Google stopt binnen enkele maanden met de ondersteuning voor oudere extensies in Chromium-browsers, zoals Edge of Chrome. Hierdoor werken bepaalde plug-ins mogelijk niet meer. In dit artikel leggen we uit om welke extensies het gaat, hoe je kunt zien of jouw extensies binnenkort niet langer bruikbaar zijn én waarom deze verandering de werking van adblockers kan belemmeren.

Hoe kun je zien of je extensies blijven werken?

In mei 2024 besloot Google om extensies die gebouwd zijn op het zogenoemde Manifest V2 (MV2)-platform in de loop van het jaar te gaan uitfaseren, nadat dit plan jaren was uitgesteld. Nieuwe MV2-extensies zijn al sinds 2022 niet meer toegestaan in de Chrome Web Store, maar waren wel nog te installeren en te gebruiken. Nu stopt de ondersteuning dus volledig.

Dat betekent dat extensies die nog niet gebruikmaken van Manifest V3, binnenkort niet meer werken. Overigens is niet duidelijk wanneer dat precies gebeurt. Google wil de extensies naar eigen zeggen in de 'komende maanden' stapsgewijs bij gebruikers uitschakelen. Eerst kunnen ze hun MV2-plug-ins zelf weer inschakelen, maar op den duur verdwijnt ook die mogelijkheid. De techreus wil dit proces begin volgend jaar afronden.

Hoewel er geen volledige lijst is van plug-ins die niet meer zullen werken, wordt geschat dat zo'n 55.000 van de meer dan 132.000 beschikbare Chromium-extensies (nog) geen MV3-ondersteuning hebben ingebouwd. Het gaat daarbij vooral om oudere extensies die niet langer worden bijgewerkt door de ontwikkelaars.

Sinds kort kun je precies zien of sommige van de extensies die jij hebt geïnstalleerd, ook niet meer worden ondersteund. Druk daarvoor op de drie verticale puntjes rechtsboven in de browser en ga naar Instellingen > Extensies. Daar zie je de extensielijst, waarbij boven MV2-plug-ins een melding staat waarin je wordt gewaarschuwd dat ze binnenkort niet meer worden ondersteund.

Waarom krijgt deze verandering veel kritiek?

Naast het gegeven dat sommige oudere extensies hierdoor niet meer zullen werken, heeft deze verandering ook invloed op de werking van bepaalde tools. Manifest V3 werkt namelijk anders dan zijn voorganger. Google noemt het nieuwe platform veiliger, omdat extensies minder rechten hebben. Voorheen konden ze zelf al het browseverkeer van gebruikers in de gaten houden, maar nu heeft alleen Google toegang tot die privacygevoelige informatie.

Deze beperking is weliswaar bevorderlijk voor de veiligheid, maar heeft ook als nadeel dat plug-ins die elementen van websites blokkeren – zoals adblockers – op de huidige manier niet meer werken. Ze moeten de website-elementen via een omslachtigere manier blokkeren en dat vereist een hoop gesleutel vanuit de ontwikkelaar.

Adblockmakers hebben de afgelopen jaren al veel kritiek geuit op deze naderende verandering, omdat het blokkeren van reclames hierdoor in eerste instantie vrijwel onmogelijk werd gemaakt. Zo beweerde de maker van Ublock Origin in 2019 dat MV3 het einde van zijn adblocker betekent. Sindsdien heeft Google wel samengewerkt met adblock-ontwikkelaars om het MV3-platform te verbeteren. Daardoor moeten advertenties nu wel geblokkeerd kunnen worden.

Nog niet tevreden

Toch is de Ublock-ontwikkelaar nog niet tevreden, aangezien sommige geavanceerde functies alsnog niet werken via het nieuwe platform. Het gaat onder andere om de mogelijkheid om de filters die website-inhoud blokkeren, meteen te kunnen bijwerken. Als een site een nieuwe manier heeft gevonden om advertenties te tonen die niet gedetecteerd wordt door de bestaande reclamefilters, zorgt deze optie ervoor dat dit euvel vrijwel direct kan worden verholpen met een dynamische update. MV3 laat extensies echter niet meer direct zulke updates uitvoeren. Plug-inmakers kunnen hun filterlijsten pas weer up-to-date maken in de volgende officiële update, die eerst moet worden goedgekeurd door Google. Daardoor zou het langer kunnen duren voordat bepaalde 'nieuwe' vormen van advertenties worden geblokkeerd.

Ublock heeft al aangegeven dat de adblocker geen MV3-update krijgt. Er komt in plaats daarvan een losstaande Ublock Origin Lite-extensie beschikbaar, met minder functies, maar die alsnog advertenties zou kunnen blokkeren. Als je dus van deze adblocker gebruikmaakt, moet je binnenkort de nieuwe versie installeren. Hetzelfde geldt onder andere voor de AdGuard- en Tampermonkey-extensies. Ook andere plug-ins die website-elementen manipuleren, zoals NoScript en Blocktube, vereisen mogelijk een nieuwe installatie.

💡Ook interessant? YouTube hindert gebruikers met adblocker: zo kun je toch gewoon blijven kijken

Hoe kun je zo lang mogelijk MV2-extensies gebruiken?

Hoewel Google al is begonnen met het uitfaseren van MV2-extensies, is er een manier om er nog bijna een jaar lang gebruik van te kunnen maken. Voor organisaties heeft Google namelijk de levensduur van MV2-plug-ins verlengd tot juni 2025. Je kunt Google wijsmaken dat jij een organisatie bent en dus recht hebt op deze verlengde levensduur. Installeer daarvoor het bestand uit de link, voer vervolgens in de adresbalk van je browser chrome://policy/ in en druk op de pagina op de knop Beleid opnieuw laden. Als je onder Chrome Policies de beleidsnaam ExtensionManifestV2Availability ziet, is het gelukt.

Een andere optie is om simpelweg van een andere browser dan Chrome gebruik te maken. Hoewel de verandering geldt voor alle zogenoemde Chromium-browsers (browsers die gebruikmaken van Googles codebasis), zijn niet alle ontwikkelaars van zulke browsers blij met deze verandering. Zo heeft Brave al toegezegd MV2 zo lang mogelijk te blijven ondersteunen. De maker heeft van een handjevol extensies, waaronder UBlock Origin, speciale versies ontworpen, die ook na het beëindigen van MV2 nog enige tijd op de ouderwetse manier zouden moeten werken. Je kunt tot slot natuurlijk ook gewoon een browser kiezen die geen gebruikmaakt van de Chromium-code.

💡Leestip: Dit zijn de 4 beste browsers met kunstmatige intelligentie

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.