We kennen nogal wat alternatieven voor Windows Verkenner. XYplorer, FreeCommander, Explorer++, OneCommander, noem ze maar op. Bij al deze alternatieven is het slepen met bestanden eenvoudiger dan in Windows Verkenner. Taken als kopiëren, verplaatsen, verwijderen, herbenoemen en bewerken, verlopen serieus soepeler. En het kan nóg makkelijker met behulp van Q-Dir, een goed alternatief voor Windows Verkenner.

Om met Q-Dir aan de slag te kunnen gaan, bezoeken we eerst de website van SoftwareOK. De Q van Q-Dir staat voor quad. Het programma typeert zichzelf dan ook als the quad directory explorer. Bij de setup van Q-Dir is het even opletten, want het programma is voor iedereen direct portable, Nederlandstalig en automatisch te installeren. Je kiest zelf wat je precies wilt, maar wij adviseren je wel om Q-Dir als administrator te installeren. Dat geeft je later wat meer bewegingsruimte op je opslagapparaten.

Vier bestandsvensters

Schrik niet als je Q-Dir voor de eerste keer opent, want je ziet niet één, maar liefst vier bestandsvensters. Die bieden toegang tot lokale, netwerk-, cloud-, ftp-, systeem- en gecomprimeerde mappen. Kijk je ook even in het menu bij Extra’s en Starten als, want Q-Dir heeft meerdere gedaanten. Hiertussen kun je schakelen met de pictogrammen rechtsboven in beeld. Je kunt kiezen of je vier, drie, twee of misschien toch één bestandsvenster wilt zien.

In vergelijking met Windows Verkenner heeft Q-Dir alle gebruikelijke functionaliteiten een op een overgenomen. Met de muis van het ene naar het andere bestandsvenster verplaatsen of kopiëren is bijvoorbeeld lekker standaard, maar het is wel visueel veel sterker. Ook wordt er fraai leentjebuur gespeeld bij het contextmenu van Windows Verkenner en dus kom je voor wat betreft het gewone sleepwerk nergens voor verrassingen te staan . En dat betekent eenvoudig dat Q-Dir de Windows 10-gebruiker vliegend van start laat gaan.

©PXimport

Gewenste functionaliteit

Wat Q-Dir verder erg goed doet, is het toevoegen van gewenste functionaliteit. Daarover beschikt de gewone Windows Verkenner niet. Zo bewaart Q-Dir de instellingen, die je steeds verder verfijnt, heel goed. En hoe vaak wilde je de inhoud van een bestandsvenster niet even naar een txt-bestand laten exporteren of op papier laten afdrukken? Ook dat behoort nu tot de mogelijkheden.

Over gewenste functionaliteit gesproken: je krijgt ook adequate informatie over de grootte van bestanden en mappen. Vooral dat laatste is in vergelijking met Windows Verkenner heel prettig. Q-Dir heeft hiervoor de speciale functie Informatie datagrootte gebouwd. Deze vind je in de menubalk Extra’s en met de functietoets F9. Q-Dir heeft overigens een aantal Windows Verkenner-functies overgenomen: F3 om te zoeken, F5 om te verversen en F11 voor een volledig scherm.

Via het submenu Informatie datagrootte is het vervolgens mogelijk om aan te geven hoe de grootte moet worden getoond, in byte, kilo-, mega- en gigabyte. Je kunt eventueel scheidingstekens of een percentagesignalering instellen en het aantal bestanden/mappen dat zich in de bovenliggende map bevindt. Je krijgt daarna een praktische weergave te zien waarmee je ook echt wat kunt doen.

©PXimport

Slimme titelbalk

Q-Dir weet goed raad met iedere vierkante centimeter van het venster. Dat komt mooi tot uiting in het gebruik van de titelbalk. Zo kan de titel op een andere manier worden ingesteld via Extra’s en Titelbalk.

Sterk aan te raden is verder de optie Toon volledige pad van geselecteerd bestand(object). Dat geeft namelijk, altijd linksboven in beeld, precies weer waar een geselecteerd object zich bevindt. En dat is handig.

Aan de rechterkant van de titelbalk vind je nog meer handigheidjes. Met natuurlijk de iconen waarmee je de weergave van Q-Dir direct kunt aanpassen. Meteen daarnaast vind je pictogrammen om te printen, om een item toe te voegen aan de favorieten, om een slim vergrootglas te raadplegen en om Q-Dir razendsnel te minimaliseren in het systeemvak.

Meer handigheidjes

Zoals gewoonlijk leer je een programma kennen door het te gebruiken en dat geldt ook voor Q-Dir. En het leuke van dit programma is dat je steeds weer nieuwe handigheidjes ontdekt. Zo vind je rechtsboven op de adresbalk (ieder bestandsvenster heeft er een) twee pictogrammen waarmee je direct op het bureaublad en bij Deze PC komt.

Rechtsonder in de statusbalk (ieder bestandsvenster heeft er een) vindt je onder andere de knop Uitvoeren. De werking van deze knop is aan te passen en ook start je er een dos-opdrachtregel mee op in de op dat moment geselecteerde map.

Experimenteer je ook eens met de presentatie van Q-Dir door middel van de opties Extra’s en Kleur en weergave en Extra’s en Font. Daarmee kun je Q-Dir net zo (on)leesbaar maken als je wilt.

Q-Dir kan de door je gemaakte instellingen vasthouden voor een volgende keer. Maar het programma is ook in staat om verschillende instellingen vast te leggen. Dat regel je via Bestand en Sla huidige instelling op als Bureaubladkoppeling.

©PXimport

Niks op aan te merken

Hebben we dan niks op Q-Dir aan te merken? Nee, voor wat betreft de mogelijkheden is het allemaal dik in orde. Het grote gevaar is alleen dat Q-Dir een powertool is waarmee je vrij gemakkelijk diep achter de Windows 10-schermen kunt komen. En dan is uiteraard enige voorzichtigheid geboden, want in de kleine hoeken ligt ongeluk op de loer. Vooruit, nog één leuke feature: je kunt superslim het beeld vergroten en verkleinen met behulp van het muiswieltje.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.