wat voor smartphone kun je precies aanbieden als je er net wat meer geld tegenaan gooit? Dat idee heeft een unieke telefoon opgeleverd, voorzien van een denimlook én een extra subwoofer achterop. Gewaagde keuzes, maar in een wereld waarin smartphones steeds meer naar elkaar toe groeien, en in hun identiteitscrisis meer en meer op iPhones gaan lijken, geen verkeerde ontwikkeling. Alleen daarom al zijn we enthousiast over de Poco F8 Ultra (Blue Denim-uitvoering).

Het helpt dan ook zeer dan de subwoofer daar niet alleen voor de show zit. Dit compacte speakertje geeft geluiden en audio meer dan genoeg ruimte om beter tot hun recht te komen vergeleken met reguliere smartphonespeakers. Weg is dat blikkige geluid, dat nu ruimte maakt voor warmere tonen en een bredere soundstage. Klinkt de muziek perfect? Dat kun je niet verwachten, maar we zijn desondanks onder de indruk van de Bose-luidspreker.

©Wesley Akkerman

Uniek en tof

De Poco F8 Ultra ligt prettig in de hand en voelt solide aan dankzij het aluminium frame. Met 220 gram is hij ook niet overdreven zwaar. Het fauxdenim op de achterkant draagt daarbij merkbaar bij aan de grip, waardoor hij niet snel uit je handen glipt. Juist door dat eigenzinnige uiterlijk is dit zo'n smartphone die je liever zonder hoesje gebruikt, ook al loop je daarmee iets meer risico op valschade.

Het grote amoled-paneel van 6,9 inch stelt evenmin teleur. Met zijn hoge resolutie (1.200 bij 2.608 pixels) en verversingssnelheid (120 Hertz) kom je niets tekort en oogt alles scherp en vlot. Het contrast is breed en zwartwaarden zijn diep, maar de kleuren kunnen soms net even wat flets ogen. Dat valt alleen op in directe vergelijkingen met andere smartphones; de kans is heel klein dat dit je hier iets van merkt in het dagelijkse gebruik of als je een minder geoefend oog hebt.

©Wesley Akkerman

©Wesley Akkerman

Wat je mag verwachten

Ook al draait de Poco F8 Ultra niet op de krachtigste processor die Qualcomm te bieden heeft, in de praktijk merk je daar weinig van. De Snapdragon 8 Elite Gen 5 voelt vlot aan bij multitasking en kan games zonder moeite aan, al moet je er wel rekening mee houden dat de Gen 5 warm (niet heet, gelukkig) kan worden wanneer je high-end spellen speelt. Niets om je zorgen over te maken, je zult hier namelijk je vingers niet aan branden.

Ook de accu stelt niet teleur. Met een capaciteit van 6.500 mAh haal je in veel gevallen probleemloos twee dagen, al hangt dat vanzelfsprekend af van hoe intensief je de smartphone gebruikt. Speel je veel games, dan loopt hij sneller leeg, maar opladen gaat razendsnel. Met een geschikte 100w-lader, die je zelf moet aanschaffen, zit de accu binnen ongeveer veertig minuten weer helemaal vol.

Camera en software

Toch is niet alles goud wat er blinkt. Onder de juiste lichtomstandigheden maakt de Poco F8 Ultra kleurrijke en gedetailleerde beelden. Zoomen is geen probleem en ook de selfiecam lijkt goed om te gaan met verschillende huidtypen. De groothoeklens presteert echter minder goed: kleuren komen minder goed uit de verf en details vallen weg. De avondmodus stelt teleur, met een overdaad aan exposure, gebrekkige kleurenaccuraatheid en trage vastlegging.

Aangezien Poco een dochteronderneming is van Xiaomi, draait het toestel op HyperOS 3.0. De Poco staat daardoor vol met overbodige en dubbele apps, waaronder die van Xiaomi, waarvan je het gros kunt verwijderen. Ook kom je her en der wat reclame tegen. Verder is het besturingssysteem vlot en overzichtelijk, twee eigenschappen die we extreem belangrijk vinden. Je krijgt tot slot 'maar' vier Android-upgrades, evenals zes jaar aan beveiligingsupdates.

Poco F8 Ultra kopen?

Ondanks de kanttekeningen die we plaatsen bij de software- en camera-ervaringen, zijn er eigenlijk weinig redenen om niet voor de Poco F8 Ultra te kiezen. Hij oogt uniek, vindt in de subwoofer een handige toevoeging en voelt stevig aan. De door ons geteste Denim Blue-uitvoering heeft bovendien een faux denimlaagje op de achterkant voor extra grip (wat deze uitvoering wel een paar gram zwaarder maakt dan de Poco F8 Ultra Black). De prijs is misschien gevoelsmatig nog wat hoog, zeker voor dit merk. Maar zakt de prijs richting de 600 euro, dan krijg je een toptoestel dat zijn prijs meer dan waarmaakt en waar je langdurig plezier van hebt.

52137934

Spatial audio, oftewel ruimtelijke audio, belooft een luisterervaring waarbij het geluid niet alleen van links en rechts komt, maar je volledig omringt. Hoewel de marketingkreten je geregeld om de oren vliegen, is de techniek niet in elke situatie even zinvol. In dit artikel ontdek je wanneer ruimtelijke audio je ervaring verrijkt en wanneer je prima zonder kunt.

Vergeet het statische geluid van je oude vertrouwde stereo-set. Met spatial audio krijgt geluid eindelijk de diepte die het verdient. Dankzij slimme algoritmes die de akoestiek van de echte wereld nabootsen, ontsnapt de audio aan je koptelefoon of soundbar. Geluid beweegt vrij door de kamer, waardoor een helikopter in een film ook echt boven je hoofd lijkt te cirkelen. Het is de overstap van een platte foto naar een hologram, maar dan voor je oren.

Bioscoopervaring thuis

De meest logische toepassing voor spatial audio is zonder twijfel de moderne filmervaring. Wanneer je een blockbuster kijkt die is gemixt in formaten zoals Dolby Atmos, komt de techniek pas echt tot leven. Een helikopter die overvliegt of regen die op een dak klatert, krijgt een verticale dimensie die voorheen onmogelijk was met een standaard hoofdtelefoon of een simpele soundbar.

Voor filmliefhebbers die niet de ruimte hebben voor een volledige surround-installatie met fysieke speakers in het plafond, biedt spatial audio een overtuigend en compact alternatief dat de zogenaamde immersie aanzienlijk vergroot.

©ER | ID.nl

Muziek met een extraatje

Voor muziek is het nut van ruimtelijke audio iets genuanceerder en sterk afhankelijk van de productie. Bij klassieke concerten of live-opnames kan de techniek je het gevoel geven dat je midden in de concertzaal zit, waarbij de akoestiek van de ruimte tastbaar wordt. Ook bij moderne popmuziek die specifiek voor dit formaat is geproduceerd, kunnen artiesten creatiever omgaan met de plaatsing van instrumenten of subtiele geluidseffecten.

Toch blijft voor de purist die zweert bij een eerlijke, ongefilterde weergave van een studio-album de traditionele stereomix vaak de voorkeur genieten, omdat spatial audio de oorspronkelijke balans soms onnatuurlijk kan veranderen.

Gaming en de functionele voorsprong

In de wereld van gaming verschuift de waarde van spatial audio van puur esthetisch naar functioneel. Vooral in competitieve shooters is het horen van de exacte positie van een tegenstander een serieus dingetje. Door gebruik te maken van ruimtelijke audio kun je voetstappen boven, onder of achter je nauwkeurig lokaliseren. Dat geeft niet alleen een intensere spelervaring waarbij je volledig wordt opgeslokt door de spelwereld, maar biedt ook een tactisch voordeel dat met standaard audio simpelweg niet te evenaren is. Hierdoor is de techniek voor fanatieke gamers bijna onmisbaar geworden.

Wanneer kun je het beter uitschakelen?

Ondanks de indrukwekkende demonstraties is spatial audio niet altijd de beste keuze. Voor dagelijks gebruik, zoals het luisteren naar podcasts of het kijken van het journaal, voegt de extra ruimtelijkheid weinig toe en kan het de verstaanbaarheid van stemmen zelfs negatief beïnvloeden. Ook bij oudere opnames die door softwarematige kunstgrepen naar ruimtelijk geluid worden omgezet, ontstaat er vaak een hol en onnatuurlijk resultaat. In dergelijke gevallen is een zuivere stereoweergave nog altijd de meest betrouwbare weg naar een prettige luisterervaring.