Na een redelijk succesvolle trilogie werd het voor Ubisoft tijd om weer opnieuw te beginnen met de beruchte 'Prince of Persia'. Wederom hebben we te maken met klimmen, klauteren, springen, rennen en vechten. Maar deze keer is de Prins geen Prins, maar een prinses...

Van realisme naar cartoon

Waar de stijl van de vorige trilogie vooral realistisch en zelfs grauw was, is de wereld van Prince of Persia nu een kleurrijke magische cartoon-achtige wereld geworden. Het is een stijl die wellicht niet iedereen zal waarderen, maar wij vinden de graphics in ieder geval wonderschoon. Dankzij deze stijl zijn de hardware eisen ook niet belachelijk hoog, hoewel de game natuurlijk wel soepeler loopt op een snel gamesysteem. Prince of Persia is natuurlijk ook gemaakt voor de consoles, en daardoor speelt de game veel fijner met een gamepad, bij voorkeur de Xbox 360 controller. Hier wordt in de game dan ook voornamelijk naar verwezen. We vinden het wel jammer dat game ontwikkelaars nogal eenkennig zijn hierin, aangezien er wel meer type gamepads zijn voor de pc.

Partners in crime

Zoals gezegd in de intro is de held van de game gek genoeg geen prins, maar een zwervende handelaar. Er zijn twee helden in het verhaal, namelijk de naamloze handelaar en de mooie prinses Elika. Terwijl de 'prins' - zoals we hem voor het gemak maar noemen - op zoek is naar zijn ezeltje in de woestijn, loopt hij Elika tegen het lijf die op de vlucht is van haar vader. Natuurlijk rent de prins haar achterna om als redder in nood op te treden. Dit had hij beter niet kunnen doen, want Elika's vader ontketent het einde van de wereld door een Duistere God te laten ontwaken. Om de wereld te redden zullen hij en Elika diverse gebieden binnen de tempel, waarin de god gevangen zit, moeten genezen van de duistere invloeden zodat de God blijft slapen. Je speelt dus met twee karakters tegelijk, waarbij de interactie tussen Elika en 'de prins' erg leuk gedaan is. Zo volgt Elika hem braaf in alles wat hij doet, maar wacht de prins op zijn beurt weer op haar en vangt hij haar op als ze ergens vanaf springt. Ook klimmen ze gezamelijk waarbij Elika regelmatig op zijn rug zit. Deze subtiele extra's geven je echt het gevoel dat ze een team vormen met de nodige magie er tussen.

Doodgaan?

Over magie gesproken. Elika is niet alleen een mooie meid die achter je aan hobbelt. Zij beschikt over magische krachten waarmee ze je kan helpen om grotere afstanden te springen of om tegenstanders aan te vallen. Hiernaast gebruikt ze haar krachten ook regelmatig om de prins te redden van een wisse dood. Zo zal zij hem net op tijd vastgrijpen als hij zichzelf in een afgrond stort door een verkeerd ingeschatte sprong, en ook vijanden krijgen niet de kans de genadeklap uit te delen wanneer je verslagen op de grond ligt. Doodgaan is dus niet echt een optie. Hierdoor is de gameplay wat vriendelijker geworden omdat je maar een heel klein stukje wordt teruggezet. Wel is het zo dat als je vaak fouten achter elkaar maakt, de reddingsacties van Elika wel wat veel van het goede worden. Aan de andere kant zijn de reddingsacties van Elika natuurlijk gewoon een alternatief voor het 'game over' scherm. Het is namelijk wel zo, dat wanneer een vijand de prins verslaat en Elika hem redt van de genade slag, de vijand zijn energiemeter weer opvult.

Old school gevechten

De gevechten doen veel denken aan de allereerst 'Prince of Persia' game, hoewel er nu natuurlijk veel meer mogelijkheden zijn en het spectaculairder verloopt. Echter verlopen de gevechten niet zo snel en soepel als bij de vorige trilogie waarbij de prins regelmatig te maken had met meerdere tegenstanders. In deze versie vecht je voornamelijk tegen één tegenstander, net als in de eerste Prince of Persia game. De gameplay en stijl van deze nieuwe Prince of Persia wijkt dus wel degelijk af van de vorige trilogie, maar aan de andere kant is er ook veel van hetzelfde. De klauter-puzzels zijn inherent aan de Prince of Persia games en alle acrobatische trucs van de prins hebben we al eens eerder gezien.PluspuntenMinpuntenConclusie

Prince of Persia doet precies wat je er van mag verwachten. Alleen de stijl is nu wel veranderd en de gameplay is ook iets vriendelijker geworden dankzij je compaan Elika. Voor liefhebbers van dit redelijk unieke genre is het zeker een aanrader.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.