Teufel maakt hifiapparatuur van hoogwaardige kwaliteit. Dat doen ze niet alleen in de vorm van uit de kluiten gewassen surround sound-sets; het Duitse bedrijf maakt ook gameheadsets, (bluetooth)speakers en soundbars.

Voor een uitgebreid overzicht van de specificaties kun je hier terecht.

De nieuwe Cinebar One is een perfect voorbeeld van zo’n compacte soundbar. Er zijn twee versies van deze soundbar beschikbaar. Wij testen de nieuwste versie van deze soundbar, die je kunt aanschaffen voor 308 euro. Het is, voor 100 euro meer, ook mogelijk om de +-versie van de soundbar aan te schaffen. Deze wordt geleverd met een draadloze subwoofer.

©PXimport

Bouwkwaliteit

De Cinebar One van Teufel is verrassend klein. Desondanks heeft Teufel vier speakers in de soundbar weten te stoppen. Doordat de plastic grille met een zwarte stof is bekleed, zijn ze echter goed verstopt. Desalniettemin verraad de vorm van de Cinebar One dat de middelste twee speakers recht naar voren zijn gericht, terwijl de speakers aan weerszijden een stuk meer naar buiten kijken. Zo wil Teufel met deze kleine soundbar toch proberen een groots geluidsveld neer te zetten.

We benoemden al even dat de grille van plastic is; ook de rest van de behuizing is volledig van plastic gemaakt. De soundbar is desalniettemin redelijk gewichtig en dankzij de rubberen ondervoetjes blijft hij stevig op zijn plek staan. Er is geen beeldschermpje te vinden op de Cinebar One: alles wordt gecommuniceerd doormiddel van een rij kleine, witte ledlampjes boven het Teufel-logo op de soundbar. Het aanwijzen van de input kan met de knoppen bovenop de soundbar, of met de meegeleverde afstandsbediening.

Aansluitmogelijkheden en codecs

Je kunt de Cinebar One middels hdmi 2.0 inclusief arc en cec, optical of minijack aansluiten. Iets minder gebruikelijk is de usb-aansluiting die ervoor zorgt dat de Cinebar One als externe geluidskaart voor een Windows- of Mac-pc te gebruiken is. Een hdmi- en usb-kabels overigens niet meegeleverd. Naast bekabelde verbindingsmogelijkheden, beschikt de soundbar ook over zowel bluetooth 5.0- als bluetooth aptX-mogelijkheden. Dat maakt hem niet alleen compatibel met diverse telefoons, de Cinebar One kan ook gepaird worden met Google Home en apparaten uit de Amazon Echo-serie.

Qua codec-compatibiliteit is de Cinebar One behoorlijk basic. Hij weet raad met klassieke Dolby Surround Sound-formats, maar heeft geen kaas gegeten van bijvoorbeeld Atmos. Wel is ook in deze kleine soundbar Teufels eigen Dynamore-effect beschikbaar. We testten dit effect, dat dient voor het verbreden van het luisterveld, al eens bij de Cinebar 11 en waren toen erg onder de indruk. Op de eerder genoemde afstandsbediening kun je niet alleen de Dynamore-modus inschakelen, je kunt ook kiezen voor een Movie-, Music- of Voice-modus.

Voordat we gaan luisteren, is het de moeite waard toch nog even terug te komen op de grootte van deze soundbar. Hij is namelijk écht compact. Tel daarbij op dat hij ook als externe geluidskaart op een Windows- of Mac-pc aan te sluiten is en je hebt een zeer veelzijdige speaker. Je kunt de Cinebar One namelijk even eenvoudig kwijt onder de tv als voor een beeldscherm op een bureau. Dan is de vraag natuurlijk wel of die compactheid niet ten koste gaat van een overtuigende klank.

©PXimport

De klank

Een voorzichtig eerste antwoord daarop is nee, maar wat wel opvalt is dat je de grootte van de soundbar terug hoort in de klank van muziek. Het compacte formaat zorgt namelijk voor een nadruk op het dozige gebied in de middenlaag van het spectrum. Dat maakt dat hardere muziek soms afstandelijk klinkt en daarmee echte impact mist. Het laag wat uit deze kleine soundbar komt is daarentegen verrassend. Verwacht geen diep, donderend sublaag, maar toch zeker een schappelijke en overtuigende basis.

In de standaard luistermodus lijken alleen de twee naar voren gerichte luidsprekers optimaal te worden benut. Dat maakt de soundbar in deze modus voornamelijk geschikt om op een bureau te plaatsen en van iets dichterbij te beluisteren. Verwacht dan ook geen groots luisterveld bij het luisteren naar muziek, maar een haast mono-achtige ervaring die desalniettemin behoorlijk gedefinieerd klinkt. Wil je iets meer breedte in het luisterveld creëren, dan kun je natuurlijk gebruik maken van de Dynamore-modus.

Met deze modus verandert de Cinebar One in één klap van bureauspeaker naar een soundbar die je vanaf wat meer afstand moet beluisteren. Net als bij de Cinebar 11 is het ook hier even wennen aan het Dynamore-effect: het lijkt alsof er de nodige trucage wordt toegepast op de klank. Geef je je oren even de tijd om te wennen, dan zul je echter getrakteerd worden op een geluidsveld wat een stuk groter is dan je van een soundbar van dit formaat verwacht. Wat wel opvalt, is dat de Dynamore-modus zich niet zo goed leent voor muziek. Het middengebied wordt een stuk meer troebeler en daarmee verdwijnt de definitie in de stem.

Voor gaming is de Dynamore-modus echter een stuk geschikter. De Cinebar One weet een redelijk overtuigende vertaling te maken van de in-game wereld en is redelijk dynamisch. Wel is er echt een tekort aan precisie in de definitie. Hoewel het geluidsveld breed aanvoelt, is het vrijwel niet mogelijk om verschillende elementen heel precies aan te wijzen in die breedte. Dat is op zich geen probleem als je vanuit je luie positie op de bank een potje Fifa speelt, maar beslissingen op leven en dood bij de wat snellere (multiplayer)shooters zijn uitgesloten met deze soundbar.

©PXimport

Concluderend

De Cinebar One is compact en mede daardoor behoorlijk veelzijdig. Die veelzijdigheid zie je niet alleen terug in de mogelijkheid om de soundbar op veel verschillende manieren te plaatsen, maar ook in de hoeveelheid verbindingsopties en de mogelijkheid tot het inzetten als externe geluidskaart voor een pc. De soundbar laat echter wel wat te wensen over als het aankomt op precisie in zijn lokalisatie. Dat maakt de Cinebar One voornamelijk geschikt voor casual gamers die op zoek zijn naar een soundbar die eventueel ook als desktopspeaker kan fungeren.

Dragon Quest is al meer dan drie decennia een icoon binnen de game-industrie. Hoewel de oudere delen al snel gedateerd voelden, zorgde een gestroomlijnde vernieuwing voor een nieuwe aanwas van fans. Toch moest alles nog één keer overboord. Met volle moed en een frisse stijl blijkt Dragon Quest 7 Reimagined een prachtige herinterpretatie van een klassieke rpg voor een nieuwe generatie.

Dragon Quest 7 is een beetje het verloren kindje binnen de reeks. Het was het debuut van de franchise op PlayStation, maar werd berucht door de langzame openingsuren en unieke structuur. Sterker nog: de regisseur van deze remake, Takeshi Ichikawa, biechtte op dat hij als kind nooit verder kwam dan het openingssegment in een recent interview. Er zou dus behoorlijk wat gesneden moeten worden in deze structuur. Bovendien is dit de derde remake van een mainline Dragon Quest-game in twee jaar tijd. Gelukkig onderscheidt Dragon Quest 7 Reimagined zich dit keer wel al vanaf het eerste uur.

©Square Enix

Schuitje Varen, Eilandje Redden

Op het eerste gezicht lijkt Dragon Quest 7 logisch in lijn te vallen met de rest van de serie. Als ‘de Held’ begin je op het enige eiland in de wereld. Samen met prins Keifer en jeugdvriendin Maribel ga je op een groot avontuur wanneer er een portaal opent in de mysterieuze tempel op het eiland. Niet alleen verschijnt er opeens een nieuw eiland in de eindeloze oceaan, maar ook reist de groep terug in de tijd. Ieder nieuw eiland bezoek je zo eerst in het verleden, waarna je acties gevolgen hebben in het heden.

Zo wordt de spelwereld steeds groter. Het ene eiland is compleet verlaten, omdat alle inwoners zijn versteend. Op een ander eiland probeert een groep reizende pelgrims om hun God te helpen terugkeren na zijn verdwijning aan de hand van de Demon King. Onderweg vind je tabletstukken om nieuwe portalen te openen. Ieder eiland heeft zo zijn eigen verhaal en personages die je volgt, wat kan voelen als een televisieserie met allemaal kleine uitstapjes. Het bouwt langzaam op naar een grotere verhaallijn met de terugkeer van de Demon King. Het geeft Dragon Quest 7 een eigen identiteit ten opzichte van andere Dragon Quest-titels, maar vereist wel een langere aandachtsspanne.

Visueel vakmanschap

Gelukkig spat het spel van je scherm. De nieuwe visuele stijl is een hoogtepunt, een fenomenale balans tussen de originele tekeningen en ontwerpen van Akira Toriyama (Dragon Ball) en de 3D-stijl die de games hebben omarmd sinds de PlayStation 2. De hoofdpersonages zien er uit als handgemaakte poppetjes. Steden en kamers worden getoond als kleine diorama's. Het deed mij op meer dan één manier denken aan de uitstekende remake van Zelda: Link’s Awakening op de Nintendo Switch. De nieuwe stijl complementeert de Dragon Quest-serie uitstekend. Wanneer het samenkomt onder begeleiding van de prachtige symfonische muziek, voelt Reimagined als een warme deken voor fans van klassieke rpg’s.

Ik wilde elk hoekje van de wereld verkennen. Elk eiland voelde als een nieuw avontuur. Naarmate de groep avonturiers groter wordt, zwijmel je zo weer weg in de wereld van Dragon Quest. De game heeft zowel Japanse als Engelse stemwerk voor de tussenfilmpjes en belangrijke dialogen, maar ook het schrijfwerk is behoorlijk sterk. Leuke details zoals het gebruik van  ‘Thou’s’ en ‘Thy’s’ bij eilanden in het verleden voelen gepast. Wat minder gepast zijn de plaatsen die stilistische fouten gebruiken om over te komen als ‘Duits’ of ‘Frans’ (‘Wiz’ in plaats van ‘With’, of het weglaten van werkwoorden). Geen pretje om te lezen, maar het brengt wel degelijk het gevoel van een gevarieerde wereld over.

Knokken bouwt karakter

De combat is traditioneel zoals je kan verwachten van Dragon Quest. Elke beurt kies je welke aanval je personage uitvoert. Je maakt gebruik van de zwaktes van vijanden om je aanvallen maximale schade te laten toebrengen. Om in te spelen op de sterke punten van je party kun je ze allemaal een rol geven met het ‘vocation’-systeem. Deze beïnvloedt de statistieken en aanvallen die je kan leren. Na het vrijspelen van de ‘Alltrades abbey’ is het mogelijk om op ieder moment een ander pad te kiezen. Als je specifieke combinaties van vocations leert, krijg je toegang tot speciale rollen. Nadat je de Sailor- en de Thief-vocation beheerst, krijg je de Pirate-vocation, een unieke mix van beide rollen.

Het is een flexibel systeem dat uitnodigt om lekker te experimenteren. Zo maakte ik van Ruff een glazen kanon met een hele hoge kans op critical hits om massale schade uit te delen, terwijl ik Maribel als Sage en Priest gebruikte voor magische aanvallen en genezing. In de beste gevechten van Dragon Quest 7 voelt je party als een goed geoliede machine die compleet kan worden afgestemd op elke situatie. Dankzij de uitgebreide instellingen is het mogelijk om aan te passen hoeveel XP, geld, of levels in vocations je verdient in gevechten. In combinatie met de aangepaste snelheid van gevechten en tactische opties blies ik mij door de gevechten.

©Square Enix

Ideale moderne remake

Al deze kleine verbeteringen maken van Dragon Quest 7 Reimagined de ideale moderne remake. Hoe dol ik ook ben op de 2D-HD-stijl die Square Enix heeft toegepast in de laatste paar Dragon Quest-titels, is de nieuwe stijl in Reimagined een prachtige samensmelting van oud en nieuw. Structureel is de game flink opgepoetst en met de toegankelijkheidsopties hoef je niet eindeloos te grinden voor elke eindbaas. Dit alles komt samen in een heerlijke traditionele en tegelijkertijd modern aanvoelende rpg. Voor de oudgedienden: verwacht geen bergen aan nieuwe missies of verhalen, maar een ‘greatest hits’-album van Dragon Quest 7.

Voor de nieuwkomer is dit niet de eerste Dragon Quest die ik zou aanraden, maar zeker eentje om te ervaren als je nieuwsgierig bent naar andere delen in de serie. Ik kan alleen maar hopen dat dit het startschot is om ook andere delen in de serie op deze manier te ‘reimaginen’. Dragon Quest 9 bijvoorbeeld?

Dragon Quest 7 Reimagined is vanaf 5 februari beschikbaar voor PlayStation 5, PlayStation 4, Xbox Series X en S, pc (via Steam), Nintendo Switch 2en Nintendo Switch. Voor deze review is de game getest op Nintendo Switch 2.

De naam en premièredatum van de elfde en tegelijkertijd waarschijnlijk ook allerlaatste Fast and Furious-film zijn bekendgemaakt.

Universal Pictures bevestigde dat de film Fast Forever gaat heten en op 17 maart 2028 in première gaat. Het was al geruime tijd bekend dat er een nieuwe Fast and Furious-film zou komen, maar nu zijn eindelijk de eerste details bevestigd. Het lijkt daarbij de laatste film in de franchise te worden, al weet je dat natuurlijk nooit helemaal zeker in Hollywood.

De goedkeuring van de film had nog wat voeten in de aarde. Afgelopen oktober kwam al naar buiten dat er nog geen script klaar lag, en dat de hoofdrolspelers nog geen contract hadden ondertekend. Dit had deels te maken met het gerucht dat er een budget van zo'n 250 miljoen dollar nodig was om de film te creëren, en dat Universal zou hebben geëist dat de kosten met 20 procent naar beneden werden bijgesteld.

In 2023 kwam de meest recente film in de reeks uit, Fast X. Het was oorspronkelijk de bedoeling dat hier een direct vervolg op zou uitkomen genaamd Fast X: Part Two. Die film zou in 2025 verschijnen, maar dat idee werd geschrapt. Fast Forever zal nu dus het verhaal uit die film opvolgen.