Wees niet bang dat Wolfenstein 2: The New Colossus louter knallen is, deze game is zoveel meer dan dat. Op zoveel vlakken waar je het niet verwacht heeft Wolfenstein 2 diepgang. In de nucleaire onderzeeër die fungeert als hub kun je je tientallen minutenlang aan een stuk vermaken met vrijwel niets doen. Dan luister je bijvoorbeeld naar de conversaties tussen teamgenoten. Of je gaat buiten in de spelwereld op zoek naar lore die is verwerkt in posters, agenda’s, kaartjes of audio-opnames. Het zijn er meer dan je tellen wilt.

Ondergetekende is geen fan van losse lore. Maar het Amerika dat in Wolfenstein 2 door nazi’s is ingenomen, komt juist in zulke details tot leven. Het zijn de nazi-vlaggen, de propaganda-flyers, de Duitse countryliedjes op de radio en de gesprekken op straat die een volstrekt ongeloofwaardig scenario in een volstrekt geloofwaardige spelwereld gieten. Met name het acteerwerk in Wolfenstein 2 excelleert. De gezichtsanimaties zijn wellicht een beetje knullig, maar bij de gratie van Frau Engel, wat wordt er in Wolfenstein 2 goed geacteerd.

©PXimport

Ingedrukt gaspedaal

Hoofdpersonage BJ Blazkowicz krijgt niet alleen inhoud dankzij de innerlijke dialoog die hij voert als hij nazi’s over de kling jaagt. Je duikt ook in zijn verleden, in de relatie met zijn ouders bijvoorbeeld.

Wolfenstein 2 schuwt geen enkel moeilijk onderwerp. De positie van zwarte vrouwen komt langs, de invloed van het vaderfiguur komt langs, de weerbaarheid van zwangere vrouwen. En zulke onderwerpen worden niet even in een stukje dialoog vertolkt of in een tussenfilmpje van een minuut gepropt. Nee, Wolfenstein 2 trapt het gaspedaal op zulke momenten juist extra in.

Het gevolg is duidelijk: je gaat om de mensen met wie je speelt en werkt geven. Je gaat om nazi’s als Frau Engel en je vader gruwelen. De momenten dat setting, verhaal en actie samenkomen zijn dan ook het beste. Aan het begin denkt je wellicht: wow, ik mag op nazi’s schieten vanuit een rolstoel, maar al gauw kom je erachter dat dit specifieke speelse scenario enkel het topje van de ijsberg vormt.

Wolfenstein 2 is ontzettend over-the-top, maar nooit op een slechte manier. Het vindt steeds nieuwe settings of mechanics om de gameplay vers te houden en het verhaal een onverwachte richting in te sturen. Maar bovenal weet het je zo keer op keer een gevoel van intens geluk te geven.

©PXimport

De best schietende game

De actie alleen slaagt daar al voortdurend in. MachineGames levert met Wolfenstein 2: The New Colossus de best schietende game van deze consolegeneratie af. Dat voel je al na een minuutje spelen. Het is een gevoel dat moeilijk uit te leggen is, maar Wolfenstein 2 voelt zo veel beter dan trailers blijk kunnen geven. Misschien zijn het die fijne ragdoll-physics. Nazi’s trillen en spartelen bij iedere kogel die ze doorzeeft.

Dat is wel zo belangrijk in een singleplayerschietspel waarin knallen op deze nazi’s de voornaamste bezigheid is. Het schieten verveelt ook niet, zelfs niet na twintig uur spelen. Met een machinegeweer in iedere hand – geen uitzonderlijke ‘tactische’ opstelling in Wolfenstein 2 – stapel je dode nazi’s met groot plezier op tot aan het plafond. Geenszins is dat overdreven: alle lijken blijven liggen, de physics doen de rest van het werk.

Om dat te realiseren beschik je over een klein maar goed afgemeten arsenaal aan wapens, die geüpgraded kunnen worden met kits die verstopt zijn in uithoeken van de levels. Ook die upgrades zijn niet talrijk, maar ze voegen wel echt iets toe. Een van de eerste upgrades die je wilt hebben is de silencer voor je pistool en machinegeweer. Sluipen is net als in Wolfenstein: The New Order (2014) een integraal onderdeel van de gameplay.

©PXimport

De segmenten waarin geslopen kan worden tonen bovenin het scherm een radar met de positie van de commandanten. Weet je hen ongezien uit te schakelen, dan voorkom je dat er versterking arriveert in de vorm van nazi’s of gigantische (mechanische) afgeleiden daarvan. Zonder silencer beschik je enkel over mêlee-aanvallen om vijanden stilletjes uit te schakelen, maar het is ons zonder demper maar één keer gelukt om ongezien en ongehoord een segment in de levels te klaren. Maar zelfs met silencers op je guns is dat behoorlijk lastig.

Gelukkig wordt ook de stealth later in de game iets makkelijker dankzij nieuwe uitrusting. Je krijgt halverwege de verhaallijn de keuze uit drie stukjes technologie, waaronder stelten die fungeren als double jump, om hoger gelegen platformen te bereiken, en een harnas dat je torso platdrukt, wat handig is om door nauwe doorgangen te manoeuvreren. In de praktijk is de gear vooral een verrijking voor je tactieken. Zo kun je ongezien overzicht creëren door op stelten te gaan staan of onder een auto te kruipen om ongezien te blijven.

Dat wil niet zeggen dat Wolfenstein je geen belangrijke keuzes voorlegt. Aan het begin van de game bepaal je bijvoorbeeld welke tijdlijn je doorloopt door te kiezen wie van je twee maatjes je laat leven, exact zoals in Wolfenstein: The New Order. Die keuze, die we omwille van spoilers niet verder zullen toelichten, resulteert daadwerkelijk in andere cut scenes, gebeurtenissen tijdens het spelen en op veel momenten zelfs compleet andere dialoog. Het maakt een tweede playthough zeer aanlokkelijk.

©PXimport

Vrijwel feilloos

Wolfenstein 2 mag met het oppakken van health en munitie dan lekker old skool aanvoelen, het is wel echt een crime om op een controller steeds met je rechterduim van het rechterpookje af te moeten om met vierkantje (op de PlayStation 4) iets op te moeten pakken. Het zorgt ervoor dat je als een idioot langs muren afloopt en als een malle op dat vierkantje ramt om alles op te pakken. De game laat je de lay-out van de knoppen op de controller ook niet aanpassen, je zou zelf de knoppen om moeten draaien binnen de instellingen van je PlayStation 4 of Xbox One.

Verder is Wolfenstein 2: The New Colossus een vrijwel feilloze game. De verwachtingen lagen al hoog, maar worden overtroffen. Zowel qua verhaal, moralisme, gameplay, spelwereld en technische afwerking.

Wolfenstein 2: The New Colossus is nu beschikbaar voor pc, PlayStation 4 en Xbox One.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.