We kennen nogal wat alternatieven voor Windows Verkenner. XYplorer, FreeCommander, Explorer++, OneCommander, noem ze maar op. Bij al deze alternatieven is het slepen met bestanden eenvoudiger dan in Windows Verkenner. Taken als kopiëren, verplaatsen, verwijderen, herbenoemen en bewerken, verlopen serieus soepeler. En het kan nóg makkelijker met behulp van Q-Dir, een goed alternatief voor Windows Verkenner.

Om met Q-Dir aan de slag te kunnen gaan, bezoeken we eerst de website van SoftwareOK. De Q van Q-Dir staat voor quad. Het programma typeert zichzelf dan ook als the quad directory explorer. Bij de setup van Q-Dir is het even opletten, want het programma is voor iedereen direct portable, Nederlandstalig en automatisch te installeren. Je kiest zelf wat je precies wilt, maar wij adviseren je wel om Q-Dir als administrator te installeren. Dat geeft je later wat meer bewegingsruimte op je opslagapparaten.

Vier bestandsvensters

Schrik niet als je Q-Dir voor de eerste keer opent, want je ziet niet één, maar liefst vier bestandsvensters. Die bieden toegang tot lokale, netwerk-, cloud-, ftp-, systeem- en gecomprimeerde mappen. Kijk je ook even in het menu bij Extra’s en Starten als, want Q-Dir heeft meerdere gedaanten. Hiertussen kun je schakelen met de pictogrammen rechtsboven in beeld. Je kunt kiezen of je vier, drie, twee of misschien toch één bestandsvenster wilt zien.

In vergelijking met Windows Verkenner heeft Q-Dir alle gebruikelijke functionaliteiten een op een overgenomen. Met de muis van het ene naar het andere bestandsvenster verplaatsen of kopiëren is bijvoorbeeld lekker standaard, maar het is wel visueel veel sterker. Ook wordt er fraai leentjebuur gespeeld bij het contextmenu van Windows Verkenner en dus kom je voor wat betreft het gewone sleepwerk nergens voor verrassingen te staan . En dat betekent eenvoudig dat Q-Dir de Windows 10-gebruiker vliegend van start laat gaan.

©PXimport

Gewenste functionaliteit

Wat Q-Dir verder erg goed doet, is het toevoegen van gewenste functionaliteit. Daarover beschikt de gewone Windows Verkenner niet. Zo bewaart Q-Dir de instellingen, die je steeds verder verfijnt, heel goed. En hoe vaak wilde je de inhoud van een bestandsvenster niet even naar een txt-bestand laten exporteren of op papier laten afdrukken? Ook dat behoort nu tot de mogelijkheden.

Over gewenste functionaliteit gesproken: je krijgt ook adequate informatie over de grootte van bestanden en mappen. Vooral dat laatste is in vergelijking met Windows Verkenner heel prettig. Q-Dir heeft hiervoor de speciale functie Informatie datagrootte gebouwd. Deze vind je in de menubalk Extra’s en met de functietoets F9. Q-Dir heeft overigens een aantal Windows Verkenner-functies overgenomen: F3 om te zoeken, F5 om te verversen en F11 voor een volledig scherm.

Via het submenu Informatie datagrootte is het vervolgens mogelijk om aan te geven hoe de grootte moet worden getoond, in byte, kilo-, mega- en gigabyte. Je kunt eventueel scheidingstekens of een percentagesignalering instellen en het aantal bestanden/mappen dat zich in de bovenliggende map bevindt. Je krijgt daarna een praktische weergave te zien waarmee je ook echt wat kunt doen.

©PXimport

Slimme titelbalk

Q-Dir weet goed raad met iedere vierkante centimeter van het venster. Dat komt mooi tot uiting in het gebruik van de titelbalk. Zo kan de titel op een andere manier worden ingesteld via Extra’s en Titelbalk.

Sterk aan te raden is verder de optie Toon volledige pad van geselecteerd bestand(object). Dat geeft namelijk, altijd linksboven in beeld, precies weer waar een geselecteerd object zich bevindt. En dat is handig.

Aan de rechterkant van de titelbalk vind je nog meer handigheidjes. Met natuurlijk de iconen waarmee je de weergave van Q-Dir direct kunt aanpassen. Meteen daarnaast vind je pictogrammen om te printen, om een item toe te voegen aan de favorieten, om een slim vergrootglas te raadplegen en om Q-Dir razendsnel te minimaliseren in het systeemvak.

Meer handigheidjes

Zoals gewoonlijk leer je een programma kennen door het te gebruiken en dat geldt ook voor Q-Dir. En het leuke van dit programma is dat je steeds weer nieuwe handigheidjes ontdekt. Zo vind je rechtsboven op de adresbalk (ieder bestandsvenster heeft er een) twee pictogrammen waarmee je direct op het bureaublad en bij Deze PC komt.

Rechtsonder in de statusbalk (ieder bestandsvenster heeft er een) vindt je onder andere de knop Uitvoeren. De werking van deze knop is aan te passen en ook start je er een dos-opdrachtregel mee op in de op dat moment geselecteerde map.

Experimenteer je ook eens met de presentatie van Q-Dir door middel van de opties Extra’s en Kleur en weergave en Extra’s en Font. Daarmee kun je Q-Dir net zo (on)leesbaar maken als je wilt.

Q-Dir kan de door je gemaakte instellingen vasthouden voor een volgende keer. Maar het programma is ook in staat om verschillende instellingen vast te leggen. Dat regel je via Bestand en Sla huidige instelling op als Bureaubladkoppeling.

©PXimport

Niks op aan te merken

Hebben we dan niks op Q-Dir aan te merken? Nee, voor wat betreft de mogelijkheden is het allemaal dik in orde. Het grote gevaar is alleen dat Q-Dir een powertool is waarmee je vrij gemakkelijk diep achter de Windows 10-schermen kunt komen. En dan is uiteraard enige voorzichtigheid geboden, want in de kleine hoeken ligt ongeluk op de loer. Vooruit, nog één leuke feature: je kunt superslim het beeld vergroten en verkleinen met behulp van het muiswieltje.

Je laptopaccu lijkt altijd leeg te zijn op het moment dat er nergens een stopcontact te bekennen is. Met de juiste software-instellingen pers je echter makkelijk een uur extra uit je apparaat, zonder dat je daarvoor technisch onderlegd hoeft te zijn. Wij leggen uit aan welke knoppen je precies moet draaien voor maximaal resultaat.

Er is weinig irritanter dan een laptop die in de spaarstand schiet of uitvalt terwijl je in de trein net de laatste hand legt aan een belangrijk document. Veel gebruikers denken bij een snel leeglopende batterij direct dat de hardware versleten is en kijken alweer naar een nieuwe laptop. Vaak is de accu zelf echter nog prima in orde, maar gaat het besturingssysteem slordig om met de beschikbare energie. Fabrieksinstellingen zijn namelijk vaak gericht op maximale prestaties en helderheid, niet op uithoudingsvermogen. In dit artikel leer je hoe je de regie terugpakt en de energievreters in toom houdt, zodat je met een gerust hart de dag doorkomt.

Waar die energie eigenlijk naartoe lekt

Om te begrijpen hoe je accucapaciteit bespaart, moet je eerst weten waar de energie aan opgaat. De twee grootste verbruikers in een laptop zijn vrijwel altijd het beeldscherm en de processor. Het scherm vreet stroom om pixels te verlichten; hoe feller het scherm, hoe sneller de teller tikt. Daarnaast speelt de verversingssnelheid een rol. Veel moderne schermen verversen het beeld 120 keer per seconde (120 Hz). Dat kijkt heel rustig, maar kost aanzienlijk meer rekenkracht dan de standaard 60 Hz.

Onder de motorkap is de processor continu bezig met het verwerken van taken. Een veelvoorkomende misvatting is dat je handmatig alle programma's moet afsluiten om stroom te besparen. Dat is maar ten dele waar, want moderne systemen zijn heel goed in het bevriezen van apps die je niet gebruikt. Wat wél energie kost, zijn achtergrondprocessen die actief blijven synchroniseren, zoals cloudopslagdiensten of mailprogramma's die elke minuut checken op nieuwe berichten. Ook randapparatuur die stroom trekt via de usb-poort, zelfs als je deze niet actief gebruikt, snoept procenten van je lading af.

Besparen tijdens eenvoudige taken

De energiebesparende modus is je beste vriend wanneer je taken uitvoert die weinig rekenkracht vereisen. Denk hierbij aan tekstverwerken, e-mailen, webbrowsen of het invullen van spreadsheets. In deze scenario's heb je de volledige kracht van je processor en videokaart simpelweg niet nodig. Door in Windows of macOS te kiezen voor de energiebesparende modus, klokt de processor zichzelf terug. Hij werkt dan letterlijk iets langzamer, maar voor administratieve taken merk je daar in de praktijk niets van. De letters verschijnen nog steeds direct op je scherm zodra je ze typt.

Daarnaast is dit het moment om eens kritisch naar je schermhelderheid te kijken. Binnenshuis is een helderheid van 50 tot 60 procent vaak meer dan voldoende om comfortabel te kunnen werken. Werk je vooral 's avonds? Dan kan het zelfs nog lager. Ook het uitschakelen van toetsenbordverlichting levert in deze context pure winst op. Het zijn kleine percentages per uur, maar op een hele werkdag maakt dit het verschil tussen wel of niet de oplader moeten pakken.

©PXimport

Prestaties boven accuduur

Er zijn momenten waarop je de batterijbesparingsinstellingen beter uit kunt laten, of zelfs agressief moet vermijden. Zodra je aan de slag gaat met zware grafische taken, zoals videobewerking, 3D-rendering of serieuze gaming, werkt een besparingsmodus averechts. De software knijpt de toevoer van stroom naar de componenten af, wat resulteert in een haperend beeld, trage exporttijden en een frustrerende gebruikservaring.

In deze gevallen heeft de hardware ademruimte nodig om te kunnen presteren. Als je probeert te gamen op een besparingsstand, zal het systeem de prestaties van de grafische chip zo ver terugschroeven dat het spel onspeelbaar wordt. Bovendien duurt het renderen van een video in spaarstand veel langer, waardoor het scherm en de schijf langer actief moeten blijven, wat onderaan de streep soms zelfs méér energie kost dan een korte piekbelasting op vol vermogen. Hier geldt: efficiëntie door snelheid is soms zuiniger dan traagheid.

Situaties waarin instellingen het niet meer redden

Hoewel je met software veel kunt optimaliseren, zijn er harde grenzen waarbij geen enkele instelling je meer gaat redden. Je moet realistisch zijn over de fysieke staat van je apparaat.

Ten eerste is er de chemische degradatie. Als de maximale capaciteit van je accu (ook wel battery health geheten) onder de 70 procent is gezakt, kun je instellen wat je wilt, maar de rek is er fysiek uit. De batterijcellen kunnen de lading simpelweg niet meer vasthouden. Ten tweede is oververhitting een doodsteek voor je accuduur. Als de ventilatoren van je laptop continu staan te loeien omdat de koelkanalen vol stof zitten, kost dat enorm veel energie. Warmte is in feite verspilde energie. Tot slot helpt software niet als je zware externe apparaten zonder eigen voeding aansluit. Een externe harde schijf die zijn stroom via de laptop krijgt, trekt de accu leeg alsof het een rietje in een pakje sap is, ongeacht je schermhelderheid.

Creëer je eigen energieprofiel

Om echt grip te krijgen op je verbruik, moet je de instellingen afstemmen op jouw specifieke gedrag. Begin met de slaapstand-instellingen. Veel mensen laten hun laptop openstaan als ze even koffie gaan halen, waarbij het scherm zomaar tien minuten op volle sterkte blijft branden. Stel in dat het scherm al na twee of drie minuten inactiviteit uitgaat. Dat is de makkelijkste winst die je kunt boeken.

Kijk ook naar je randapparatuur. Gebruik je een externe monitor? Zorg dan dat je laptop zo is ingesteld dat het interne scherm volledig uitschakelt, en niet 'zwart maar aan' blijft staan. Gebruik je veel bluetooth-apparaten? Schakel bluetooth uit als je ze niet gebruikt; het constant scannen naar verbindingen kost stroom. Voor gebruikers met een oledscherm is er nog een extra truc: gebruik een donkere modus. Bij oledschermen verbruiken zwarte pixels namelijk helemaal geen energie, in tegenstelling tot traditionele lcd-schermen waar de achtergrondverlichting altijd aan staat.

Balans tussen snelheid en stopcontact

Het verlengen van je accuduur is uiteindelijk een balansspel tussen comfort en noodzaak. De grootste winst behaal je door de schermhelderheid te temperen en de slaapstand agressiever in te stellen, zodat je geen energie verspilt in de pauzes. Wees niet bang om de energiebesparingsmodus standaard aan te zetten voor alledaags werk; de moderne processors zijn krachtig genoeg om dat zonder haperingen op te vangen. Pas als je merkt dat je laptop traag reageert bij zwaardere taken, is het tijd om de teugels weer iets te laten vieren. Zo bepaal jij hoelang de werkdag duurt, en niet je batterij.

Een medley gebaseerd op soundtracks uit Super Mario-games van het Jazzorkest 8-Bit Big Band heeft afgelopen zondagnacht een Grammy gewonnen.

De medley ‘Super Mario Praise Break’ won een Grammy Award voor beste arrangement (instrumentaal of a capella). In de medley zijn nummers als Gusty Garden Galaxy uit Super Mario Galaxy en Bomb-Omb Battlefield uit Super Mario 64 te horen.

De 9-Bit Big Band is afkomstig uit New York en heeft al eens eerder een Grammy gewonnen voor gamemuziek. In 2022 won het orkest een Grammy voor het nummer Meta’s Knight’s Revenge uit de SNES-game Kirby Superstar.

De Grammy Awards

De Grammy Awards worden al sinds 1959 georganiseerd en worden gezien als een van de belangrijkste prijzen voor muziek ter wereld. Ze worden vaak vergeleken met de Oscars, die worden uitgereikt aan films. Dit jaar won Bad Bunny de prijs van album van het jaar, en ging Billie Eilish er vandoor met een Grammy voor nummer van het jaar. Overigens won Austin Wintory een Grammy in de categorie beste gamesoundtrack voor de soundtrack van Sword of the Sea.

De Super Mario-reeks van Nintendo valt op diverse spelcomputers van het bedrijf te spelen, waaronder de Nintendo Switch 2 en Nintendo Switch. Onder de meest recente grote hoofddelen vallen Super Mario Wonder en Super Mario Odyssey.