Puzzle Kingdoms is van dezelfde makers als Puzzle Quest; de eerste rpg waarbij een puzzelgame leidend was in het afhandelen van gevechten en andere opdrachten. Puzzle Kingdoms is het vervolg op Puzzle Quest.

Meer strategie

In Puzzle Kingdoms speel je niet meer één held die op avontuur gaat en onderweg meer ervaring opdoet en zo nu en dan mensen tegenkomt die hem of haar helpen. De held in Puzzle Kingdoms is een stuk passiever. Hij is een aanstaande koning en laat het bevrijden van het land over aan andere helden die voor hem vechten met hun eigen leger. Deze opzet lijkt wat weg te hebben van Heroes of Might and Magic. Bij Puzzle Kingdoms draait het om land veroveren.

De kracht van manschappen

Door het veroveren van landen lijkt Puzzle Kingdoms een strategische wending te nemen. Gevechten, of beter gezegd veldslagen, zijn puzzels waarbij je combinaties moet maken van minimaal drie dezelfde stenen door met de verschillende rijen in het rooster te schuiven. Als je genoeg correcte combinaties hebt gemaakt - elke manschap vereist een ander soort steen - kun je je soldaten opdracht geven aan te vallen. De helden hebben in tegenstelling tot Puzzle Quest dus nu niet zo zeer speciale eigenschappen van zichzelf - hoewel er nog wel magisch spreuken zijn die geactiveerd kunnen worden - maar manschappen die je kunt kopen tussen de gevechten door.

Strategisch presenteerschilletje

De gameplay is, zoals we gewend zijn van deze games, bijzonder verslavend, hoewel het tactische aspect niks meer blijkt te zijn dan een presenteerschilletje. Je wordt namelijk strategisch gezien aan alle kanten beperkt. Ondanks dat je steeds meer helden om je heen verzamelt, kun je niet op elk moment beslissen welke held wanneer in actie komt. Elk land dat je moet veroveren is een level op zich waar maximaal vier helden aan deel kunnen nemen. De eerste held is de held die alle gevechten uitvoert, net zolang totdat deze verslagen wordt. Dan pas komt de volgende held in actie. Hierdoor ontstaan er grote verschillen. Helden doen namelijk nog wel XP op waardoor zij in level stijgen. Als je dus niet verslagen wordt met je held, betekent dit dat je al snel met een level 12 held zit en drie level 1 helden. Niet echt handig. Ook heb je geen invloed op welke manschappen de energie krijgen wanneer je de juiste steen-combinaties maakt tijdens een veldslag. Ook mag je niet zelf bepalen wie je legers aanvallen. Al deze beperkingen maken het strategische onderdeel van Puzzle Kingdoms zo goed als verwaarloosbaar.

Andere puzzels

Natuurlijk zijn er nog andere puzzels in Puzzle Kingdoms. Zo kun je tussen de levels door op zoek gaan naar schatten in oude ruïnes of nieuwe helden in de taverne. Deze ondernemingen kosten wel geld, dat je verdient via het veroveren van landen. Elke onderneming levert een ander soort puzzel op. Zo moet je bij het vinden van nieuwe helden binnen een bepaalde tijd van elke soort steen een x-aantal combinaties gemaakt hebben. Bij het zoeken naar schatten is het de bedoeling stenen te laten verdwijnen door combinaties te maken. In plaats van te schuiven met rijen moet je dan zelf tactisch stenen plaatsen. Echter heb je maar een beperkt aantal zetten tot je beschikking. Als het niet lukt mag je het gewoon nog een keer proberen. Het spel doet daar gelukkig niet moeilijk over.

Omslachtige interface

Hoewel de puzzels lekker soepel spelen, kunnen we dat helaas niet zeggen over de algehele interface van Puzzle Kingdoms. Het wisselen van helden gaat omslachtig, evenals het beheren van je helden en keizerrijk. Het lijkt ook niet echt direct een voordeel op te leveren. Het levelen van je helden is ook een stuk beperkter geworden wat toch wel een beetje als een achteruitgang voelt, in vergelijking met de vorige delen.

Geen verlies beleid

De voorgaande Puzzle Quest games - 'Challenge of the Warlords' en 'Galactrix' - hanteren een 'geen verlies' beleid als je een gevecht verloor. Bij Puzzle Kingdoms stapt men daar een klein beetje van af. Wat betreft het zoeken naar manschappen en schatten is de game nog steeds erg vergeeflijk, maar bij veldslagen kunnen je helden wel degelijk verslagen worden wat kan resulteren in geldverlies of zelfs het hele level opnieuw proberen.

Grafisch

Puzzle Kingdoms is geen grote game, slechts 250 MB en de systeemeisen op de doos zijn waarschijnlijk hoger dan werkelijk nodig is. Grafisch stelt Puzzle Kingdoms namelijk maar weinig voor. Nog minder zelfs dan zijn voorgangers. De stijl komt overeen met die van een flash-game. Toch willen we de game niet lelijk noemen. Maar de graphics zijn wel aan de simpele kant.PluspuntenMinpuntenConclusie

Puzzle Kingdoms probeert strategische elementen toe te voegen aan de bekende Puzzle Quest gameplay, en dat is niet gelukt. Desondanks is de puzzel-gameplay heerlijk verslavend en zal voor de liefhebbers van de Puzzle Quest games ook Puzzle Kingdoms een lekkere versnapering zijn.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.