Teufel maakt hifiapparatuur van hoogwaardige kwaliteit. Dat doen ze niet alleen in de vorm van uit de kluiten gewassen surround sound-sets; het Duitse bedrijf maakt ook gameheadsets, (bluetooth)speakers en soundbars.

Voor een uitgebreid overzicht van de specificaties kun je hier terecht.

De nieuwe Cinebar One is een perfect voorbeeld van zo’n compacte soundbar. Er zijn twee versies van deze soundbar beschikbaar. Wij testen de nieuwste versie van deze soundbar, die je kunt aanschaffen voor 308 euro. Het is, voor 100 euro meer, ook mogelijk om de +-versie van de soundbar aan te schaffen. Deze wordt geleverd met een draadloze subwoofer.

©PXimport

Bouwkwaliteit

De Cinebar One van Teufel is verrassend klein. Desondanks heeft Teufel vier speakers in de soundbar weten te stoppen. Doordat de plastic grille met een zwarte stof is bekleed, zijn ze echter goed verstopt. Desalniettemin verraad de vorm van de Cinebar One dat de middelste twee speakers recht naar voren zijn gericht, terwijl de speakers aan weerszijden een stuk meer naar buiten kijken. Zo wil Teufel met deze kleine soundbar toch proberen een groots geluidsveld neer te zetten.

We benoemden al even dat de grille van plastic is; ook de rest van de behuizing is volledig van plastic gemaakt. De soundbar is desalniettemin redelijk gewichtig en dankzij de rubberen ondervoetjes blijft hij stevig op zijn plek staan. Er is geen beeldschermpje te vinden op de Cinebar One: alles wordt gecommuniceerd doormiddel van een rij kleine, witte ledlampjes boven het Teufel-logo op de soundbar. Het aanwijzen van de input kan met de knoppen bovenop de soundbar, of met de meegeleverde afstandsbediening.

Aansluitmogelijkheden en codecs

Je kunt de Cinebar One middels hdmi 2.0 inclusief arc en cec, optical of minijack aansluiten. Iets minder gebruikelijk is de usb-aansluiting die ervoor zorgt dat de Cinebar One als externe geluidskaart voor een Windows- of Mac-pc te gebruiken is. Een hdmi- en usb-kabels overigens niet meegeleverd. Naast bekabelde verbindingsmogelijkheden, beschikt de soundbar ook over zowel bluetooth 5.0- als bluetooth aptX-mogelijkheden. Dat maakt hem niet alleen compatibel met diverse telefoons, de Cinebar One kan ook gepaird worden met Google Home en apparaten uit de Amazon Echo-serie.

Qua codec-compatibiliteit is de Cinebar One behoorlijk basic. Hij weet raad met klassieke Dolby Surround Sound-formats, maar heeft geen kaas gegeten van bijvoorbeeld Atmos. Wel is ook in deze kleine soundbar Teufels eigen Dynamore-effect beschikbaar. We testten dit effect, dat dient voor het verbreden van het luisterveld, al eens bij de Cinebar 11 en waren toen erg onder de indruk. Op de eerder genoemde afstandsbediening kun je niet alleen de Dynamore-modus inschakelen, je kunt ook kiezen voor een Movie-, Music- of Voice-modus.

Voordat we gaan luisteren, is het de moeite waard toch nog even terug te komen op de grootte van deze soundbar. Hij is namelijk écht compact. Tel daarbij op dat hij ook als externe geluidskaart op een Windows- of Mac-pc aan te sluiten is en je hebt een zeer veelzijdige speaker. Je kunt de Cinebar One namelijk even eenvoudig kwijt onder de tv als voor een beeldscherm op een bureau. Dan is de vraag natuurlijk wel of die compactheid niet ten koste gaat van een overtuigende klank.

©PXimport

De klank

Een voorzichtig eerste antwoord daarop is nee, maar wat wel opvalt is dat je de grootte van de soundbar terug hoort in de klank van muziek. Het compacte formaat zorgt namelijk voor een nadruk op het dozige gebied in de middenlaag van het spectrum. Dat maakt dat hardere muziek soms afstandelijk klinkt en daarmee echte impact mist. Het laag wat uit deze kleine soundbar komt is daarentegen verrassend. Verwacht geen diep, donderend sublaag, maar toch zeker een schappelijke en overtuigende basis.

In de standaard luistermodus lijken alleen de twee naar voren gerichte luidsprekers optimaal te worden benut. Dat maakt de soundbar in deze modus voornamelijk geschikt om op een bureau te plaatsen en van iets dichterbij te beluisteren. Verwacht dan ook geen groots luisterveld bij het luisteren naar muziek, maar een haast mono-achtige ervaring die desalniettemin behoorlijk gedefinieerd klinkt. Wil je iets meer breedte in het luisterveld creëren, dan kun je natuurlijk gebruik maken van de Dynamore-modus.

Met deze modus verandert de Cinebar One in één klap van bureauspeaker naar een soundbar die je vanaf wat meer afstand moet beluisteren. Net als bij de Cinebar 11 is het ook hier even wennen aan het Dynamore-effect: het lijkt alsof er de nodige trucage wordt toegepast op de klank. Geef je je oren even de tijd om te wennen, dan zul je echter getrakteerd worden op een geluidsveld wat een stuk groter is dan je van een soundbar van dit formaat verwacht. Wat wel opvalt, is dat de Dynamore-modus zich niet zo goed leent voor muziek. Het middengebied wordt een stuk meer troebeler en daarmee verdwijnt de definitie in de stem.

Voor gaming is de Dynamore-modus echter een stuk geschikter. De Cinebar One weet een redelijk overtuigende vertaling te maken van de in-game wereld en is redelijk dynamisch. Wel is er echt een tekort aan precisie in de definitie. Hoewel het geluidsveld breed aanvoelt, is het vrijwel niet mogelijk om verschillende elementen heel precies aan te wijzen in die breedte. Dat is op zich geen probleem als je vanuit je luie positie op de bank een potje Fifa speelt, maar beslissingen op leven en dood bij de wat snellere (multiplayer)shooters zijn uitgesloten met deze soundbar.

©PXimport

Concluderend

De Cinebar One is compact en mede daardoor behoorlijk veelzijdig. Die veelzijdigheid zie je niet alleen terug in de mogelijkheid om de soundbar op veel verschillende manieren te plaatsen, maar ook in de hoeveelheid verbindingsopties en de mogelijkheid tot het inzetten als externe geluidskaart voor een pc. De soundbar laat echter wel wat te wensen over als het aankomt op precisie in zijn lokalisatie. Dat maakt de Cinebar One voornamelijk geschikt voor casual gamers die op zoek zijn naar een soundbar die eventueel ook als desktopspeaker kan fungeren.

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.