Apps om notities mee te maken zijn geliefd. Denk aan Evernote, OneNote en vele anderen. Nadeel is dat veel van die software hun gegevens in de cloud opslaat. Dat kan zomaar vervelende risico’s voor privacy en veiligheid met zich meebrengen. Met Synology Note Station houd je je notities privé in eigen cloud. We vertellen je hier hoe dat werkt.

Hoe mooi cloudopslag ook is, het brengt altijd zekere risico’s met zich mee. De afgelopen jaren zien we steeds vaker grote datalekken veroorzaakt door digidieven. Bij die diefstallen wordt van alles en nog wat buit gemaakt. Heel vervelend zijn ook achterdeurtjes, en verder zijn er natuurlijk nog de bedrijven die van nature erg nieuwsgierig zijn naar de handel en wandel van hun gebruikers. 

Ben je in het bezit van een Synology NAS, dan kun je flink wat apps – waaronder een compleet Office-pakket – vanuit je browser benaderen. Omdat dit allemaal draait op een NAS in je eigen beheer, hoef je in principe niet bang voor meelezers te zijn. Wel is het  zaak om die NAS met tenminste een heel stevig wachtwoord te beveiligen. Zeker als je hem toegankelijk maakt via internet. Liefst in combinatie met two-factor authenticatie. 

Dat kan allemaal met je Synology, maar dat is niet waar we het in dit artikel over gaan hebben (maar er wel vanuit gaan dat je daar zorg voor draagt).

Note Station downloaden

Een van de meer handige apps van deze tijd zijn digitale notitieblokken. En daarmee doelen we niet op een simpele tekst-editor alleen, maar veel meer op die apps waar je bijvoorbeeld geordend op project allerlei gegevens kunt verzamelen. Natuurlijk tekst, maar ook schetsen, links, web-snippets en veel meer. 

Gebruik je bijvoorbeeld Microsoft Office, dan ken je vast het onderdeel OneNote daarvan. Precies dat soort software bedoelen we dus. Het aardige is dat Synology ook zo’n app voor de NAS beschikbaar heeft: Note Station. Je kunt dat los installeren op je NAS en na inloggen bij de webinterface (in de vorm van een bureaublad) in je browser gebruiken. Handig, want zo heb je het altijd bij de hand. 

Behalve dan als je onderweg eens een keer zonder internet komt te zitten, of wanneer je je NAS toch liever niet via de cloud bereikbaar maakt. Voor die scenario’s kun je dan als extraatje een mobiele (zie app store van je apparaat)- of bureaubladapp installeren op je laptop. Syncen gebeurt dan de eerstvolgende keer dat de app verbinding kan maken met je NAS.

Lees ook:NAS benaderen via browser met Synology File Station in DSM 7

Synology Note Station installeren en ontdekken

©PXimport

Note Station is een uitgebreid geheel met flink wat mogelijkheden en doet zeker niet onder voor de commerciële evenknieën. Allereerst is het zaak om ’t pakket te installeren. Log daarvoor in bij de webinterface van je NAS en klik in het startmenu op Package Center. In het geopende venster kies je in het daarvoor bedoelde selectiemenu als categorie voor Productiviteit. Klik vervolgens op de knop Installeren bij Note Station en wacht tot het onderdeel is geïnstalleerd.

Na installatie vind je Note Station terug in het startmenu van je NAS, klik erop om ’t te starten. Bij de eerste start zie je een informatiepaneeltje dat je de mogelijkheid biedt om de Synology webclipper te installeren. Dat werkt alleen in de Chrome-browser (en een paar die gebaseerd zijn op de Chrome engine en/of Chrome-extensies ondersteunen, zoals ook Edge). 

Gebruik je die browser, dan kun je het tooltje desgewenst installeren. Indien niet, dan is er ook geen man overboord: Control-c (of Command-c) werkt vanzelfsprekend ook prima. Voor de rest is het nu zaak om op de knop +Maken te klikken, waarna je je je eerste notitie kunt maken.

Tabellen en grafieken maken

Ten eerste is Note Station prima bruikbaar om tekst in keurig opgemaakte vorm te tikken. De knoppen voor opmaak spreken voor zich, leef je uit met lettertypen, kleur en meer. Heb je een tabel nodig? Klik dan op het meest rechtse knopje op de knoppenbalk, in de vorm van de dubbele omgekeerde dakjes. 

Er verschijnt nu een knoppenbalk met een scala aan extra hulptroepen. Klik op de tabelknop om een tabel in te voegen. Sleep onder de optie Tabel invoegen de gewenste grootte van je tabel.

©PXimport

Ook grafieken zijn in te voegen via diezelfde ‘verborgen’ knoppenbalk. Klik dus weer op de dubbele omgekeerde dakjes-knop en dan op de grafiekknop. Je kunt nu een gegevenstabel invullen; standaard zijn al wat voorbeeldgetallen ingevuld. Klik op Voltooid als je ofwel klaar bent met invullen van eigen getallen ofwel voor nu even de voorbeeldgetallen wilt gebruiken.

Kies uit een van de drie beschikbare grafiektypen en dan – als je tevreden bent en wellicht nog wat aanpassingen aan labels en kleur hebt gemaakt – op Toepassen. Je grafiek wordt nu ingevoegd in de notitie.

©PXimport

Weblinks, foto's en meer toevoegen

Erg handig is (natuurlijk) de optie om url’s (webadressen) toe te voegen in je document. Het is ’t handigst om daarvoor gebruik te maken van de weblink-knop in de verborgen knoppenbalk. Kopieer eerst een webadres vanuit je browser, klik dan op de weblink-knop (in de vorm van een ketting) en plak het adres. Voeg een omschrijving toe zodat je later ook snapt waar de link naar verwijst en klik op OK. 

Een andere optie om een weblink in een al bestaande tekst in te voegen is, door een of meer woorden in die tekst te selecteren en dan op de weblink-knop te klikken. Klik je in het geopende dialoogvenster op OK, dan wordt de geselecteerde tekst een actieve link.

Vanzelfsprekend zijn ook foto’s en afbeeldingen in te voegen in een notitie. Klik daarvoor in de ‘verborgen’ knoppenbalk op de knop met het stilistische landschapje en blader naar een foto op (bijvoorbeeld) je mobiel. Tik daarop en tik of klik dan op OK in het geopende venster, klaar. 

©PXimport

Je kunt nog meer onderdelen invoegen via de knoppenbalk(en), zoals bijvoorbeeld een scheidingslijn, sub- en superscript, selectievakjes, een zoekveld en meer. Je kunt meerdere thematisch geordende notitieblokken aanmaken via de knop +Maken. Via de knoppen rechtsboven de notitie zijn eveneens diverse acties mogelijk, waaronder delen, een presentatie tonen, een to-do-lijst maken terwijl via de knop … nog meer optie verschijnen. Waaronder de mogelijkheid tot afdrukken en exporteren. 

Een zoekfunctie ontbreekt evenmin. Al met al is het een zeer compleet geheel, dat perfect inzetbaar is voor allerhande werk- en studieprojecten. Zeker ook als je bedenkt dat je je NAS voor meerdere gebruikers in kunt richten en aldus samen kunt werken aan notities.

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.