Doorgaans doen we in games dingen waar we 's nachts stiekem van dromen. Met een ruimteschip het universum verkennen, als volksheld sprinten over de daken van Rome, met een eenheid van elitesoldaten criminelen opsporen... in games beleef je fantastische dingen die in het echte leven onhaalbaar zijn en juist dat maakt het zo'n mooi medium.

The Division gooit het over een totaal andere boeg en plaatst ons in een wereld die angstaanjagend en tegelijkertijd realistisch is. Weet dit verhaal over een virusuitbraak onze innerlijke dromer aan te spreken?

Dark zones

The Division is al lange tijd in ontwikkeling en de game is meermaals uitgesteld. Dit is dan ook absoluut niet de eerste keer dat we deze game previewen en daarom verwijs ik je voor de basisinformatie graag door naar onze eerdere previews. Op deze E3 mocht ik echter kennismaken met een nieuwe feature: de dark zones, die het kloppende multiplayer-hart van The Division vormen.

De dark zones zijn een soort niemandsland waar de virusuitbraak nog heerst en rivaliserende overlevers met elkaar strijden. In deze gebieden is het dus mogelijk om andere online spelers tegen te komen en die hoeven je lang niet altijd gunstig gezind te zijn. Samen met een andere journalist en één van de ontwikkelaars vormde ik een squad en met z'n drieën betraden we het donkere gebied. Het doel: een kist met waardevolle wapens opsporen, deze plunderen en vervolgens met de besmette wapens het extraction point bereiken, alwaar een helikopter ons ophaalt. Dat bleek echter lastiger gezegd dan gedaan...

Friend or foe?

We kwamen namelijk al snel andere spelers tegen en ook zij wilden het besmette gebied zo snel mogelijk ter helikopter verlaten. We konden kiezen: laten we ze hun gang gaan en vertrekken we zodra zij klaar zijn, of openen we de aanval en proberen we hun loot te stelen? Terwijl mijn teamgenoten en ik nog aan het overleggen waren, suisde een kogel door de lucht. Een stekende pijn in mijn borst maakte al snel duidelijk: het andere team had zijn keus al gemaakt.

[video poster=http://movies2.gamersnet.nl//movies/2013/tom_clancys_the_division/tom_clancys_the_division_e3_2015_gameplay_hd720p.jpg controls]http://movies2.gamersnet.nl//movies/2013/tom_clancys_the_division/tom_clancys_the_division_e3_2015_gameplay_hd720p.mp4[/video]

Wat volgde was een spectaculair vuurgevecht, waarbij samenwerken absolute noodzaak was. De ontwikkelaar zelf omschreef The Division als een shooter RPG en dat uit zich vooral in de customisatie-mogelijkheden. Elke speler heeft zijn eigen wapens en gadgets en enkel door deze goed op elkaar af te stemmen, maak je een kans om te winnen. Terwijl mijn teamgenoot met zijn sniper de vijanden verderop op de korrel nam, verdedigde ik hem met mijn shotgun en werd ik bijgestaan door mijn turret. Samenwerken is een absolute noodzaak in The Division en hoewel Evolve eerder dit jaar bewees dat dat dramatisch kan uitpakken wanneer je met onbekenden speelt, is de ervaring met vrienden des te vetter.

Uiteindelijk slaagden we er (op het nippertje) in om alle vijanden te vermoorden en per helikopter te ontsnappen. Trots kijken we elkaar aan. Het was een fantastisch avontuur dat ik voor geen goud had willen missen, maar ook een avontuur dat me achterlaat met een belangrijke vraag: hoe lang blijft dit leuk? Het ophalen van een wapen is zeker vermakelijk, maar na een paar keer heb je dat wel gezien. Bevat The Division straks genoeg verschillende missies, of loopt het tegen hetzelfde probleem aan als Destiny en doen we straks constant hetzelfde?

Conclusie

Mijn eerste ervaring in de dark zone smaakte naar meer. Het is een ontzettend toffe ervaring om samen met vrienden het niemandsland te betreden en ook de dynamiek met tegenspelers, die zowel vrienden als vijanden kunnen zijn, zorgt voor veel spanning. De grote vraag is of de game straks genoeg verschillende missietypen biedt. Zo niet, dan loopt The Division de kans om te eindigen als Destiny (lees: een repetitief grind fest). Is er wel veel variëteit en is The Division na tientallen uren nog net zo verrassend is als tijdens je eerste missie, dan wordt dit één van de beste co-op-ervaringen van 2016.

Wanneer Sony met een nieuwe set premium oordoppen op de proppen komt, dan moet je opletten. Dit Japanse merk is namelijk al jaren marktleider als het gaat om geluidskwaliteit en actieve ruisonderdrukking. Met zijn prijs van 300 euro mikt de fabrikant wederom op het hogere segment, al is dit wel minder dan de adviesprijs van zijn voorganger.

De Sony WF-1000XM6 volgen de XM5 op die het Japanse bedrijf zo’n 2,5 jaar geleden uitbracht. Dat is een flinke periode in het land der oordoppen (of technologie in het algemeen). Daar waar veel fabrikanten inzetten op jaarlijkse releases en complete productgroepen beperkte stappen voorwaarts maken, is het fijn om te zien dat een elektronicaproducent het nog aandurft langer te wachten tussen verschillende uitgaven. Dan heb je tenminste wat te melden of te vertellen.

Met deze versie zet Sony in op een betere noise cancelling, audioweergave, gesprekskwaliteit en ergonomie. Daarnaast brengt de fabrikant stabielere bluetooth-connectiviteit, Google Gemini-integratie en een hogere mate van milieuvriendelijkheid. Zo zijn de antennes langer gemaakt, waardoor de oortjes niet snel de verbinding verliezen, ook niet in drukkere omgevingen zoals een vliegtuig of trein. Dat hebben we aan den lijve ondervonden de afgelopen weken.

©Wesley Akkerman

Meer in contact

Net als bij het vorige model maakt Sony gebruik van memory foam als oortips (het deel dat in je gehoorgang zit). Die hebben als grote voordeel dat ze zich aanpassen aan de vorm van de opening en dus altijd strak en goed zitten. In de doos zitten verschillende opties. Bij ons zit de een net te los, terwijl het formaat daarna juist net wat strak zit. Daardoor kan langer dan twee uur luisteren wat oncomfortabel worden. Maar ze vallen in elk geval niet zomaar uit je oren.

Deze keer kijkt Sony ook naar het ontwerp. De Sony WF-1000XM6-oortjes zijn wat langwerpiger en steken iets verder uit je oren dan z'n voorganger, waardoor je moet oppassen wanneer je een T-shirt of trui uittrekt. Het oppervlak is wat ruwer en dat helpt daadwerkelijk bij de fysieke bediening; het voelt alsof je wat meer in contact bent met de bediening. Muziek pauzeren, actieve ruisonderdrukking activeren – het gaat allemaal erg soepel. Je hoeft ze niet hard in te drukken.

Grammy-winnende engineers

Daarnaast is het fijn dat deze dopjes nog steeds acht uur meegaan op een volle accu. Dat is met actieve ruisonderdrukking aan. Zet je die uit, dan mag je daar nog een paar uur bij optellen. Met de oplaadcase erbij kun je rekenen op 24 tot 30 uur. Dat is misschien niet superveel in vergelijking met sommige concurrenten, maar die zitten dan ook niet boordevol allerlei extra microfoons (vier stuks in dit model) en speciaal ontwikkelde drivers.

©Wesley Akkerman

De drivers zijn natuurlijk medeverantwoordelijk voor het geluid, maar de samenwerking met allerlei gerenommeerde studio's en muziekproducenten helpt daar vanzelfsprekend ook bij. Sony heeft zich laten leiden door een team van Grammy-winnende en Grammy-genomineerde engineers, waaronder Randy Merrill (die werkte met Ed Sheeran), Chris Gehringer (Lady Gaga) en Michael Romanowski (Alicia Keys). Dat zijn niet de minste namen, maar wat merk je daarvan?

Naast je in de kamer

Nou, het grootste compliment dat we een set oordoppen kunnen geven: je hebt de equalizer niet nodig om goed en wel – en in de hoogste kwaliteit! – van je digitale muziek te genieten. De audio klinkt warm, vol en persoonlijk. Dat gaat niet ten koste van de hogere regionen of het middenveld, waardoor die helderheid en nuance bewaakt blijft. Soms lijkt het net alsof iemand op een drumstel naast je in de kamer speelt, zo dichtbij klinken de nummers.

Als je wilt, dan kun je wel een equalizer op de soundstage loslaten. Je kunt dan kiezen uit verschillende profielen, zelf een instelling beheren of Sony het werk uit handen laten nemen. Dan stelt de (helaas soms wat onoverzichtelijke) app de equalizer in op basis van jouw eigen gehoor. Hier kan dat nog weleens ten koste gaan van het basgeluid, waardoor we dat maar achterwege laten, maar het is fijn dat het kan. Het maakt de Sony WF-1000XM6 breed inzetbaar.

©Wesley Akkerman

Gevoel, beleving, emotie

En daar blijft het niet bij qua audio. Want je kunt streamen in hoge resoluties dankzij de LDAC-audiocodec en anders leunen op DSEE Extreme (een algoritme van Sony dat de muziek in kwaliteit opschaalt). Verder is nieuw in deze set dat je audio wat verder weg kunt laten klinken, alsof je in een café of je eigen woonkamer zit. Dat is een vreemde maar oorstrelende ervaring die je moet beleven om het te begrijpen.

We snappen uiteindelijk wel waarom Sony deze functie introduceert. Het kan bijvoorbeeld helpen bij de concentratie. Wij hebben vooral gemerkt dat je er een huiselijk gevoel aan kunt overhouden wanneer je kilometers hoog in de lucht hangt in een vliegtuig, omdat het net lijkt alsof je naar je eigen audioset thuis op de achtergrond luistert. Het gaat hier niet om de beste geluidskwaliteit, maar om een gevoel, een emotie, een beleving. En die is helemaal oké.

Tot slot kijken we nog even naar de actieve ruisonderdrukking. Die is beter dan ooit. Zo hebben we bijna niets van de vliegtuigmotoren gehoord tijdens een recente reis naar Barcelona en komt er ook weinig tot geen geluid vanuit het OV je gehoorgang in. Bepaalde plotselinge hoge tonen komen nog weleens door, maar die blijven moeilijk filterbaar. Al met al is dit wederom een mooie stap voorwaarts, helemaal als je je écht even wilt afsluiten van je omgeving.

Sony WF-1000XM6 kopen?

Het zal ongetwijfeld niemand verbazen, maar dat maakt zo’n beoordeling niet minder waardevol: de Sony WF-1000XM6 is een regelrecht schot in de roos. Qua audiokwaliteit en -beleving hebben we nog niet beter gehoord. Soms klinkt het net alsof de muziek live naast je wordt gespeeld. Het comfort en de app kunnen nog wel beter, maar de grandioze actieve ruisonderdrukking en de fysieke bediening maken een hoop goed. Dit is je volgende set oordopjes!

Zo! Dat was niet alleen de langste, maar voor velen ook meteen de beste State of Play ooit! Met meer dan 25 titels op het menu stond deze showcase vooral bij Simon dik op z’n buik geschreven. Samen met Martin en Jacco blikt hij terug op (bijna) alles wat voorbij kwam, en duiken ze dieper in onder andere: God of War: Sons of Sparta, Kena: Scars of Kosmora, Castlevania: Belmont’s Curse, Project Windless en natuurlijk de aangekondigde John Wick-game! Benieuwd wat de jongens ervan vonden? Check dan als de wiedeweerga deze speciale extra aflevering, baklap!

00:00 Intro
02:20 Ons oordeel
09:20 Project Windless
11:35 Resident Evil Requiem
13:35 Kena: Scars of Kosmora
19:00 Legacy of Kain: Defiance Remastered / Ascendance
22:45 Yakoh Shinobi Ops
27:25 Dead or Alive
31:45 Control: Resonant
36:05 Beast of Reincarnation
37:15 Neva: Prologue
39:05 Star Wars: Galactic Racer
42:35 Metal Gear Solid Collection 2
45:15 Castlevania: Belmont’s Curse
49:15 Silent Hill: Townfall
52:10 John Wick
54:35 God of War Trilogy Remake
56:35 God of War: Sons of Sparta
01:03:00 Horizon Hunters: Gathering
01:04:45 Onze Reddit-aankondiging
01:06:45 Outro

Je kan ook de podcast beluisteren hieronder of via deze link!