De afgelopen jaren zijn er voor Linux-gebruikers heel wat nieuwe methodes ontwikkeld om software te installeren. Wil je Linux-software installeren, dan zie je door de bomen wellicht het bos niet meer. Welke opties heb je?

Vroeger bevatte elke Linux-distributie gewoon één package manager. Dat programma stond in voor alle softwaregerelateerde taken. Vergelijken we dat met de laatste versie van Linux Mint, dan zien we dat die taken verdeeld zijn over maar liefst zes (!) programma’s. En dan spreken we nog niet over extra tools, zoals Snap of Flatpak. De bedoeling van al die programma’s is natuurlijk om het installeren van software gebruiksvriendelijker te maken. Maar door de wildgroei aan extra tools dreigen de ontwikkelaars hun doel voorbij te schieten.

Veel beginners raken snel de weg kwijt tussen al die tools met soms overlappende functionaliteit. In dit artikel zetten we daarom alles even op een rijtje voor jou. We beginnen met een stukje geschiedenis, want zo begrijp je beter hoe Linux Mint in de huidige situatie is beland. Je vindt alle programma’s terug in het Beheer-menu, behalve het eerste (daarvoor is geen menu entry aanwezig).

Pakketen en pakketbronnen

Software voor Debian, Ubuntu en Linux Mint wordt gebundeld in pakketbestanden met de extensie .deb. Vóór de introductie van package managers – inmiddels alweer zo’n 20 jaar geleden – installeerde je software door handmatig een aantal pakketbestanden te downloaden en in de juiste volgorde te installeren. Vandaag de dag kom je .deb-bestanden vooral tegen bij closedsource-software of bij minder bekende software die (nog) niet in een repository is opgenomen.

Dubbelklik je op zo’n bestand, dan opent Mint het in de GDebi-pakketinstalleerder. GDebi controleert of er nog extra pakketten nodig zijn om het programma te gebruiken: dat zijn in het Engels de zogenoemde dependencies (afhankelijkheden). Wil je het pakket installeren, dan downloadt en installeert GDebi meteen ook alle afhankelijkheden voor jou.

Afhankelijke pakketten (‘dependencies’) haalt GDebi van de servers van Linux Mint en Ubuntu. Daar staan verschillende verzamelingen van pakketten die uitvoerig getest zijn voor één specifieke distributie. Zo’n verzameling pakketten noemt men een repository. In het programma Pakketbronnen zie je welke repositories jouw systeem gebruikt en schakel je specifieke repositories in of uit. De repositories zijn onderverdeeld in drie categorieën:

Officiële pakketbronnen: bevat de repositories van Linux Mint (voor Mint-specifieke pakketten) en Ubuntu (voor alle andere pakketten). Voor beide repositories kan je een server dichter bij huis selecteren om pakketten sneller te downloaden.

PPA’s: dit zijn persoonlijke repositories van allerlei vrijwilligers. Vaak vind je op webpagina’s instructies om een PPA toe te voegen als je een splinternieuw programma wilt installeren. Besef wel dat pakketten uit PPA’s niet getest zijn door de ontwikkelaars van Linux Mint. Inschakelen op eigen risico dus!

Extra pakketbronnen: grotere projecten bieden vaak een eigen repository aan met up-to-date software. Zulke repositories activeer je door hier de repository-url toe te voegen. Pakketten uit dergelijke repositories zijn over het algemeen betrouwbaarder en uitvoeriger getest dan die uit PPA’s. Ook closedsource-pakketten worden soms via extra repositories verspreid.

Synaptic pakketbeheerder

Met een package manager doorzoek je de geconfigureerde repositories om nieuwe software te installeren. Synpatic was de eerste package manager voor Ubuntu en Linux Mint en is nog altijd aanwezig op elk systeem. Voor beginners is Synaptic niet zo interessant. Het toont veel technische details van het package managementsysteem en blinkt niet uit in gebruiksvriendelijkheid.

©PXimport

Synaptic is immers opgebouwd rond individuele pakketten en niet rond applicaties. Zoek je bijvoorbeeld op ‘Gimp’, dan vind je 35 pakketten terug. Daarvan heb je er minstens 7 nodig voor een bruikbare Gimp-installatie in het Nederlands. Maar in normale omstandigheden heb je Synaptic gelukkig zelden nodig. Het is vooral geschikt om specifieke, individuele pakketten te installeren of om problemen met het package management op je systeem op te lossen.

Programmabeheer

Zoek je extra software, open dan eerst het nieuwere Programmabeheer. Dat programma probeert de gigantische hoeveelheid pakketten op een overzichtelijke manier te ordenen. In het startscherm kies je een categorie, waarna je een lijst van populaire programma’s te zien krijgt. Bij elk programma vind je een score (op basis van beoordelingen door gebruikers), een korte beschrijving, enkele screenshots en een link naar de website ervan. Helaas zijn niet alle categorieën verder onderverdeeld.

Zo vind je onder Grafisch wel de categorieën 3D, tekenen, fotografie enzovoort, maar onder Hulpmiddelen staan back-upprogramma’s, rekenmachines en programma’s voor systeembeheer kriskras door elkaar. Gelukkig vind je met de zoekfunctie altijd wel iets van je gading. Let wel op dat de zoekfunctie slechts binnen de gekozen categorie zoekt, tenzij je ze op het startscherm gebruikt.

Stuurprogrammabeheer

Tot slot willen we nog twee kleinere tools vermelden. Stuurprogrammabeheer is specifiek ontwikkeld om de juiste drivers voor jouw hardware te installeren. Voor bijvoorbeeld videokaarten heb je de keuze uit opensource- of closedsource-drivers. Die laatste zijn vooral interessant voor gaming. Stuurprogrammabeheer helpt je om gemakkelijk te wisselen tussen de opensource- en closedsource-drivers.

Via Bijwerkbeheer configureer en installeer je dan weer beveiligingsupdates op je systeem. Meestal start je dat programma niet manueel: een notificatie in de taakbalk toont je wanneer updates beschikbaar zijn.

Geen Nintendo-spelcomputer is ooit zo goed verkocht als de Nintendo Switch: er zijn inmiddels 155,37 miljoen exemplaren van verkocht.

Het bedrijf kondigde zijn kwartaalcijfers van het kwartaal dat eindige op 31 december 2025 aan, waaruit dit blijkt. In de laatste negen maanden van vorig jaar zijn nog eens 1,36 miljoen exemplaren van de Switch verkocht, waardoor het totale aantal op 155,37 miljoen exemplaren is gekomen.

Overigens is het wel belangrijk om daarbij te vermelden dat Nintendo het niet over verkoopcijfers naar consumenten heeft, maar naar winkels. Het gaat dus om het totaal aantal verscheepte consoles naar retail.

Meest succesvolle Nintendo-console aller tijden

Daarmee heeft de in 2017 uitgekomen Nintendo Switch de totale verkoopaantallen van de Nintendo DS ingehaald - dat tot voor kort de bestverkochte (draagbare) spelcomputer van Nintendo was. De Switch staat nu dus bovenaan. Alleen de PlayStation 2 van Sony is meer verkocht - naar schatting zo'n 160 miljoen exemplaren.

Nintendo verwacht in het huidige fiscale jaar, dat tot 1 april loopt, nog eens 750.000 exemplaren van de Switch te verkopen. De Switch is een gigantisch succes voor het bedrijf, mede door het concept: het gaat om een hybride console, die zowel als draagbare spelcomputer gebruikt kan worden, als aan de televisie aangesloten kan worden.

Nintendo Switch 2

Afgelopen jaar bracht Nintendo ook de Nintendo Switch 2 uit. Ook daar zijn verkoopcijfers van bekend. Van de Switch 2 zijn wereldwijd inmiddels 17,37 consoles geleverd. De drie laatste maanden van het jaar gingen er 7,01 miljoen exemplaren van de Switch 2 over de toonbank.

Afgelopen najaar verhoogde Nintendo al de verwachte verkoopcijfers van de Switch 2 voor dit fiscale jaar van 15 miljoen naar 19 miljoen. Gezien de huidige cijfers en met nog tot eind maart te gaan lijkt het er dan ook op dat het bedrijf dit gaat halen.

Verkoopcijfers van games

Tot slot heeft het bedrijf ook de totale verkoopcijfers van succesvolle Switch- en Switch 2-games aangekondigd. Hieronder volgen de wereldwijde verkoopcijfers van enkele Switch 2-games:

Totale verkoopcijfers van een aantal Switch-games:

De Logitech G325 Lightspeed Wireless, de nieuwe instap-gamingheadset van het bedrijf, is vanaf vandaag beschikbaar.

Volgens Logitech is de headset gericht op zowel comfort als een luxe game-ervaring. Zo weegt de G325 Lightspeed Wireless 212 gram en heeft het ontwerp een modernere uitstraling om ook buiten het gamen te dragen. Daarmee is ook de microfoonarm vervangen voor een beamforming microfoon, die met behulp van AI-ruisonderdrukking en spraakversterking de stem van spelers opvangt.

Ook ondersteunt de headset 24-bit audio, moet de batterij tot 24 uur meegaan kent het Lightspeed- en bluetoothverbindingen voor verbindingen met consoles en pc. Zoals gebruikelijk kunnen spelers ook een flink aantal instellingen aanpassen, zoals het geluid met een equalizer en game-presets, in de mobiele app of G Hub-software op pc.

De G325 heeft een adviesprijs van 79,99 euro is vanaf vandaag beschikbaar Logitech en andere winkels in de kleuren zwart, wit en lila.

Previous slideNext slide