Heb je (tijdelijk) geen vast internet of is de verbinding niet stabiel, dan kan 4G een prima back-up zijn. Dat kun je bereiken door bijvoorbeeld een smartphone op je router aan te sluiten, of door een aparte 4G-router te plaatsen met zijn eigen wifi-netwerk. Vast internet via 4G dus, hoe stel je dat in?

Er is niets zo vervelend als een haperende internetverbinding. Woon je op een plek met goede mobiele dekking, dan kan mobiel internet uitstekend dienstdoen als back-up. Ook als je nog wacht op een vaste internetaansluiting, bijvoorbeeld na een verhuizing, is het handig om tijdelijk terug te kunnen vallen op mobiel internet. Veel routers geven je die mogelijkheid. We nemen de bekende AVM Fritz!Box 7490 hier als uitgangspunt.

Deze router wordt onder meer door Xs4all geïnstalleerd als je dsl of glasvezel afneemt. Zoals bij veel routers kun je een 4G-usb-dongle op een van de usb-poorten aansluiten. De internetverbinding van die dongle kun je direct activeren maar ook gebruiken als back-up, voor als vast internet wegvalt. Heb je geen dongle maar wel een oude smartphone? Op diverse uitvoeringen van de Fritz!Box kun je daarmee hetzelfde bereiken. Ideaal als je nog een oud toestel in de kast hebt liggen.

Lees ook: Zo stel je een mobiele hotspot in op iOS en Android

4G-dongle of smartphone aansluiten

Om een 4G-usb-dongle of smartphone te gebruiken voor internet is het verstandig de Fritz!Box eerst van de laatste firmware te voorzien. Voor een smartphone is het natuurlijk belangrijk dat deze usb-tethering ondersteunt. Dit kun je via de instellingen nagaan. Bij Samsung ga je hiervoor naar onderdeel Tethering en Mobiele hotspot. Om het in te schakelen moet je de smartphone eerst aansluiten op een vrije usb-poort van de Fritz!Box. Daarna activeer je op de smartphone de usb-tethering. Ga hierna met een browser naar de gebruikersinterface van de Fritz!Box. Die bereik je doorgaans via http://fritz.box.

In het menu Internet zie je nu de optie Mobile Communications. Hier kun je ervoor kiezen om de internetverbinding via usb-tethering te laten lopen. Heb je internet via dsl dan kun je er ook voor kiezen om usb-tethering pas te gebruiken als de dsl-verbinding wegvalt. Als de verbinding terugkomt en langer dan 30 minuten stabiel is wordt automatisch weer overgeschakeld naar dsl. Op plekken met goed mobiel bereik is de snelheid via 4G vergelijkbaar of zelfs beter dan via dsl. Helaas is zo’n optie er niet voor internet via glasvezel, hoewel haperingen hier minder vaak voorkomen.

©PXimport

Fritz!Box 6820 LTE installeren

AVM heeft met de Fritz!Box 6820 LTE ook een router die specifiek is ontwikkeld voor 4G. Het werkt zelfstandig en is dus niet specifiek een back-up voor de vaste verbinding, al kun je het daar natuurlijk wel prima voor gebruiken. Je kunt het neerzetten waar je maar wilt, liefst op een plek met goed bereik. Valt het bereik toch tegen, dan kun je er helaas geen externe antenne op aansluiten. Aan de onderkant vind je een slot voor een normale simkaart.

Voor een micro- of nano-simkaart heb je een adapter nodig die helaas niet is meegeleverd. De voeding gaat via een 220v-netadapter. Een usb-aansluiting zou het apparaat wat flexibeler hebben gemaakt. Gebruik op een boot of in de auto wordt nu lastig terwijl het energieverbruik er laag genoeg voor is, tot zo’n 12 watt. Het apparaat heeft één gigabit-ethernetpoort voor bijvoorbeeld een pc, eventueel uit te breiden met een switch.

Je zult apparaten waarschijnlijk vooral met wifi verbinden. Dat is helaas beperkt tot de 2,4GHz-band. Wel biedt het apparaat de 802.11n-standaard voor snelheden tot 450 Mbit/s.

De 6820 LTE is in een handomdraai in gebruik te nemen. Je maakt vanaf een laptop verbinding met het wifi-netwerk, waarbij je de netwerksleutel gebruikt die op de sticker onderop het apparaat staat. Vervolgens kun je de gebruikersinterface openen met een browser op 192.168.178.1. Die lijkt overigens sterk op die van de gewone Fritz!box en ook veel functies komen overeen.

©PXimport

Voor de internetverbinding is het een kwestie van het kiezen van je provider gevolgd door het invoeren van een eventuele pincode. Zelf moesten we overigens wel eerst een firmware-update uitvoeren om ook T-Mobile te kunnen kiezen en te laten werken. Met de oudere firmware en handmatige instellingen lukte dat niet. Op de voorkant van de router geven drie led’s de signaalsterkte aan. Onder het kopje Internet vind je bij LTE Information uitgebreide details over de mobiele verbinding.

Gastnetwerk

De 6820 LTE geeft je veel extra opties. Zo kun je via vpn verbinding met je netwerk thuis maken. Ook kun je het apparaat op afstand configureren, handig als je de router bijvoorbeeld in je vakantiehuis hebt geplaatst. In die situatie kun je bijvoorbeeld ook een gescheiden wifi-netwerk voor gasten opzetten, handig als je het huisje af en toe verhuurt en niet wilt dat gasten andere apparaten in je netwerk kunnen benaderen.

Om het te activeren ga je naar Guest Access in het onderdeel Wireless. Je kunt hier een aparte netwerknaam (ssid) voor het gastnetwerk instellen en wat extra opties. Zo kun je gasten bijvoorbeeld omleiden naar een portaal. Je kunt hier een eigen draai aan geven met een persoonlijke tekst of gebruiksvoorwaarden en een afbeelding of logo.

Gasten krijgen standaard het toegangsprofiel Guest. Door dit toegangsprofiel te bewerken kun je nog meer beperkingen instellen. Hiervoor ga je naar Internet / Filters / Access Profiles. Denk bijvoorbeeld aan het beperken van de toegangstijden of blokkeren van bepaalde websites of applicaties (zoals BitTorrent).

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.