Doorgaans doen we in games dingen waar we 's nachts stiekem van dromen. Met een ruimteschip het universum verkennen, als volksheld sprinten over de daken van Rome, met een eenheid van elitesoldaten criminelen opsporen... in games beleef je fantastische dingen die in het echte leven onhaalbaar zijn en juist dat maakt het zo'n mooi medium.

The Division gooit het over een totaal andere boeg en plaatst ons in een wereld die angstaanjagend en tegelijkertijd realistisch is. Weet dit verhaal over een virusuitbraak onze innerlijke dromer aan te spreken?

Dark zones

The Division is al lange tijd in ontwikkeling en de game is meermaals uitgesteld. Dit is dan ook absoluut niet de eerste keer dat we deze game previewen en daarom verwijs ik je voor de basisinformatie graag door naar onze eerdere previews. Op deze E3 mocht ik echter kennismaken met een nieuwe feature: de dark zones, die het kloppende multiplayer-hart van The Division vormen.

De dark zones zijn een soort niemandsland waar de virusuitbraak nog heerst en rivaliserende overlevers met elkaar strijden. In deze gebieden is het dus mogelijk om andere online spelers tegen te komen en die hoeven je lang niet altijd gunstig gezind te zijn. Samen met een andere journalist en één van de ontwikkelaars vormde ik een squad en met z'n drieën betraden we het donkere gebied. Het doel: een kist met waardevolle wapens opsporen, deze plunderen en vervolgens met de besmette wapens het extraction point bereiken, alwaar een helikopter ons ophaalt. Dat bleek echter lastiger gezegd dan gedaan...

Friend or foe?

We kwamen namelijk al snel andere spelers tegen en ook zij wilden het besmette gebied zo snel mogelijk ter helikopter verlaten. We konden kiezen: laten we ze hun gang gaan en vertrekken we zodra zij klaar zijn, of openen we de aanval en proberen we hun loot te stelen? Terwijl mijn teamgenoten en ik nog aan het overleggen waren, suisde een kogel door de lucht. Een stekende pijn in mijn borst maakte al snel duidelijk: het andere team had zijn keus al gemaakt.

[video poster=http://movies2.gamersnet.nl//movies/2013/tom_clancys_the_division/tom_clancys_the_division_e3_2015_gameplay_hd720p.jpg controls]http://movies2.gamersnet.nl//movies/2013/tom_clancys_the_division/tom_clancys_the_division_e3_2015_gameplay_hd720p.mp4[/video]

Wat volgde was een spectaculair vuurgevecht, waarbij samenwerken absolute noodzaak was. De ontwikkelaar zelf omschreef The Division als een shooter RPG en dat uit zich vooral in de customisatie-mogelijkheden. Elke speler heeft zijn eigen wapens en gadgets en enkel door deze goed op elkaar af te stemmen, maak je een kans om te winnen. Terwijl mijn teamgenoot met zijn sniper de vijanden verderop op de korrel nam, verdedigde ik hem met mijn shotgun en werd ik bijgestaan door mijn turret. Samenwerken is een absolute noodzaak in The Division en hoewel Evolve eerder dit jaar bewees dat dat dramatisch kan uitpakken wanneer je met onbekenden speelt, is de ervaring met vrienden des te vetter.

Uiteindelijk slaagden we er (op het nippertje) in om alle vijanden te vermoorden en per helikopter te ontsnappen. Trots kijken we elkaar aan. Het was een fantastisch avontuur dat ik voor geen goud had willen missen, maar ook een avontuur dat me achterlaat met een belangrijke vraag: hoe lang blijft dit leuk? Het ophalen van een wapen is zeker vermakelijk, maar na een paar keer heb je dat wel gezien. Bevat The Division straks genoeg verschillende missies, of loopt het tegen hetzelfde probleem aan als Destiny en doen we straks constant hetzelfde?

Conclusie

Mijn eerste ervaring in de dark zone smaakte naar meer. Het is een ontzettend toffe ervaring om samen met vrienden het niemandsland te betreden en ook de dynamiek met tegenspelers, die zowel vrienden als vijanden kunnen zijn, zorgt voor veel spanning. De grote vraag is of de game straks genoeg verschillende missietypen biedt. Zo niet, dan loopt The Division de kans om te eindigen als Destiny (lees: een repetitief grind fest). Is er wel veel variëteit en is The Division na tientallen uren nog net zo verrassend is als tijdens je eerste missie, dan wordt dit één van de beste co-op-ervaringen van 2016.

Je laptopaccu lijkt altijd leeg te zijn op het moment dat er nergens een stopcontact te bekennen is. Met de juiste software-instellingen pers je echter makkelijk een uur extra uit je apparaat, zonder dat je daarvoor technisch onderlegd hoeft te zijn. Wij leggen uit aan welke knoppen je precies moet draaien voor maximaal resultaat.

Er is weinig irritanter dan een laptop die in de spaarstand schiet of uitvalt terwijl je in de trein net de laatste hand legt aan een belangrijk document. Veel gebruikers denken bij een snel leeglopende batterij direct dat de hardware versleten is en kijken alweer naar een nieuwe laptop. Vaak is de accu zelf echter nog prima in orde, maar gaat het besturingssysteem slordig om met de beschikbare energie. Fabrieksinstellingen zijn namelijk vaak gericht op maximale prestaties en helderheid, niet op uithoudingsvermogen. In dit artikel leer je hoe je de regie terugpakt en de energievreters in toom houdt, zodat je met een gerust hart de dag doorkomt.

Waar die energie eigenlijk naartoe lekt

Om te begrijpen hoe je accucapaciteit bespaart, moet je eerst weten waar de energie aan opgaat. De twee grootste verbruikers in een laptop zijn vrijwel altijd het beeldscherm en de processor. Het scherm vreet stroom om pixels te verlichten; hoe feller het scherm, hoe sneller de teller tikt. Daarnaast speelt de verversingssnelheid een rol. Veel moderne schermen verversen het beeld 120 keer per seconde (120 Hz). Dat kijkt heel rustig, maar kost aanzienlijk meer rekenkracht dan de standaard 60 Hz.

Onder de motorkap is de processor continu bezig met het verwerken van taken. Een veelvoorkomende misvatting is dat je handmatig alle programma's moet afsluiten om stroom te besparen. Dat is maar ten dele waar, want moderne systemen zijn heel goed in het bevriezen van apps die je niet gebruikt. Wat wél energie kost, zijn achtergrondprocessen die actief blijven synchroniseren, zoals cloudopslagdiensten of mailprogramma's die elke minuut checken op nieuwe berichten. Ook randapparatuur die stroom trekt via de usb-poort, zelfs als je deze niet actief gebruikt, snoept procenten van je lading af.

Besparen tijdens eenvoudige taken

De energiebesparende modus is je beste vriend wanneer je taken uitvoert die weinig rekenkracht vereisen. Denk hierbij aan tekstverwerken, e-mailen, webbrowsen of het invullen van spreadsheets. In deze scenario's heb je de volledige kracht van je processor en videokaart simpelweg niet nodig. Door in Windows of macOS te kiezen voor de energiebesparende modus, klokt de processor zichzelf terug. Hij werkt dan letterlijk iets langzamer, maar voor administratieve taken merk je daar in de praktijk niets van. De letters verschijnen nog steeds direct op je scherm zodra je ze typt.

Daarnaast is dit het moment om eens kritisch naar je schermhelderheid te kijken. Binnenshuis is een helderheid van 50 tot 60 procent vaak meer dan voldoende om comfortabel te kunnen werken. Werk je vooral 's avonds? Dan kan het zelfs nog lager. Ook het uitschakelen van toetsenbordverlichting levert in deze context pure winst op. Het zijn kleine percentages per uur, maar op een hele werkdag maakt dit het verschil tussen wel of niet de oplader moeten pakken.

©PXimport

Prestaties boven accuduur

Er zijn momenten waarop je de batterijbesparingsinstellingen beter uit kunt laten, of zelfs agressief moet vermijden. Zodra je aan de slag gaat met zware grafische taken, zoals videobewerking, 3D-rendering of serieuze gaming, werkt een besparingsmodus averechts. De software knijpt de toevoer van stroom naar de componenten af, wat resulteert in een haperend beeld, trage exporttijden en een frustrerende gebruikservaring.

In deze gevallen heeft de hardware ademruimte nodig om te kunnen presteren. Als je probeert te gamen op een besparingsstand, zal het systeem de prestaties van de grafische chip zo ver terugschroeven dat het spel onspeelbaar wordt. Bovendien duurt het renderen van een video in spaarstand veel langer, waardoor het scherm en de schijf langer actief moeten blijven, wat onderaan de streep soms zelfs méér energie kost dan een korte piekbelasting op vol vermogen. Hier geldt: efficiëntie door snelheid is soms zuiniger dan traagheid.

Situaties waarin instellingen het niet meer redden

Hoewel je met software veel kunt optimaliseren, zijn er harde grenzen waarbij geen enkele instelling je meer gaat redden. Je moet realistisch zijn over de fysieke staat van je apparaat.

Ten eerste is er de chemische degradatie. Als de maximale capaciteit van je accu (ook wel battery health geheten) onder de 70 procent is gezakt, kun je instellen wat je wilt, maar de rek is er fysiek uit. De batterijcellen kunnen de lading simpelweg niet meer vasthouden. Ten tweede is oververhitting een doodsteek voor je accuduur. Als de ventilatoren van je laptop continu staan te loeien omdat de koelkanalen vol stof zitten, kost dat enorm veel energie. Warmte is in feite verspilde energie. Tot slot helpt software niet als je zware externe apparaten zonder eigen voeding aansluit. Een externe harde schijf die zijn stroom via de laptop krijgt, trekt de accu leeg alsof het een rietje in een pakje sap is, ongeacht je schermhelderheid.

Creëer je eigen energieprofiel

Om echt grip te krijgen op je verbruik, moet je de instellingen afstemmen op jouw specifieke gedrag. Begin met de slaapstand-instellingen. Veel mensen laten hun laptop openstaan als ze even koffie gaan halen, waarbij het scherm zomaar tien minuten op volle sterkte blijft branden. Stel in dat het scherm al na twee of drie minuten inactiviteit uitgaat. Dat is de makkelijkste winst die je kunt boeken.

Kijk ook naar je randapparatuur. Gebruik je een externe monitor? Zorg dan dat je laptop zo is ingesteld dat het interne scherm volledig uitschakelt, en niet 'zwart maar aan' blijft staan. Gebruik je veel bluetooth-apparaten? Schakel bluetooth uit als je ze niet gebruikt; het constant scannen naar verbindingen kost stroom. Voor gebruikers met een oledscherm is er nog een extra truc: gebruik een donkere modus. Bij oledschermen verbruiken zwarte pixels namelijk helemaal geen energie, in tegenstelling tot traditionele lcd-schermen waar de achtergrondverlichting altijd aan staat.

Balans tussen snelheid en stopcontact

Het verlengen van je accuduur is uiteindelijk een balansspel tussen comfort en noodzaak. De grootste winst behaal je door de schermhelderheid te temperen en de slaapstand agressiever in te stellen, zodat je geen energie verspilt in de pauzes. Wees niet bang om de energiebesparingsmodus standaard aan te zetten voor alledaags werk; de moderne processors zijn krachtig genoeg om dat zonder haperingen op te vangen. Pas als je merkt dat je laptop traag reageert bij zwaardere taken, is het tijd om de teugels weer iets te laten vieren. Zo bepaal jij hoelang de werkdag duurt, en niet je batterij.

Een medley gebaseerd op soundtracks uit Super Mario-games van het Jazzorkest 8-Bit Big Band heeft afgelopen zondagnacht een Grammy gewonnen.

De medley ‘Super Mario Praise Break’ won een Grammy Award voor beste arrangement (instrumentaal of a capella). In de medley zijn nummers als Gusty Garden Galaxy uit Super Mario Galaxy en Bomb-Omb Battlefield uit Super Mario 64 te horen.

De 9-Bit Big Band is afkomstig uit New York en heeft al eens eerder een Grammy gewonnen voor gamemuziek. In 2022 won het orkest een Grammy voor het nummer Meta’s Knight’s Revenge uit de SNES-game Kirby Superstar.

De Grammy Awards

De Grammy Awards worden al sinds 1959 georganiseerd en worden gezien als een van de belangrijkste prijzen voor muziek ter wereld. Ze worden vaak vergeleken met de Oscars, die worden uitgereikt aan films. Dit jaar won Bad Bunny de prijs van album van het jaar, en ging Billie Eilish er vandoor met een Grammy voor nummer van het jaar. Overigens won Austin Wintory een Grammy in de categorie beste gamesoundtrack voor de soundtrack van Sword of the Sea.

De Super Mario-reeks van Nintendo valt op diverse spelcomputers van het bedrijf te spelen, waaronder de Nintendo Switch 2 en Nintendo Switch. Onder de meest recente grote hoofddelen vallen Super Mario Wonder en Super Mario Odyssey.