Gebruik van Google Docs groeit met name door de groei van Chromebook-verkopen. Steeds meer mensen maken daardoor kennis met de online Office-suite van Google. Die – laten we eerlijk zijn – sowieso al bekend was. Het is een mooie online in-browser verzameling van veelgebruikte kantoorsoftware.

Ook een beetje moe van die aan functionaliteit exploderende mega-office suites die flink wat harddiskruimte innemen? En steeds weer forse updates door de strot geduwd krijgen? Dan is Google Docs wellicht op maat gemaakt voor jou. Het is een eenvoudige (maar vergis je ook weer niet in die eenvoud!) Office-suite waarvoor je geen bit op je computer of desnoods smart-tv hoeft te installeren. Het geheel draait gewoon in je browser en alles wordt veilig in de cloud bewaard. Je kunt er altijd en overal bij met elk apparaat dat van een browser voorzien is. Of je installeert – als je het dan toch niet kunt laten – een mobiele app. 

Voor Chromebook-gebruikers is het nog makkelijker: daarvoor zijn snelkoppelingen naar de drie onderdelen van Google Docs beschikbaar. Klik je daarop, dan opent direct de gewenste toepassing. Inloggen met gebruikersgegevens hoeft dan niet eens, want eenmaal ingelogd op je Chromebook ben je namelijk ook ingelogd in het Google-ecosysteem. Waarvan Google Docs deel uitmaakt.

Breed inzetbaar

Zoals gezegd bestaat Google Docs uit een drietal onderdelen: Documenten, Spreadsheets en Presentaties. Uit de naamgeving blijkt wat ze precies aan functionaliteit afdekken. We kijken in dit artikel naar Documenten, maar schroom zeker niet ook de andere onderdelen eens aan een grondige inspectie te onderwerpen. Grote kans dat je positief verrast wordt. 

Google heeft namelijk alle nauwelijks gebruikte ‘ruis’ uit z’n online suite gestript. Het betekent dat alleen de echt (veel)gebruikte functies overblijven. Dat zorgt niet alleen voor een overzichtelijke gebruikersinterface, maar zeker ook voor een stuk rust. En zelfs met die overgebleven set tools heb je nog meer dan genoeg om uit te kiezen. Documenten (en de andere onderdelen) zijn dan ook zonder meer geschikt voor scholieren, studenten en ook het bedrijfsleven. Extra prettig daarbij is dat samenwerken aan werkstukken en documenten een eitje is. Niet gek dus dat die al genoemde Chromebook aan een ware doorbraak binnen het Nederlandse onderwijs bezig is. 

Wel gebied de eerlijkheid te zeggen dat Google Docs wellicht net wat minder geschikt is voor complexe universitaire scripties met legio referenties en specifieke opbouw. Maar dat is deels ook weer een kwestie van wennen en misschien toch ook aanleren van een wat andere denkwijze. Grote kans dat de huidige generatie scholieren die straks op een universiteit belandt er z’n hand niet voor omdraait. Ook zijn er add-ons (zie verderop) die deze limiteringen opheffen.

Op naar een brief

Voor zakelijk en thuisgebruik is iets als Documenten meestal ruimschoots voldoende. Qua tekstverwerking hebben we het tegenwoordig veelal over brieven die om wat voor reden ook echt niet via mail verstuurd kunnen worden. Die vereisen geen complexe achterliggende software, slechts een heldere en nette layout volstaat. Ook voor iets als een CV draait documenten z’n hand niet om. Mede dankzij het feit dat daarvoor allerlei sjablonen beschikbaar zijn. Dat is een ander handig kenmerk van Documenten: dankzij sjablonen hoef je over opmaak alvast niet na te denken. Om te beginnen log je in bij Google (of als je in het gelukkige bezit van een Chromebook bent, start je de ‘app’ Documenten). 

Ga gewoon naar Google.nl en klik rechtsboven op Inloggen. Eenmaal ingelogd klik je op de knop met het puntjesraster (ook rechtsboven). Scroll een stukje naar beneden en klik of tik op Documenten (of een van de andere Docs-onderdelen). Je kunt nu kiezen voor een leeg document of een sjabloon. Wil je meer sjablonen zien, klik dan op Templategalerij. Er zijn voldoende werk- en studie/school-gerelateerde sjablonen beschikbaar om uit te kiezen. In dit voorbeeld gaan we voor Zakelijke brief. Die ietwat onlogisch onder het kopje Sollicitatiebrieven te vinden is, want een brieftemplate is vanzelfsprekend ook voor andere doeleinden te gebruiken.

©PXimport

Afdrukken en exporteren

De eigenlijke tekstverwerkingsomgeving opent nu. Werk je op een (ondersteund) mobiel apparaat, dan krijg je wellicht de melding te zien die aangeeft dat er ook een mobiele app beschikbaar is. Die laten we nu even voor wat het is en we concentreren ons op de universele webinterface. 

Het sjabloon spreekt voor zich: overschrijf de voorbeeldteksten en je hebt een strak ogende brief. Wil je deze vervolgens afdrukken, klik dan in het menu Bestand op Afdrukken. Er gebeurt dan net iets anders dan je verwacht (in ieder geval op onze iPad): er wordt namelijk een PDF ter download aangeboden. Die je na downloaden dan alsnog af kunt drukken. An sich niet verkeerd, zo heb je meteen een lokale kopie in pdf-vorm voorhanden. Wil je om wat voor reden ook nog een kopie in .docx-formaat (het bestandsformaat van Microsoft Word) dan klik je in het menu Bestand op Downloaden. 

Naast .docx is nog een serie andere bestandsformaten waaronder zelfs ePub aanwezig. Dat laatste voor wie een boek of handleiding aan het schrijven is die op e-readers gelezen moet worden.

©PXimport

Speciale tekens

Doorloop zeker de menu’s van Documenten eens. Je treft er een hele berg aan bruikbare opties in aan. Zoals gezegd moet het eigenlijk wel heel vreemd lopen wanneer je hier iets mist dat niet voor dagelijks gebruik van pas komt. Wil je een ‘vreemd’ teken invoeren? Klik dan onder Invoegen op Speciale tekens. Grappig is dat je zeer efficiënt kunt zoeken naar een speciaal teken. Door simpelweg de naam in te tikken als je die weet, maar ook om een schets van het gewenste teken te maken. Grote kans dat die schets – hoe klunzig ook – leidt naar het gewenste teken dat in het vlak erboven verschijnt. Klik op het teken in de zoekresultaten en ’t wordt ingevoegd in je tekst, op de plek van de cursor.

©PXimport

Grafieken en add-ons

De mogelijkheid tot het invoegen van grafieken ontbreekt evenmin, klik hiervoor in het menu Invoegen op Diagram en kies een van de grafieksoorten. Vanzelfsprekend wordt je spelling (en ook je grammatica) gecontroleerd tijdens het tikken. Wat Documenten helemaal af maakt is de mogelijkheid tot het toevoegen van extra functionaliteit. Mocht je dus iets missen, dan is de kans aanwezig dat je dat makkelijk alsnog kunt regelen middels een klik op het menu Add-ons en dan Add-ons toevoegen. Je ziet dan een berg aan modules die je kunt ‘installeren’. Kortom: daarmee ontstaat een behoorlijk te tweaken geheel!

©PXimport

Documentnaam en uitloggen

Tot slot: je document wordt automatisch onder een standaardnaam opgeslagen zodra je begint te tikken. Wil je de naam van je document wijzigen, klik dan linksboven op de standaardnaam (in ons voorbeeld Zakelijke brief) en vervang de tekst door iets wellicht logischers. Vergeet na een Google Docs-sessie niet uit te loggen bij Google, als je tenminste niet wilt dat Google voortaan je hele zoekgeschiedenis en aansluitend surfgedrag volgt. Uitloggen is een kwestie van op een paar keer op de terugknop van Google Docs klikken tot je terug bent in het hoofdvenster van de Docs-app die je gebruikt. Klik dan helemaal rechtsboven op het bolletje met de meestal eerste letter van je naam of mailadres, gevolgd door een klik op Uitloggen.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.