De Edge-browser is één van de belangrijkste nieuwe features van Windows 10, dus willen we daar graag zo snel mogelijk mee aan de gang. Maar één van de vervelendste stappen van een nieuwe browser is het overzetten van al je Favorieten. Die zijn in Edge niet altijd even makkelijk te importeren, maar in deze workshop laten we je precies zien hoe je je Favorieten in Edge importeert.

Wil je onze complete review van de Edge-browser lezen? kijk dan hier.Let op: Je kunt Favorieten in Edge alleen importeren vanuit Internet Explorer. We laten daarom eerst zien hoe je Favorieten vanuit Firefox en Chrome overzet naar IE. Gebruik je Internet Explorer al? Dan kun je gelijk naar het onderste gedeelte van het artikel gaan.

Bladwijzers exporteren vanuit Firefox

In Firefox kun je je Favorieten (of 'Bladwijzers') importeren vanuit het menu met favorieten. Je vindt dat bovenin de taakbalk, naast het zoekscherm. De functie heet daar 'Laat bladwijzers zien'.

©CIDimport

Als je hierop klikt, krijg je een dropdown-menu met opties. Kies de onderste optie: 'Laat bladwijzers zien'. Je kunt vanuit iedere pagina ook naar deze optie met de sneltoetsen Ctrl + Shift + B.

©CIDimport

Je krijgt nu een apart scherm te zien met al je bladwijzers. Bovenin staat een nieuw menu, genaamd 'Import and backup'. Klik daarop, en kies voor 'Exporeer bladwijzers naar html'. Je moet nu een html-bestandje met de bladwijzers ergens opslaan. Kies voor een plek waar je ze makkelijk terug kunt vinden, bijvoorbeeld 'Mijn Documenten' of het bureaublad.

©CIDimport

We kijken nu eerst hoe je bladwijzers uit Chrome moet exporteren, dus als je deze stap hebt doorlopen kun je het volgende stuk overslaan.

Bladwijzers exporteren uit Chrome

Ook in Chrome is het mogelijk je bladwijzers te exporteren naar een html-bestand. Je doet dat via het menu, door daar onder het kopje 'Bladwijzers' te klikken op 'Bladwijzerbeheer' te klikken. Je kunt dat overigens ook vanuit iedere webpagina doen met 'Ctrl + Shift + O'.

©CIDimport

Je ziet hier een overzicht van je bladwijzers. Rechtsboven staat Organiseren. Klik daarop en kies Bladwijzers exporteren naar HTML-bestand.

©CIDimport

Bladwijzers importeren in Internet Explorer

Je kunt je bladwijzers niet direct importeren in Edge. De browser kan namelijk alleen bladwijzers importeren vanuit Internet Explorer, een vreemd en eigenlijk best vervelend obstakel. Start eerst Internet Explorer op. Dat is even zoeken, want Microsoft heeft de browser goed verstopt. Je kunt IE vinden onder 'Start' -> 'Alle apps' -> 'Accessoires'. Daar staat de browser bovenaan het lijstje. Je kunt ook altijd op 'Start' klikken (of de Windows-toets indrukken) en beginnen te typen. Internet Explorer komt dan vanzelf naar boven. Klik in het menu rechtsboven op het sterretje, de 'Favorieten'. Je krijgt er een menu te zien met al je huidige favorieten.

©CIDimport

Klik in dit veld op het pijltje naast de optie 'Aan Favorieten toevoegen'. Er komt een menu naar beneden. Klik daar op 'Importeren en exporteren'.

©CIDimport

Je krijgt hier een nieuw venster te zien. Kies daarin uit 'Vanuit een bestand importeren'. Let op: Je ziet hier ook de optie 'Importeren vanuit een andere browser' staan. Daarmee is het mogelijk om direct vanuit een browser iets te importeren. Die functie werkt echter niet altijd - zo zie je Firefox vaak niet tussen de opties staan. We hebben er daarom in deze workshop voor gekozen om een export-bestand te maken van onze bladwijzers, sowieso omdat het altijd een goed idee is een backup te maken van zoiets. Klik op 'Volgende'.

©CIDimport

Je kunt nu aangeven wat je allemaal wil importeren. Naast Bladwijzers kunnen dat ook cookies zijn (waarmee sommige websites je wachtwoord bijvoorbeeld onthouden) en je Feeds. Klik op 'Volgende'.

©CIDimport

Je moet nu aangeven waar je je Favorieten vandaan wilt halen. Klik daarvoor op 'Bladeren' en navigeer naar de plek waar je het export-bestand bij stap 1 hebt neergezet. Klik vervolgens weer op 'Volgende'.

©CIDimport

IE vraagt je in welke map je je Favorieten wil opslaan. Wij kiezen voor het gemak gewoon de bovenste: 'Favorieten'. Let op: Als je ervoor hebt gekozen om ook je feeds en je cookies te importeren, krijg je dit veld nog 2 keer te zien. Je moet dan van ieder bestand aangeven waar je het wil hebben.

©CIDimport

Klik ik het laatste veld op 'Voltooien', en je Favorieten zijn geïmporteerd.

Favorieten importeren in Edge

Goed, we zijn er bijna. Je kunt je Favorieten nu makkelijk importeren in Edge, de nieuwe browser in Windows 10. Start de browser, en ga via het hamburgermenu bovenin naar je Favorieten. Je ziet daar rechtsboven in blauwe letters 'Favorieten importeren' staan.

©CIDimport

Je krijgt hier een nieuw menu te zien, waar het voor zich mag spreken dat je er op 'Importeren' moet klikken. Je ziet hier Internet Explorer standaard aangevinkt staan, maar geen andere browsers. In dit screenshot zie je dat ondanks het feit dat we ook Firefox, Chrome en zelfs Safari op ons systeem hebben staan. Het doet vermoeden dat Microsoft in de toekomst wel de optie aanbiedt om te importeren vanuit andere browsers, maar voorlopig is dit even de enige manier.

©CIDimport

Je hebt nu al je Favorieten ook in Edge staan, zodat je de browser nog beter kunt gebruiken. Je kunt ook onze review over de nieuwe Edge-browser lezen, waarin we alle details uit de browser laten zien.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.