Een wijziging in het beleid van Google zorgt voor veel veranderingen voor je bestanden die je in Google Drive opslaat, je Gmail en je Google Foto’s back-up. Wanneer je account als inactief wordt bestempeld kan dat betekenen dat je bestanden in je cloudopslag verliest. Hoe dat precies zit, en hoe je dataverlies voorkomt, leggen we je uit.

Google haalt de bezem door zijn gratis cloudopslag. Bestanden die online zijn opgeslagen van inactieve accounts en de onbeperkte gratis (gecomprimeerde) foto-opslag van Google Foto’s wordt geschrapt. Dit nieuwe beleid gaat in per 1 juni 2021. Hoewel het over een half jaar is, is het aan te bevelen nog eens goed te kijken naar je cloudopslag bij Google voordat belangrijke bestanden en back-ups of dierbare foto’s verloren gaan.

Ook als je over de opslaggrens van je online opslagruimte bij Google heen gaat, veranderen er dingen in je online opslag.

Onlangs heeft Google een mail verstuurd naar de accounts die in aanmerking komen voor deze Google-bezem. Maar ook als je geen mail hebt gekregen, is het verstandig om even stil te staan bij je Google-cloudopslag.

©CIDimport

Inactieve Google-accounts

Google bestempelt je account als je twee jaar niet actief bent geweest op Google Drive, waaronder ook Google Foto’s en Google Docs valt. Bij inactieve accounts worden bestanden (inclusief foto’s) die online zijn opgeslagen verwijderd.

Hoewel twee jaar best lang klinkt, kan het voor veel mensen erg vervelend zijn. Bijvoorbeeld als je bestanden online als back-up hebt opgeslagen, een soort slapende back-up. Of voor accounts van overleden mensen. Het is vervelend als nabestanden er achter komen dat het online foto-archief verwijderd blijkt te zijn.

Maar let op. Zelfs al ben je wel actieve gebruiker van Google Docs, maar heb je nog een paar foto’s weggezet op Google Foto’s waar je niet meer naar omkijkt? Dan worden wel je foto’s verwijderd, maar niet je documenten.

De bestanden worden door Google permanent verwijderd, dus als je achteraf er achter komt dat je belangrijke foto’s of bestanden mist. Dan is er geen manier om ze terug te halen.

Over de opslaggrens

Wanneer je meer dan twee jaar over de opslaglimiet van je Google-cloudopslag zit, krijg je ook een melding van Google. Het is dan niet meer mogelijk om je cloudopslag te synchroniseren of nieuwe bestanden te uploaden. Ook weigert Google Foto’s je bestanden in originele kwaliteit te back-uppen. Vanaf 1 juni 2021 kun je ook niet meer in lagere kwaliteit je back-ups maken.

Vanaf 1 juni verandert Google Foto’s beleid namelijk ook. Tot voorheen was het mogelijk om je foto’s in originele kwaliteit te back-uppen, afhankelijk van je beschikbare cloudopslag. In lagere kwaliteit foto’s uploaden kan onbeperkt. Na 1 juni is dit echter ook afhankelijk van je beschikbare cloudopslag. Zit je dus na 1 juni over je limiet heen, dan stopt je automatische back-up.

Op de supportpagina van Google kun je teruglezen welke acties Google onderneemt als je over je opslaggrens heen gaat, ook na 1 juni.

Voorkomen dat je bestanden worden gewist

Wanneer je Google-account als inactief bestempeld is, heb je als het goed is onlangs bericht gekregen van Google, met de melding dat je bestanden verwijderd worden als je geen actie onderneemt. Je voorkomt dat je bestanden worden verwijderd door actief te worden op Google Drive en Google Foto’s.

Heb je een betaald Google-account zoals Google One of via je werk. Dan worden je bestanden niet verwijderd.

©CIDimport

Wat kun je doen?

Uiteraard kun je actief worden op je online Google-opslag of een Google One-abonnement afsluiten om er zeker van te zijn dat je bestanden veilig zijn. Het legt echter een ander pijnlijk feit bloot: de cloud is synoniem voor de systemen van anderen. Jouw bestanden kunnen dus benaderd of verwijderd worden, zonder dat je er zelf controle over hebt. Ook als Google om wat voor reden dan ook besluit je account te verwijderen, ben je al je data kwijt die je online hebt opgeslagen. Vertrouw daarom nooit op cloudopslag als enige plek voor je back-up of opslaglocatie. Niet bij Google, maar ook niet bij andere aanbieders als Dropbox, Microsoft, Apple of Amazon. Zorg altijd voor een lokale back-up van je bestanden die je in eigen beheer hebt.

Je kunt je bestanden die je bij Google hebt opgeslagen downloaden via Google Takeout. Let er echter wel op dat je je bestanden in stukjes van 2GB downloadt (ingepakt als zip-bestand). Een gratis pc-programma als 7-Zip weet daar wel raad mee om ze allemaal in één keer uit te pakken. Ook je Google Foto’s kun je hiermee downloaden, helaas vindt Google het nodig om al je foto’s onder te verdelen in mapjes, waarbij voor iedere dag een map is aangemaakt. Is het daardoor weer een extra stap om de foto’s die je met Google Takeout downloadt te sorteren.

Google heeft ook andere pesterijtjes ingebouwd om je niet zo makkelijk uit Google Foto’s te laten ontsnappen. Zo kun je slechts 500 foto’s per keer selecteren om te downloaden. Dat klinkt veel, maar als je jaren aan foto’s die je in Google Foto’s hebt opgeslagen lokaal wilt veiligstellen, dan is het erg vervelend dat je dit niet in één keer mag doen.

©PXimport

Leven na de cloud

Heb je je bestanden veiliggesteld uit de Google Cloud, dan is het niet per se aan te bevelen om ze in de cloudopslag van een andere aanbieder te stallen. Deze aanbieder kan namelijk ook van de een op andere dag beslissen met je bestanden of foto’s te rommelen. Zorg daarom altijd dat je een actuele back-up hebt die je in eigen beheer hebt. Een externe harde schijf (bij voorkeur op een andere locatie gestald, zodat je bij brand niet alles kwijt bent) of op je NAS. Zolang je een goede lokale back-up hebt kun je zorgeloos cloudopslag als opslaglocatie erbij gebruiken, of als tweede back-up opslaglocatie.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.