Als je YouTube op je computer gebruikt met een adblocker, is de kans groot dat de website soms raar doet. Het duurt bijvoorbeeld vijf seconden voordat je video start. YouTube neemt namelijk maatregelen tegen gebruikers met een adblocker. In dit artikel lees je hoe en wat je opties zijn als adblocker.

Lees ook: De vijf beste mp3-converters voor YouTube-video’s

Met een adblocker-extensie kun je op de computer advertenties weren op websites. Er zijn ook extensies die videoreclames blokkeren, ook op YouTube. Zo kijk je gratis en reclamevrij je favoriete video’s. Hartstikke handig, maar YouTube is natuurlijk niet blij met adblockers. Die ontnemen het platform namelijk advertentie-inkomsten die nodig zijn om YouTube in de lucht te houden én om geld uit te kunnen keren aan de makers van je favoriete video’s. Toch trad YouTube jarenlang nauwelijks op tegen gebruikers met een adblocker. Waarom is niet helemaal duidelijk, maar in de afgelopen maanden is er in ieder geval iets veranderd in de strategie van het Amerikaanse bedrijf, dat samen met Google onderdeel uitmaakt van het grote Alphabet.

Experimenten tegen adblockers

Het eerste experiment van YouTube tegen adblockers haalde in juni het nieuws, toen sommige gebruikers met een adblocker helemaal geen video’s meer konden bekijken. Ze moesten hun adblocker uitschakelen om YouTube werkend te krijgen. In oktober maakte YouTube zelf bekend een ‘wereldwijd initiatief’ te starten tegen adblockers. Snel daarna maakte Google bekend dat zijn Chrome-browser volgend jaar technisch anders gaat werken, waardoor adblockers moeilijker werken. En kort erna startte YouTube een nieuw experiment: een deel van de gebruikers met een adblocker moet nu vijf seconden wachten voordat een YouTube-video begint met afspelen. Een vervelende vertraging voor de gebruiker, maar volgens YouTube is de oorzaak helder. ‘Gebruikers die een adblocker hebben geïnstalleerd, kunnen een suboptimale kijkervaring beleven’, meldde een woordvoerder van YouTube aan Amerikaanse media.

YouTube kan een adblocker relatief makkelijk detecteren, en dus gericht beperkende maatregelen treffen tegen gebruikers met een adblocker. Gebruik je YouTube zonder adblocker, dan merk je dus niets van de acties van het bedrijf.

©Adblock

Welke opties heb je als YouTube-gebruiker?

Nu je weet waarom YouTube achter gebruikers met een adblocker aan zit, kun je als adblock-gebruiker verschillende dingen doen. We zetten je drie mogelijkheden op een rijtje:

Optie 1: Ongemak voor lief nemen

Allereerst kun je YouTube vooralsnog blijven gebruiken met een adblocker. Al is de kans dus wel groot dat je last ondervindt of gaat ondervinden van YouTube’s maatregelen die je moeten stimuleren om de adblocker uit te zetten. Het is bovendien niet duidelijk of YouTube plannen heeft om gebruikers met een adblocker volledig de toegang tot het videoplatform te ontzeggen. Als dat gebeurt, dien je de adblocker uit te zetten.

Optie 2: Adblocker uitschakelen

Je kunt natuurlijk ook nu al besluiten om de adblocker uit te schakelen. Bijvoorbeeld omdat je het gehad hebt of geen zin hebt in beperkende maatregelen van YouTube. Of omdat je je er nu bewust van bent dat de videodienst gratis toegankelijk is door de inkomsten uit advertenties. Zonder adblocker zie je dus (weer) reclames op YouTube, maar weet je ook zeker dat je het platform kunt gebruiken zoals Google het voor ogen heeft.

Optie 3: Betalen voor YouTube Premium

Een derde optie is de portemonnee trekken voor YouTube Premium. Dat abonnement laat je YouTube bekijken zonder advertentie en geeft je toegang tot functies als blijven kijken op de achtergrond, YouTube Music en het downloaden van video’s om ze offline te bekijken, bijvoorbeeld in het vliegtuig. Goed om te weten is dat YouTube Premium in Nederland twaalf euro per maand kost. Het goedkopere Premium Lite-abonnement dat een tijd in Nederland beschikbaar was voor zeven euro per maand, is in het najaar van 2023 geschrapt. Met dit abonnement kon je reclamevrij YouTube kijken, maar had je niet alle functies uit het Premium-abonnement.

©Proxima Studio

Te mooi om waar te zijn

Wil je wel betalen voor een advertentievrij YouTube maar vind je het Premium-abonnement te duur? Dan zijn er minder legale opties om goedkoper aan een officieel Premium-abonnement te komen. Namelijk door via een vpn-verbinding YouTube Premium af te sluiten in een land ver weg. Dat kan vele euro’s per maand schelen en lijkt dus een mooie optie. Maar deze methode komt met een belangrijk aandachtspunt. YouTube kan namelijk je account sluiten als het techbedrijf merkt dat jij video’s bekijkt vanuit Nederland, terwijl je volgens het abonnement woonachtig bent in een heel ander land. Vanwege dit afsluitrisico is het onverstandig om via een vpn-methode YouTube Premium te nemen met je primaire Google-account. Sluiting betekent in dat geval namelijk dat je óók toegang verliest tot je Gmail, Google Foto’s, Google Drive en andere Google-diensten. En de negatieve impact van zo’n sluiting is voor de gemiddelde Google-gebruiker vele malen groter dan een paar euro per maand besparen op een online dienst.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.