Overheden willen meer en meer over je weten en lezen het liefste met alles mee. Hoe ver ze daarin kunnen gaan, hangt onder andere af van het land waar de dienst zich gevestigd heeft en hoe de dienst jouw bestanden beveiligt. Het is belangrijk dat je weet wie er via achterdeurtjes mogelijk toegang tot je data hebben. Mede op basis van die wetenschap kun je de beste keus voor de veiligste clouddienst maken.

Omdat sommige mensen clouddiensten, communicatie-apps en filesharing-websites gebruiken voor het verspreiden van haat-zaaiende boodschappen en communiceren over mogelijke terroristische aanslagen, willen de veiligheidsdiensten je laten geloven dat het noodzakelijk is om mee te kunnen kijken met allerlei data. Dat dit inmiddels zorgwekkende vormen aanneemt, bewijzen de incidenten met mensen die bij binnenkomst in de Verenigde Staten worden gesommeerd hun wachtwoorden en apparaten af te geven. Natuurlijk gebeurt dit niet alleen in de Verenigde Staten, ook in landen als China en Rusland wordt je online privacy niet altijd helemaal serieus genomen. Met China en Rusland hebben we op cloud-vlak niet zoveel te maken, met de Verenigde Staten des te meer. Verreweg het grootste deel van de online diensten die we gebruiken, zijn namelijk in de Verenigde Staten gevestigd. Gelukkig zijn er, mede dankzij de recentelijke ontwikkelingen, de laatste tijd een paar niet-Amerikaanse diensten in de spotlight gekomen.

©PXimport

Encryptie

Als je een clouddienst zoekt, wil je dat je bestanden veilig worden opgeslagen en dat anderen geen toegang tot deze bestanden hebben. Het sleutelwoord hier is encryptie. Helaas is encryptie een wat moeilijk te doorgronden begrip, geven veel diensten onvolledige informatie op hun websites én is de ene encryptiemanier de andere niet. Grof gezegd kun je encryptie, oftewel het versleutelen van bestanden, in twee categorieën indelen: ‘encryptie at rest’ (in rust) en ‘encryptie in transit’ (onderweg). De eerste versleuteling heeft te maken hoe bestanden op de server van de dienst worden versleuteld. De tweede vorm van encryptie gebeurt op het moment dat jij gegevens naar de dienst verzendt of ze ophaalt. Vrijwel alle diensten bieden deze laatste vorm van beveiliging. Encryptie at rest wordt ook door bijna alle diensten aangeboden, een grote uitzondering is Microsoft OneDrive, die dit alleen bij een business-abonnement aanbiedt.

©PXimport

Zero-knowledge

Termen die je ook vaak leest, zijn end-to-end-encryptie en zero-knowledge. Bij end-to-end-encryptie hebben alleen jij en de dienst waar je je data opslaat, toegang tot de gegevens door middel van een encryptiesleutel. Deze sleutel is alleen bij de dienst en jou bekend. Mocht een hacker de server kraken, dan kan hij of zij zonder de encryptiesleutel niet in je bestanden kijken. De dienst kan dit wel … en als een overheid een dienst dwingt, dan kan het in sommige gevallen gebeuren dat een overheid dus inzicht in jouw bestanden krijgt. Zero-knowledge heeft onder andere te maken met client-side-encryptie: encryptie de al plaatsvindt op jouw apparaat. Dit betekent dat jij de enige bent die een encryptiesleutel heeft. De dienst, de overheid of een provider, kan op geen enkele manier inzicht hebben in wat jij op de servers opslaat. Vandaar de term zero-knowledge.

©PXimport

Jurisdictie

Ben je bang voor meekijken van de Amerikaanse overheid, dan is het voor jou misschien genoeg om een dienst te kiezen die niet binnen de Amerikaanse jurisdictie valt. Van een server in Europa mag je hopen dat deze niet door de NSA kan worden ingezien. Neem je hier genoegen mee, dan kun je voor een dienst gaan die zijn servers alleen in Europa heeft, end-to-end-encryptie aanbiedt en onder Europese jurisdictie valt. Wil je echt zorgen dat alleen jij bij je bestanden kunt, dan moet je voor een dienst kiezen die zero-knowledge aanbiedt. Kijk ook even naar waar de servers van een dienst staan. Het kan best zijn dat een bedrijf onder Europese jurisdictie valt, maar dat het servers in de Verenigde Staten heeft staan. In de tabel op de volgende pagina kun je bekende clouddiensten met elkaar vergelijken. Om je daarmee te helpen, vertellen we ook per dienst de plus- en minpunten.

©PXimport

Amazon Drive

Goedkope cloudopslag met wereldwijde servers. Voor wie veel gigabytes nodig heeft.

Apple iCloud Drive

Degelijke opslag met goede allround-functionaliteit. Voor de Mac-gebruiker die makkelijk dingen online wil opslaan.

Box

Goede cloudopslag met handige opties. Voor als je andere diensten wilt integreren.

CertainSafe

Veilige opslagdienst met redelijk prijskaartje. Voor als niemand bij je bestanden mag komen.

Dropbox

Bekende dienst met focus op deel-functies. Voor als je veel met anderen samenwerkt.

Google Drive

Grote speler met goede Office-functionaliteit. Voor elke Google-fan.

Hornetdrive

Veilige cloudopslag met strenge encryptie. Voor wie zeker wil zijn dat er niemand aan de data zit.

iDrive

Amerikaanse dienst met goede encryptie. Voor wie zero-knowledge voor weinig geld wil hebben.

Livedrive

Europese dienst voor een zacht prijsje. Voor wie liever geen dienst uit de VS wil hebben.

Mediafire

Opslagdienst met focus op delen. Voor wie vaak grote bestanden wil delen.

MEGA

Goede gratis opslagdienst met servers buiten de VS. Voor wie het liefst geen geld uitgeeft.

Microsoft OneDrive

Clouddienst met veiligheidsrisico. Voor wie zich geen zorgen maakt over veilige data.

Pcloud

Veilige Zwitserse kluis met goede encryptie. Voor wie zero-knowledge voor een kleine prijs wil.

SecureSafe

Zero-knowledge voor een hoge prijs. Voor wie niet te beroerd is de portemonnee te trekken.

SpiderOak ONE

Goede zero-knowledge dienst uit de VS. Voor wie een betrouwbare allrounder zoekt.

Stack

Gratis Nederlandse dienst met onbeperkte ruimte. Voor wie veel bestanden wil opslaan.

Strato HiDrive

Duitse dienst met onduidelijke encryptie. Voor wie geen gevoelige bestanden hoeft op te slaan.

Sugarsync

Prijzige Ierse dienst met degelijke encryptie. Voor wie best wil betalen voor degelijkheid.

Sync

Canadese zero-knowledge-dienst voor weinig geld. Voor wie een snelle en veilige dienst zoekt.

Tresorit

Zwitserse dienst met servers in Nederland en Ierland. Voor iedereen die veiligheid vooropstelt.

Conclusie

Het is niet gemakkelijk een volledig overzicht van alle clouddiensten te geven en alle functies een-op-een te vergelijken. Welke dienst het beste bij jou past, hangt af van een aantal factoren. Als je wilt dat niemand bij jouw gegevens kan komen, kies dan voor een dienst met zero-knowledge. Alleen zo weet je dat je data veilig zijn. Ben je nog niet gerust, kies dan voor een zero-knowledge-dienst uit Europa. Het Zwitserse Tresorit is de veiligste keuze op dit moment, er is met bijna honderd procent zekerheid te zeggen dat je data hier veilig zijn. Een andere Zwitserse dienst is pCloud, deze dienst vinden we de beste prijs-kwaliteitverhouding hebben. Deze dienst biedt zero-knowledge en is een stuk goedkoper, je moet echter wel de Crypto-add-on bestellen en activeren. Ben je op zoek naar gebruiksgemak en wil je toch dat je bestanden veilig worden opgeslagen, kies dan voor Box. Standaard heeft deze dienst geen zero-knowledge, maar omdat de dienst BoxCryptor ondersteunt, heb je het beste van beide werelden.

Klik hieronder op de tabel (.pdf) voor een grotere versie.

©PXimport

Boxcryptor

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.