Het aantal cyberaanvallen blijft maar stijgen. De aanvallen zijn hoog in kwantiteit, maar lijken de laatste tijd niet het grote effect te hebben gehad dat hackers waarschijnlijk zoeken. Zeker niet in vergelijking met enkele van de grootste virussen uit het verleden. Ken je deze nog?

Mydoom

In 2004 werd de wereld opgeschrikt door het grootste computervirus aller tijden. Mydoom wist maar liefst 38 miljard dollar aan schade te berokkenen. De worm Novarg stond aan de wieg van het leed. Het was de worm die via massa-e-mails werd verstuurd. Het werd zelfs zo erg, dat 25 procent van al het e-mailverkeer het Mydoom-virus bevatte.

Het bleef maar kopieën van zichzelf verspreiden en creëerde een botnet dat DDoS-aanvallen deed. Hoewel 2004 ver van ons bed klinkt, zijn we anno 2020 nog steeds niet van Mydoom af: 1 procent van alle phishing-e-mail is Mydoom. En dat is niet het enige. De persoon of personen die achter dit virus zitten, zijn tot op de dag van vandaag niet gepakt.

Sobig

De naam van dit virus uit 2003 zegt het al, dit virus was enorm groot. Er is 30 miljard dollar verloren door Sobig. Sobig doet zich voor als echte software die aan een e-mail is toegevoegd. Wederom is de maker van dit virus nooit gevonden, terwijl Sobig voor enorme problemen heeft gezorgd bij onder andere Air Canada. Die airline kon geen tickets meer genereren voor zijn vluchten.

Er zijn nog steeds Sobig’s in omloop, want er is onder andere Sobig A, Sobig B, Sobig C, Sobig D, Sobig E en Sobig F.

Klez

7,2 procent van alle computers in 2001 is erdoor geïnfecteerd geraakt: Klez. Klez wist in totaal 20 miljard dollar aan schade te veroorzaken, door nep-e-mails te sturen door zich onder andere voor te doen als bekende afzenders. Het was er een ster in om zichzelf te kopiëren en verder te verspreiden. Inmiddels is Klez eigenlijk geheel uitgeroeid, maar het heeft een aantal ‘goede’ jaren gekend.

Iloveyou

Aanzienlijk minder schade, maar alsnog 15 miljard dollar, werd de wereld toegedaan door Iloveyou. Een virus dat waarschijnlijk nog vers in het geheugen ligt dankzij de opvallende naam. Iloveyou werkte ook echt als een liefdesbrief. het was een e-mail waaraan een liefdesbrief was toegevoegd. Het lijkt een gewoon tekstbestand, maar het ging al snel kopieën van zichzelf versturen naar iedereen op de contactenlijst van de ontvanger.

©PXimport

Meer dan 10 miljoen pc’s stonden er vol mee. Van dit virus is de dader wel gepakt. Een student uit de Filipijnen die even geen geld had. Met Iloveyou kon hij de wachtwoorden stelen van online diensten waar hij normaal voor had moeten betalen. Naar eigen zeggen had hij geen idee wat hij eigenlijk had gemaakt.

WannaCry

Een ander virus met een vrij opvallende en daardoor herkenbare naam is WannaCry. Dat is echter niet het enige. WannaCry is ook een vrij recente. In 2017 verscheen deze ransomware die in allerlei bedrijven de boel enorm op stelten wist te zetten. Als een bedrijf niet betaalde, kreeg het nooit meer toegang tot eigen systemen, waardoor het weer een heel nieuwe IT-infrastructuur moest opbouwen.

Het is inmiddels gelukkig gestopt dankzij een jonge securitymedewerker die had uitgevonden hoe je WannaCry kunt uitschakelen. Meer dan 200.000 systemen zijn uiteindelijk ten prooi gevallen aan deze ransomware.

Bescherm jezelf

We hebben in dit artikel de term virus en worm door elkaar gebruikt. Allebei vallen onder hacking, maar het verschil tussen de twee is dat een virus een soort gastheer (een ander softwareprogramma) nodig heeft om te werken. Een worm heeft dat niet nodig en is daardoor wat gevaarlijker. Het werkt geheel op zichzelf.

De enige manier om virussen te bestrijden is om je systemen up-to-date te houden en te zorgen voor goede antivirussoftware en overige beveiliging. En zoals uit dit artikel wel blijkt, wees altijd voorzichtig met e-mailbijlagen!

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.