Wie Mozart niet kent, heeft heel zijn leven onder een steen gewoond. Maar wat maar weinig mensen weten, is dat Mozart behalve muzikaal ook avontuurlijk was ingesteld. Althans, als we Easy Computing mogen geloven.

Point and Click

De game is een traditioneel point and click adventure met bovenin een inventory lijst wat pop het eerste aanzicht weinig uitleg behoeft. Daarom zit er waarschijnlijk ook geen papieren handleiding bij de game. De liefhebber kan een Nederlandstalige handleiding in pdf-formaat vinden op de dvd. Toch zijn een aantal zaken niet vanzelfsprekend, zoals bijvoorbeeld het 'scheiden' icoon dat rechts van de inventory lijst staat. Een ervaren avonturier kan dit icoon verkeerd intepreteren. Zo dachten wij dat het icoon een knop was om van inventory rij te wisselen, met als resultaat dat we een half uur rondgedoold hebben zonder enig idee wat we moesten doen. Toch de handleiding kan dus zeker geen kwaad.

Gelokaliseerd

Easy Computing heeft de Mozart game gelokaliseerd voor de Nederlandse markt. Gelukkig hebben ze de voice-overs intact gelaten maar de schermteksten inclusief ondertitels zijn Nederlandstalig. Daar is op zich niets mis mee maar een Engelse taal optie ontbreekt. Nu is de game van oorsprong Franstalig dus zwaar aanrekenen doe we dit Easy Computing niet. Wel is het jammer dat de ondertiteling niet altijd synchroon loopt met de gesproken tekst.

Technisch matig

Grafisch gezien stelt Mozart weinig voor. De graphics zijn duidelijk gedateerd en van het kaliber 13 in een dozijn en de grafische instellingsmogelijkheden zijn karig. Zo is de resolutie niet aan te passen en kan er ook niet gekozen worden voor een breedbeeldweergave. We vinden het jammer dat adventure-games vaak grafisch matig zijn. Het lijkt inherent aan het genre. Helaas is ook de technische uitvoering matig. Zo verandert de muis-cursor wanneer je iets kan doen in het spel. Dit kan oppakken zijn, gebruiken of naar een ander gedeelte lopen. Een dubbelklik zorgt ervoor dat Mozart het op een hollen zet. Echter werkt dit systeem niet altijd even goed. Mozart is erg lui en heeft vaak geen zin om te rennen. Ook het verplaatsen van het ene gedeelte naar het andere werkt niet altijd. Het komt regelmatig voor dat je bijvoorbeeld even terug moet lopen en voor de tweede keer op de deur moet klikken voordat Mozart er doorheen wilt. Deze kleine bugs zijn niet onoverkomelijk maar wel zeer irritant. Ook is Mozart in het spel een zeer onsympathieke persoon. Hij is lui, altijd blut, snel op zijn tenen getrapt en arrogant. We kennen Mozart niet persoonlijk en we zijn geen Mozart experts, dus we weten niet of hij als zodanig bekend stond. Het blijft in het spel in ieder geval een hork om mee te spelen.

Originele puzzels

Helaas zien we tegenwoordig veel in adventure games dat er een hoop saaie huishoudelijke klusjes gedaan moeten worden voordat je met het spel verder kan. Ook Mozart heeft huishoudelijke klusjes gebruikt als puzzelexcuus. Denk bijvoorbeeld aan een kop koffie zetten of een duif uit je kamer jagen. Toch zijn er ook leuke puzzels in de game aanwezig. Zo zijn er puzzels waarbij woorden geraden moet worden. Deze woorden raad je door overbodige letters te verwijderen. Er zijn een heleboel letters, dus het is handig eerst een groot overbodig deel aan letters te verwijderen. Dit doe je door Mozarts eigen muziek te 'dirigeren'. Dit is een soort van minigame waarbij je met een dirigeerstokje een lichtgevende bol moet volgen. Doe je dit goed, dan klinkt de symfonie van Mozart mooi, maar zit je er naast, dan wordt de muziek vals. Hoe beter je dit doet, hoe meer overbodige letters er wegvallen zodat er maar een handjevol letters overblijven.PluspuntenMinpuntenConclusie

Mozart - De Samenzweerders van Praag heeft leuke elementen die we nog niet eerder gezien hebben in een adventure game, maar het blijft jammer dat de game geteisterd wordt door bugs en dat het grafisch aan de matige kant is. Vooral leuk voor Mozart én adventure liefhebbers dus. De rest kan beter eerst de (binnenkort verkrijgbare) demo proberen.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.