Met iTunes Match kun je je muziekcollectie op al je apparaten afspelen. Hoe werkt deze dienst precies? We leggen het je hier haarscherp uit zodat je er alles uit kunt halen.

iTunes Match is een onderdeel van iTunes op je computer en de Muziek app op alle iOS apparaten. Het is een dienst waarmee je met een abonnement van €24,99 per jaar al je muziek - inclusief muziek die je vanaf CD's geïmporteerd hebt of buiten iTunes om gekocht hebt - op iCloud kunt opslaan, zodat je vanaf al je apparaten (maximaal 10) overal toegang tot je volledige collectie hebt. Lees ook: Efficiënter navigeren in iTunes 12.

Voor iTunes Match kun je je bestaande Apple ID gebruiken. Als je er meer dan één hebt, is het een goed idee om de Apple ID te gebruiken die je meestal voor je muziekaankopen gebruikt.

Wat doet het?

iTunes Match controleert steeds automatisch welke nummers uit je collectie in de iTunes Store verkrijgbaar zijn en linkt de gevonden nummers aan je iCloud zonder ze te uploaden (dit scheelt tijd en bandbreedte). De kans is groot dat de meeste nummers gevonden zullen worden, aangezien de iTunes Store meer dan 43 miljoen nummers bevat. Mocht een nummer toch niet op iTunes verkrijgbaar zijn, dan wordt het vanuit je collectie in zijn oorspronkelijke vorm naar iCloud geüpload, tenzij de kwaliteit te laag is (lager dan 92Kbps), het nummer te lang is (meer dan twee uur), het bestand te groot is (meer dan 200MB) of als je niet bevoegd bent om het nummer af te spelen (bijvoorbeeld het gaat om een nummer uit de iTunes bibliotheek van iemand anders waarvoor je geen gebruikersnaam en wachtwoord hebt om het te ontgrendelen).

Let op! iTunes Match is alleen bedoeld voor je eigen muziekcollectie. Je kunt hiermee dus geen muziek streamen uit de catalogus van Apple Music. Met een Apple Music abonnement (vanaf €9,99 per maand) krijg je toegang tot alle muziek in de streaming catalogus van Apple Music en kun je - net als met iTunes Match - 25.000 nummers uit je iTunes bibliotheek matchen en naar iCloud uploaden. Als je al een Apple Music abonnement hebt, heb je dus geen iTunes Match abonnement nodig.

Je kunt maximaal 25.000 nummers in iCloud opslaan. Als je nummers in de iTunes Store gekocht hebt, zijn dit er meer. Als je een nummer op een mobiel apparaat afspeelt wordt het meteen ook lokaal opgeslagen zodat je er ook offline naar kunt luisteren. Op je computer en Apple TV wordt een nummer vanuit de cloud gestreamd, tenzij je ervoor kiest om het te downloaden.

iTunes Match kan alle bestandsformaten aan die in iTunes kunnen worden afgespeeld, waaronder AAC, MP3, WAV, AIFF en Apple Lossless. Alle geïdentificeerde nummers worden vanuit iCloud afgespeeld in DRM-vrije 256Kbps AAC-kwaliteit, ook als de versie die je al had een lagere kwaliteit had. De bestanden in je iTunes bibliotheek worden niet gewijzigd. Je kunt je nummers die een lagere kwaliteit hebben wel upgraden als er een match gevonden is door ze op je computer te verwijderen en opnieuw te downloaden als 256Kbps DRM-vrije versie.

Abonnement opzeggen

Als je ervoor kiest om je abonnement iTunes Match niet te verlengen, blijven alle geüpgradede of gedownloade nummers op je apparaten onaangetast. Je bent dan echter wel je centrale opslag op iCloud kwijt en er vindt dan ook geen streaming meer plaats of matching van nieuwe nummers.

Je iTunes Match bibliotheek blijft nog 30 dagen nadat je abonnement vervallen is op iCloud staan. Als je binnen die periode iTunes Match opnieuw activeert, krijg je er weer toegang toe. Doe je dat niet, dan wordt je bibliotheek na die 30 dagen van de servers van Apple verwijderd.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.