YouTube staat vol met video's van je favoriete bands, maar telkens naar YouTube gaan om te luisteren is niet zo handig. Gelukkig zijn er manieren om YouTube-muziek te downloaden, zoals het gebruik van een mp3-converter. Welke is het beste? ID.nl geeft je 5 tips.

Hoewel Google liever ziet dat je op YouTube blijft voor de advertenties en dataverzameling, heeft het downloaden van YouTube-content ook voordelen. Je kunt bijvoorbeeld audio- en videobestanden offline bewaren of beluisteren. In dit artikel vertellen we je hoe je de audio van een YouTube-video opslaat als een mp3-bestand. Dat komt goed uit als je muziek of een podcast wilt opslaan, zodat je deze later op je pc, smartphone of tablet kunt beluisteren.

Tip 1: YTMP3.cc

Op dit moment is YTMP3.CC een van de meest gebruiksvriendelijke mp3-converters die er zijn. Waar andere platforms je vaak bestoken met een overvloed aan functies, focust deze website zich puur op het omzetten en downloaden van YouTube-video's. Geen poespas, gewoon doen wat het belooft.

Het werkt verrassend simpel. Als je een video bekijkt of beluistert en je wilt het audiogedeelte graag offline beschikbaar maken, dan hoef je alleen de url naar de converter te kopiëren en klaar is Kees. Het duurt eventjes om de boel over te zetten, maar het is gebeurd voordat je er erg in hebt.

Ben je dus op zoek naar een simpele converter die gewoon zijn werk doet en wil je verder nergens omkijken naar hebben, check dan de website van YTMP3.

©PXimport

Tip 2: Converto

Wil je toch iets meer mogelijkheden, overweeg dan Converto. Ook bij deze website hoef je alleen de url in de balk op de website te copy-pasten en de mp3-converter het werk te laten doen. Je hebt hier de keuze uit zowel mp3- als mp4-bestanden; je kunt er dus ook een offline videobestand van maken, mocht je dat willen.

Een ander mooi aspect van Converto is dat je niet wordt overladen met advertenties, waardoor de ervaring behoorlijk pijnloos is. Ben je op zoek naar een mp3-converter waar je geen programma voor hoeft te downloaden en waar je zowel mp3- als mp4-bestanden kunt downloaden, dan is Converto de website die je zoekt!

Tip 3: ClipGrab

Gebruik je toch liever een standalone-programma op je computer? Denk dan eens aan ClipGrab. Dit programma is eveneens ontdaan van alle toeters en bellen, en doet dus wat het moet doen. Mocht je deze mp3-converter downloaden, vergeet dan niet de gebundelde installatie van de Opera-browser te annuleren (dat kun je uitvinken).

Heb je ClipGrab eenmaal geïnstalleerd, dan geeft deze mp3-converter je voortaan een seintje zodra je een geschikte link aan je klembord toevoegt, waarna je meteen een video naar mp3 kunt omzetten. Maar je kunt ook gewoon een link in de balk van het programma plakken. Hierna hoef je alleen nog maar te bevestigen dat je er een mp3'tje van wilt maken. That's it!

Het mooie aan dit programma is dat je ook vanuit de zoekbalk van de app naar video’s kunt zoeken die je mogelijk interessant vindt. Als je dan een video ziet die je wilt hebben, dan hoef je ook de url niet meer te kopiëren.

Tip 4: Musify

Omdat Google probeert te voorkomen dat mensen muziek downloaden van YouTube zijn er geen mobiele apps beschikbaar hiervoor in de Play Store of de App Store. Toch is er een mobiele app die dit kan: Musify. Omdat het op Android mogelijk is om apps buiten de Play Store om te downloaden kun je deze app gebruiken om muziek te downloaden van YouTube. Let echter wel op dat apps downloaden buiten de Play Store om een risico op malware met zich meebrengt.

Musify is meer dan een download-app. Het is een muziek-app die je ook gebruikt voor het afspelen van muziek en het maken van playlists.

Tip 5: aTube Catcher

Het laatste programma op deze lijst is aTube Catcher, een van de meest uitgebreide mp3-converters die je kunt vinden. Dit programma zit bomvol functies die je mogelijk niet allemaal nodig hebt. Net als met Any Video Converter kun je video’s naar mp3 converteren, maar ook naar allerlei andere video- en audioformaten. En die lijst met formaten is behoorlijk indrukwekkend.

Wel even opletten, want ook deze software wordt gebundeld met software die je waarschijnlijk niet nodig hebt, dus zorg ervoor dat je die opties uitvinkt.

Nieuwe gebruikers van aTube Catcher zullen zich prima thuisvoelen, want de interface is toegankelijk en voelt vertrouwd aan. In no-time voeg je url’s aan het programma toe, kies je het formaat uit en zie je wat het resultaat is.

P.S. Nieuwe laptop nodig? Zo kies je de beste ⮯

Iedereen droomt weleens van een thuisbioscoop, maar groter is niet altijd beter. Een te groot scherm kan bijvoorbeeld zorgen voor vermoeide ogen of korrelig beeld. Ontdek hoe zaken als kijkafstand, de resolutie en de kijkhoek bepalen of een televisie daadwerkelijk in je woonkamer past.

In de felverlichte showroom van de elektronicawinkel lijkt die enorme 75-inch televisie waanzinnig indrukwekkend, maar eenmaal aan de muur in een doorsnee Nederlandse doorzonwoning kan zo'n gapend zwart vlak de ruimte volledig domineren. Veel consumenten denken onterecht dat een groter scherm automatisch garant staat voor een betere kijkervaring, ongeacht de afmetingen van de kamer. Toch is er een harde technische grens waarbij groot verandert in té groot, met hoofdpijn en onscherp beeld als direct gevolg. In dit artikel leer je precies hoe je die grens bepaalt en de ideale televisie kiest.

De kern van het probleem: resolutie en blikveld

Het probleem van een te grote tv is niet alleen esthetisch, maar vooral fysiologisch en technisch. Het draait allemaal om de verhouding tussen de resolutie (het aantal beeldpunten) en je blikveld. Zelfs bij moderne 4K-televisies zijn de pixels niet oneindig klein. Als je een enorm scherm neemt en daar te dicht op zit, trek je het beeld als het ware uit elkaar. Hierdoor verliest het beeld zijn scherpte en samenhang; je hersenen moeten harder werken om de losse informatie tot één geheel te smeden.

Een veelgehoorde misvatting is dat je simpelweg went aan elk formaat. Hoewel de eerste shock van een groot scherm inderdaad verdwijnt, blijft de fysieke belasting overeind. Als een scherm meer dan 40 graden van je horizontale blikveld inneemt, kun je niet meer het hele plaatje in één oogopslag zien. Je ogen moeten dan constant van links naar rechts scannen om de actie te volgen, vergelijkbaar met het kijken naar een tenniswedstrijd vanaf de eerste rij. Dat zorgt voor vermoeide ogen en kan op den duur zelfs leiden tot misselijkheid, ook wel 'cybersickness' genoemd.

©Gorodenkoff

Wanneer werkt een groot formaat wél goed?

Er zijn specifieke scenario's waarin een wandvullend scherm niet alleen kan, maar zelfs de voorkeur heeft. Dat geldt vooral als je de televisie primair gebruikt voor hoogwaardige content. Denk hierbij aan films op 4K Blu-ray of streamingdiensten die uitzenden in de hoogste bitrate, en uiteraard gaming op moderne consoles. In deze gevallen is de bronkwaliteit zo hoog dat je dichterbij kunt zitten zonder fouten in het beeld te zien.

Daarnaast werkt een groot formaat goed als de kijkafstand het toelaat. In moderne woningen met een open plattegrond of een loft-indeling staat de bank vaak wat verder van de muur. Als je kijkafstand meer dan 3 meter is, valt een 55-inch televisie al snel in het niet en moet je turen om details te zien. Een 65-inch of groter model herstelt in dat geval de balans en zorgt voor die gewenste bioscoopervaring, waarbij het scherm groot genoeg is om je onder te dompelen zonder dat je individuele pixels ziet.

Wanneer werkt dit níet goed?

De nadelen van een te grote tv worden pijnlijk duidelijk bij 'gewoon' tv-kijken. Veel lineaire televisieprogramma's, zoals het journaal, talkshows of sportuitzendingen via de kabel, worden niet in 4K uitgezonden, maar in Full HD of zelfs nog lager. Een enorme tv vergroot dat signaal genadeloos uit. Op een te groot scherm zie je dan plotseling ruis, compressieblokjes en onscherpe randen die op een kleiner scherm onzichtbaar zouden blijven. Het beeld oogt daardoor onrustig en rommelig.

Ook in de fysieke ruimte kan het tegenvallen. Een tv die uit staat is een groot, zwart en reflecterend vlak. In een compacte woonkamer zuigt een te groot scherm alle aandacht naar zich toe, zelfs als hij uitstaat. Zoiets verstoort de balans in je interieur en kan de kamer kleiner laten aanvoelen dan hij eigenlijk is. Daarnaast is de plaatsing van sfeerverlichting vaak lastiger; een gigantisch scherm blokkeert lichtinval of reflecteert lampen op een storende manier.

©RDVector

Dealbreakers: hier ligt de grens

Er zijn een paar harde grenzen die aangeven dat je beter een maatje kleiner kunt kiezen. Als je een van de onderstaande punten herkent, is dat een duidelijk signaal.

Wat betekent dit voor jouw situatie?

Om te bepalen of een tv past, moet je de rolmaat erbij pakken en even kritisch naar je eigen kijkgedrag kijken. De algemene vuistregel voor 4K-televisies is: meet de afstand van je ogen tot het scherm in centimeters en deel dat door 1,2 tot 1,5. De uitkomst is de ideale schermdiagonaal.

Zit je bijvoorbeeld op 2,5 meter (250 cm) van je scherm? Dan kom je uit op een schermdiagonaal tussen de 166 cm (65 inch) en 208 cm (82 inch). Maar let op: dat geldt alleen voor pure 4K-content. Kijk je veel normale televisie (praatprogramma's, nieuws)? Hanteer dan factor 2. Bij 250 cm afstand kijkt een scherm van 125 cm diagonaal (ongeveer 50 inch) dan vaak prettiger en rustiger. Ben je een fanatieke gamer of filmfanaat? Dan kun je de grens opzoeken. Ben je een casual kijker? Kies dan veilig voor een formaatje kleiner.

©BS | ID.nl

In het kort

Een televisie is te groot wanneer het beeld onscherp oogt of wanneer je fysiek je hoofd moet draaien om alles te kunnen volgen. Hoewel een groot scherm indrukwekkend lijkt, vergroot het bij standaard televisie-uitzendingen ook alle beeldfouten uit. De ideale grootte is een balans tussen kijkafstand en de kwaliteit van wat je kijkt. Meet daarom altijd de afstand tussen bank en muur, en wees realistisch over je kijkgedrag. Zo voorkom je hoofdpijn en blijft tv-kijken ontspannend.

Het is ergens in 2025 als Fable voor het eerst, een soort van, getoond wordt. Beelden volgen elkaar in rap tempo op. We zien de dame die de hoofdrol lijkt te spelen, geen HUD en vooral heel veel mooie filmpjes. Daarna begint het wild speculeren, de klachten over het hoofdpersonage, de vraagtekens over de gameplay. Gelukkig was daar gister de Xbox Developer Direct, waar Microsoft eens te meer bewees de code gekraakt te hebben.

Vóór de pandemie, toen de Electronic Entertainment Expo (E3) nog bestond en online showcases, Directs en State of Plays nog niet echt een ding waren, wisten gameboeren hun spellen prima te verkopen. Ontwikkelaars verschenen op het podium tijdens liveshows, praatten over hun games, speelden live een demo (wat net zo vaak goed als faliekant misging) en dergelijke presentaties werden afgewisseld met teasers, hypetrailers en (nog verder terug) zelfs weleens grafieken en verkoopcijfers. Hoe anders is de wereld anno nu.

Trailers vol trailers

Klaar zitten voor The Game Awards, een gemiddelde Direct, Showcase of Summer Game Fest is leuk, maar niet hetzelfde als ‘toen’. Want de formule is inmiddels bekend. Een half uur, een uurtje, een paar uur lang wordt er de ene na de andere trailer op je hersenen afgevuurd. Wat is ‘reclame’ en wat niet? Geen idee. Standaard zijn de animegames die elkaar zo rap opvolgen dat de gemiddelde kijker niet eens meer weet waar de ene game begint en de ander ophoudt. Meestal zit er een klapper aan het begin, waarna het grote wachten op de klapper aan het einde begint.

Vraag iemand een week later wat ie gezien heeft, en meer dan de helft van de getoonde games is waarschijnlijk uit het geheugen verdwenen.  En al die flarden van beelden zonder fatsoenlijke uitleg leiden vaker wel dan niet tot hetzelfde als die ene soort van trailer van Fable: speculaties, wild geroep en vraagtekens. Het komt de online discussie rondom games niet ten goede.

©Playground Games

Hoe anders was de inmiddels traditionele Xbox Developer Direct. Langer dan een uur, voor maar vier games. Die games kregen zodoende alle tijd, net als de ontwikkelaars. Gameplaybeelden zijn niet aan te slepen, verscheidene modi worden uitgebreid besproken en zelfs de kleinste details krijgen meer dan genoeg ademruimte. Zo horen we tijdens de Forza Horizon 6-presentatie dat het nummer van je eigen hangar (78) gekozen is omdat de game zich afspeelt in Japan, en die cijfers daar een positieve lading hebben. Fijn om te horen hoe scherp het oog voor detail van een ontwikkelaar is. Dat zegt iets over het project. En het is ook iets wat je never nooit in een hypetrailer van anderhalve minuut langs had zien komen.

Trailers vol trailers

En dus zit ik gisteravond te genieten. Niet eens per se van de games, want ze vallen net niet in mijn straatje. Forza Horizon 6 vind ik héél indrukwekkend en de game zal ongetwijfeld miljoenen spelers perfect bedienen, maar ik ben niet zo van het racen. Game Freak - de makers van Pokémon die eindelijk hun vleugels uitslaan met graphics uit dit decennium - komen met Beast of Reincarnation. Het ziet er oké uit. Double Fine vindt in mij ook geen fan en een multiplayer-pottenbakgame (Kiln) is niet iets wat hoog op mijn lijstje stond. Zelfs afsluiter Fable wist me met z’n levenssimulaties ook niet te overtuigen. Maar, nogmaals, wat heb ik genoten. Van ontwikkelaars die ruim de tijd kregen. Van de games, die van alle kanten belicht werden. Van de antwoorden die we kregen.

©Playground Games

Want wat ik nou precies van die games vond, is niet eens zo heel belangrijk. Veel belangrijker is dat iedereen dit keer in ieder geval een uitgebreid beeld kreeg van wat deze games nu precies worden. Een Xbox Developer Direct creëert geen valse hype. Van die vier getoonde games, weten we nu eigenlijk alles wat we redelijkerwijs moeten weten. Zoals bijvoorbeeld dat Fable een character creation-modus heeft, om maar iets te noemen. En plots zie je de discussies rondom de games gaan om… de inhoud. En niet op wilde speculaties rondom hoofdpersonages die helemaal niet vast blijken te staan. Love it.