Met de AudioCast brengt iEast een product op de markt waarmee je relatief goedkoop audio kan streamen naar je speakers over het lokale netwerk. Je verbindt de streamer met het thuisnetwerk, en de AudioCast doet de rest. Althans, dat wordt er beloofd.

Het Chinese iEast is nog maar net begonnen en heeft nu al meerdere producten op de markt gezet om audio te streamen. Afhankelijk van het aantal functies dat je wil gebruiken, kun je een duurdere of juist een goedkopere streamer kopen. Wij mochten aan de slag met de kleinste streamer die iEast verkoopt, de AudioCast. Lees ook: Hubbit 4K Mediastreamer - Speelt alles af.

©PXimport

Engels

De AudioCast wordt geleverd in een vierkant doosje waarvan het deksel eenvoudig kan worden opengeklapt. Bij het openen van de verpakking valt mijn oog direct op een soort slogan: “Everywhere. Cast all your music”. Terwijl ik me verwonder over de zinsbouw van deze Engelse zin, tref ik in de handleiding nog enkele Engelse spelfouten aan. Hoewel de verpakking er goed uitziet, wordt het al snel duidelijk dat de vertaling vanuit het Chinees niet overal even goed gelukt is. Persoonlijk maak ik geen punt van dit soort schoonheidsfoutjes, zolang het product zelf maar deugt.

De AudioCast wordt geleverd met een 3,5mm jack-kabel om de AudioCast aan een geluidsinstallatie te koppelen. Deze kabel is lang genoeg om de streamer goed uit het zicht te plaatsen. Ook wordt de streamer geleverd met een micro-USB kabel en een stroomadapter.

Design

Het ontwerp van de AudioCast is duidelijk gebaseerd op een vinylplaat. Een apparaatje in de vorm van een hockeypuck met het reliëf van een LP. Het doet sterk denken aan de Chromecast Audio. De streamer is licht van gewicht en klein genoeg om goed weg te werken. Tijd om de boel aan te sluiten.

©PXimport

Wifi

Na het downloaden van de AudioCast-app, sluit ik de AudioCast aan op een stopcontact en een geluidsinstallatie. Na het openen van de app, probeerde ik de AudioCast te configureren met het thuisnetwerk. De app herkende de AudioCast niet meteen, maar na de eerste poging bood de app al aan om de streamer te koppelen met de smartphone via wifi.

Als het niet lukt om via de app de AudioCast te koppelen, zendt de AudioCast een eigen wifi-netwerk uit waar je verbinding mee kan maken. Toen er verbinding was gemaakt, kon ik in de app het thuisnetwerk selecteren. Na het invoeren van het wachtwoord maakte de streamer binnen enkele seconden verbinding met het thuisnetwerk.

De AudioCast-app

©PXimport

Nadat de AudioCast is gekoppeld met het lokale netwerk, kun je allerlei kanalen afspelen via de streamer. Van diensten als Spotify en TIDAL tot online radioplatforms als TuneIn en iHeartRadio. Vanaf maart zal iEast ook Deezer ondersteunen.

Bij het kiezen van de streamingdienst Spotify, word je doorverwezen naar de app. Het kiezen van een afspeellijst kan dus niet direct vanuit de app. Na het kiezen van een afspeellijst, kun je de app echter gelijk weer afsluiten. De AudioCast-app pakt de nummers gelijk over. Helaas zie je alleen het huidige nummer en niet de rest van de afspeellijst.

Daarom moet je alsnog de Spotify-app weer openen als je een specifiek nummer uit je afspeellijst zoekt of als je wil zoeken naar een andere afspeellijst. Dit geldt ook voor beschrijvingen en afspeellijsten van podcasts die je via de app afspeelt. AudioCast speelt het alleen af en geeft verder weinig informatie.

Een fijne eigenschap van de AudioCast is dat je een dienst, podcast of radiostation kiest en AudioCast volledig onafhankelijk de gekozen audio afspeelt. Je kan dus gewoon het huis verlaten of je smartphone afsluiten en de muziek speelt gewoon door. Vooral tijdens het afspelen van een radiostation vond ik deze functie handig. Je kiest een station, de AudioCast begint met afspelen en je kan vervolgens doen wat je wil.

©PXimport

Bij dit gebruik is het echter wel handig om een speaker te gebruiken met een eigen geluidsregelaar, aangezien je anders telkens de app moet openen als je het volume wil aanpassen.

Alfabet

©PXimport

Het overzicht van de diensten is goed overzichtelijk en je kan zelf bepalen welke diensten je al snelkoppeling in het hoofdmenu wil zien.

Toch is het overzicht van de podcasts nogal rommelig. Niet alleen staan er een handjevol Chinese podcasts tussen, het is ook halfslachtig op alfabet gesorteerd. Er is geen zoekfunctie voor de podcasts; je kan alleen op genre zoeken. Doordat het vervolgens ook niet volledig op alfabet staat, is het meer geluk dan wijsheid als je de podcast vindt die je zoekt.

Lokaal

Het is ook mogelijk om lokale audiobestanden af te spelen van je smartphone of NAS. Deze NAS moet uiteraard wel aangesloten zijn op hetzelfde netwerk als de AudioCast. De app voelde soms wel een beetje stroef aan.

Zo sloeg de app de albumillustraties niet op nadat deze voor het eerst waren geladen. Bij het openen van een afspeellijst moest de app telkens opnieuw de albumillustraties ophalen. Waarschijnlijk is het een bug die binnenkort wordt opgelost.

Update: De nieuwe app, iEast Play, ziet er een stuk beter uit dan de verouderde app waarmee we dit product hebben getest. We raden deze app dan ook aan, zeker als je meerdere producten van iEast wil koppelen.

©PXimport

iEast Multiroom

De AudioCast Pro komt pas tot zijn recht als je deze koppelt met een ander product van iEast, in dit geval de SoundStream Pro. Hierdoor fungeren beide streamers als onderdeel van je multiroom-installatie.

©PXimport

Als je beide apparaten met je thuisnetwerk hebt verbonden, kun je deze via de app van iEast beide bedienen. We kregen wel eerste een firmware-update, maar deze werd volledig automatisch binnen enkele minuten uitgevoerd.

Nadat de streamers van iEast zijn gekoppeld, kun je deze een naam toewijzen. Standaard kun je kiezen uit namen als Dining Room, Bathroom of Family Room. Hiermee geef je aan waar de speaker waaraan je de iEast hebt gekoppeld zich bevindt. Het is ook mogelijk om de naam van de streamer later aan te passen, maar wij hebben dit tijdens onze test zo gelaten.

©PXimport

©PXimport

©PXimport

Je kunt op iedere streamer een andere audiobron afspelen, maar je kunt ze ook koppelen. Zo kun je twee individuele speakers koppelen tot een multiroom-systeem die je hele verdieping kan vullen met geluid. Dit hangt natuurlijk grotendeels af van de kwaliteit van je speakers en waar je deze hebt geplaatst. Een handigheidje is de functionaliteit om het volume per speaker te wijzigen. Zo kun je een dynamisch geluidsbeeld creëren door de gehele ruimte.

Conclusie

De AudioCast is een handig apparaat om je offline geluidsinstallatie te koppelen aan het thuisnetwerk. De app van AudioCast vond ik persoonlijk vooral handig voor podcasts en radiostations, aangezien ik voor mijn online muziek de app van Spotify zelf gebruikte. In zowel de app als op de verpakking kom je nog wel wat schoonheidsfoutjes tegen, al is er de verbeterde app iEast Play om dat probleem te tackelen. Multiroom is een functie je die op dit prijspunt niet vaak ziet. Hierdoor is de AudioCast ideaal om op een betaalbare manier kennis te maken met multiroom.

The Duskbloods, de nieuwe game van Elden Ring- en Dark Souls-ontwikkelaar FromSoftware, zal echt alleen op Nintendo Switch 2 uitkomen.

Dat heeft de ontwikkelaar benadrukt bij het bekendmaken van zijn kwartaalcijfers (via VGC). Daarbij werd ook nog eens benadrukt dat The Duskbloods nog altijd gepland staat om ergens dit jaar uit te komen, net zoals de Switch 2-versie van Elden Ring.

Over de exclusieve Switch 2-release van The Duskbloods: "Het wordt verkocht via een samenwerking met Nintendo, met verkoopverantwoordelijkheden verdeeld per regio. De game komt alleen voor Nintendo Switch 2 beschikbaar." Daarmee is dus duidelijk gemaakt dat Nintendo een nauwe samenwerking met FromSoftware is aangegaan voor de game en dat het spel niet zomaar op andere platforms uit zal komen.

Over The Duskbloods

The Duskbloods werd begin vorig jaar aangekondigd in een speciale Nintendo Direct waarin de eerste Switch 2-games werden getoond, maar sindsdien zijn er geen nieuwe beelden van het spel uitgebracht. Zoals gezegd is de game ontwikkeld door FromSoftware, het Japanse bedrijf dat naam voor zichzelf heeft gemaakt met enorm uitdagende spellen, waaronder de Dark Souls-serie en Bloodborne. Met de openwereldgame Elden Ring scoorde de ontwikkelaar enkele jaren geleden nog een megahit.

The Duskbloods wordt een PvPvE-game, waarbij spelers het dus tegen elkaar en tegen computergestuurde vijanden opnemen. Maximaal acht spelers doen aan potjes mee. Na het kiezen van een personage in een hub-gebied wordt men naar een gebied getransporteerd waar er met andere spelers en vijanden gevochten wordt, al kan men soms ook samenwerken om vijanden te verslaan.

Spelers besturen een 'Bloodsworn', wezens die dankzij een speciaal bloed dat in hun lichaam zit meer krachten tot hun beschikking hebben dan reguliere mensen. Ondertussen is het einde van de mensheid nabij, en bestaat de wereld uit verschillende tijdperken, wat voor een mengelmoes van stijlen zorgt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.