Door te taggen kun je mensen identificeren in foto’s, video’s en opmerkingen. Het is een van de populairste functies op Facebook, omdat het telkens doorverwijst naar iemands profiel. Tegelijk is het een snelle manier om foto’s te delen. Word jij door iemand getagd? Zorg dan dat je hiervan een melding krijgt en bepaal zelf of deze foto op je tijdlijn mag verschijnen. Fototaggen in Facebook doe je zo.

Tip 01: Foto taggen

Door taggen plaats je een link naar het profiel van die persoon. Wanneer je in een tekstbericht typt: “Ik ben met Karin Huppeldepup naar Parijs geweest.” zal Facebook een koppeling naar Karins profiel plaatsen. Je merkt trouwens onmiddellijk dat de social-mediasite de naam herkent, want je hoeft alleen op de juiste naam uit een keuzelijst te klikken. Fototagging werkt iets anders. Open de foto op Facebook en rechtsboven zie je een pictogram Foto taggen. Je herkent de knop aan het labeltje. In de tagmodus klik je op de persoon die je wilt labelen. Hierdoor verschijnt er een vierkant rond het hoofd samen met een veld waarin je een naam kunt typen. In dit vakje krijgen de namen van je vrienden prioriteit, ze staan bovenaan, maar daaronder zie je ook overeenkomsten met pagina’s en mensen die niet op je vriendenlijst staan. Selecteer de juiste naam uit de lijst en je hebt de foto getagd. Je kunt dit proces herhalen met maximaal vijftig mensen per foto. Kies onderaan Klaar met taggen als je deze functie wilt sluiten. Ook anderen kunnen mensen taggen op je foto.

©PXimport

Tip 02: Privacyinstellingen

In de meeste gevallen wordt de tag onmiddellijk op de foto toegepast, waardoor iedereen die met de muisaanwijzer over het gezicht gaat op de tag kan klikken om dit profiel te bezoeken. In de privacyinstellingen kun je aangeven dat je een melding wilt ontvangen als iemand anders jou tagt. Je kunt zelfs nog verder gaan en instellen dat je de tag moet goedkeuren voordat hij live mag gaan. Klik hiervoor op het pijltje omlaag rechtsboven de website of tik rechtsboven op het pictogram van de drie horizontale streepjes in de mobiele app. Klik op Instellingen en privacy en ga naar Instellingen. Klik op Profiel en taggen en navigeer naar het vak Controleren. Als je de zaak in de gaten wilt houden zet je deze optie aan: Tags controleren die mensen toevoegen aan je eigen berichten voordat tags worden weergegeven op Facebook? Ook de bovenste optie maak je actief: Berichten waarin je bent getagd eerst controleren voordat het bericht wordt weergegeven op jouw profiel? Als je daarna de melding ontvangt dat iemand jou wilt taggen, kun je dit toestaan met Toevoegen aan tijdlijn. Wil je dit weigeren dan klik je op Verbergen.

©PXimport

Tip 03: Zichtbaarheid

Doordat iemand een foto-tag naar jouw profielpagina plaatst, laat die persoon zien dat hij of zijn samen met jou op een bepaald evenement of bepaalde locatie was. De foto en het bericht is niet alleen zichtbaar bij degene die de tag plaatst, maar ook bij jouw vrienden via je tijdlijn. Wie zo’n getagde foto kan zien is in de eerste plaats afhankelijk van het publiek dat de accounteigenaar toestaat in zijn de privacyinstellingen. Hij kan immers een foto alleen voor vrienden zichtbaar maken of openbaar. Door taggen worden er meer mensen tot de club toegelaten. Ook dit kun je wijzigen in de privacyopties. Bij Profiel en taggen in het gedeelte Taggen heb je verschillende mogelijkheden. Gebruik de link Wie kan berichten waar je in bent getagd zien op je profiel. Je hebt de keuze tussen: Iedereen, Vrienden van vrienden, Vrienden, Vrienden behalve, Specifieke vrienden, Alleen ik of Aangepast. In de laatste optie geef je aan met wie je wilt delen of met wie je vooral niet wilt delen.

©PXimport

Tip 04: Tag verwijderen

Heeft iemand je getagd en ben je daar niet gelukkig mee, dan kun je deze tag verwijderen. Gebruik de drie stippen rechtsboven bij het bericht en kies de opdracht Tag verwijderen. Uiteraard kun je ook een tag van iemand anders op je eigen foto weghalen. Daarvoor open je de foto en je klikt op het X-pictogram dat naast zijn naam verschijnt.

©PXimport

Tip 05: Gezichtsherkenning

Iedere foto kan Facebook in de achtergrond scannen en vergelijken met profielfoto’s en met foto’s die de gebruikersgemeenschap ondertussen van naamtags heeft voorzien. De software wordt alsmaar beter zodat hij niet alleen de namen, maar zelfs de gelaatsuitdrukkingen kan achterhalen. Dit kan handig zijn om voorstellen te produceren voor het taggen van mensen, maar het voelt ook als een aantasting van je privacy. Denk dus na of je wel herkend wilt worden en wil je dat Facebook je min of meer automatisch van een naamtag voorziet. Is het antwoord nee, dan ga je weer naar de Instellingen en in de linkerbalk klik je op Gezichtsherkenning. Vervolgens kan je deze optie gewoon uitzetten.

©PXimport

Tip 06: Activiteitenlogboek

Het overkomt iedereen weleens … Een vriend zet een foto online van een feestje waarop je uit de bol gaat en je wilt liever niet dat je collega’s of werkgever dit onder ogen krijgt. Je kunt deze tags stuk voor stuk zoeken of je kunt meerdere tags tegelijk verwijderen. Facebook houdt een immers lijst bij van alles wat je op de site doet in het zogenaamde Activiteitenlogboek. Je komt er via het pijltje in de rechterbovenhoek en dan Instellingen en privacy / Activiteitenlogboek. Daar zie je wat je onlangs hebt gedaan. Dit logboek bestaat uit drie delen: Berichten controleren waarin je bent getagd, Foto’s controleren waarop je mogelijk staat en Tags in je berichten controleren. Als er compromitterend beeldmateriaal op Facebook circuleert waarop jij bent getagd, dan vind je dat in de tweede groep. Klik op de drie puntjes boven het bericht met foto en selecteer Tag verwijderen.

©PXimport

Tip 07: Bericht rapporteren

Via bovenstaande weg volgt kun je ook berichten en foto’s rapporteren. Facebook publiceert zijn normen over wat niet kan in hun officiële richtlijnen. Posts of foto’s die aanzetten tot geweld, bedrog of fraude worden bijvoorbeeld geweerd. De recent aangepaste richtlijnen geven aan dat het discrimineerde stereotype blackface, zoals Zwarte Piet, geen plaats meer krijgt op deze media. Dat betekent niet dat je pieterman nooit meer zult zien op deze sites, maar wie hier aanstoot aan neemt, kan dit wel rapporteren waardoor Facebook deze foto zal weghalen.

©PXimport

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.