Doorgaans doen we in games dingen waar we 's nachts stiekem van dromen. Met een ruimteschip het universum verkennen, als volksheld sprinten over de daken van Rome, met een eenheid van elitesoldaten criminelen opsporen... in games beleef je fantastische dingen die in het echte leven onhaalbaar zijn en juist dat maakt het zo'n mooi medium.

The Division gooit het over een totaal andere boeg en plaatst ons in een wereld die angstaanjagend en tegelijkertijd realistisch is. Weet dit verhaal over een virusuitbraak onze innerlijke dromer aan te spreken?

Dark zones

The Division is al lange tijd in ontwikkeling en de game is meermaals uitgesteld. Dit is dan ook absoluut niet de eerste keer dat we deze game previewen en daarom verwijs ik je voor de basisinformatie graag door naar onze eerdere previews. Op deze E3 mocht ik echter kennismaken met een nieuwe feature: de dark zones, die het kloppende multiplayer-hart van The Division vormen.

De dark zones zijn een soort niemandsland waar de virusuitbraak nog heerst en rivaliserende overlevers met elkaar strijden. In deze gebieden is het dus mogelijk om andere online spelers tegen te komen en die hoeven je lang niet altijd gunstig gezind te zijn. Samen met een andere journalist en één van de ontwikkelaars vormde ik een squad en met z'n drieën betraden we het donkere gebied. Het doel: een kist met waardevolle wapens opsporen, deze plunderen en vervolgens met de besmette wapens het extraction point bereiken, alwaar een helikopter ons ophaalt. Dat bleek echter lastiger gezegd dan gedaan...

Friend or foe?

We kwamen namelijk al snel andere spelers tegen en ook zij wilden het besmette gebied zo snel mogelijk ter helikopter verlaten. We konden kiezen: laten we ze hun gang gaan en vertrekken we zodra zij klaar zijn, of openen we de aanval en proberen we hun loot te stelen? Terwijl mijn teamgenoten en ik nog aan het overleggen waren, suisde een kogel door de lucht. Een stekende pijn in mijn borst maakte al snel duidelijk: het andere team had zijn keus al gemaakt.

[video poster=http://movies2.gamersnet.nl//movies/2013/tom_clancys_the_division/tom_clancys_the_division_e3_2015_gameplay_hd720p.jpg controls]http://movies2.gamersnet.nl//movies/2013/tom_clancys_the_division/tom_clancys_the_division_e3_2015_gameplay_hd720p.mp4[/video]

Wat volgde was een spectaculair vuurgevecht, waarbij samenwerken absolute noodzaak was. De ontwikkelaar zelf omschreef The Division als een shooter RPG en dat uit zich vooral in de customisatie-mogelijkheden. Elke speler heeft zijn eigen wapens en gadgets en enkel door deze goed op elkaar af te stemmen, maak je een kans om te winnen. Terwijl mijn teamgenoot met zijn sniper de vijanden verderop op de korrel nam, verdedigde ik hem met mijn shotgun en werd ik bijgestaan door mijn turret. Samenwerken is een absolute noodzaak in The Division en hoewel Evolve eerder dit jaar bewees dat dat dramatisch kan uitpakken wanneer je met onbekenden speelt, is de ervaring met vrienden des te vetter.

Uiteindelijk slaagden we er (op het nippertje) in om alle vijanden te vermoorden en per helikopter te ontsnappen. Trots kijken we elkaar aan. Het was een fantastisch avontuur dat ik voor geen goud had willen missen, maar ook een avontuur dat me achterlaat met een belangrijke vraag: hoe lang blijft dit leuk? Het ophalen van een wapen is zeker vermakelijk, maar na een paar keer heb je dat wel gezien. Bevat The Division straks genoeg verschillende missies, of loopt het tegen hetzelfde probleem aan als Destiny en doen we straks constant hetzelfde?

Conclusie

Mijn eerste ervaring in de dark zone smaakte naar meer. Het is een ontzettend toffe ervaring om samen met vrienden het niemandsland te betreden en ook de dynamiek met tegenspelers, die zowel vrienden als vijanden kunnen zijn, zorgt voor veel spanning. De grote vraag is of de game straks genoeg verschillende missietypen biedt. Zo niet, dan loopt The Division de kans om te eindigen als Destiny (lees: een repetitief grind fest). Is er wel veel variëteit en is The Division na tientallen uren nog net zo verrassend is als tijdens je eerste missie, dan wordt dit één van de beste co-op-ervaringen van 2016.

De Huawei Freeclip 2 is een opmerkelijke set oordopjes. Niet alleen omdat je ze om je oren draagt, alsof het oorbellen met clipjes zijn, maar omdat er een bijzonder verrassend geluid uit komt, ondanks dat compacte formaat. Het grootste minpunt? De prijs…

Het kan zijn dat het ontwerp van de Huawei Freeclip 2 je nog niet bekend voorkomt. Toch bestaat dit soort oordopjes al een tijdje. Niet alleen in de vorm van de voorganger van dit model; Motorola heeft bijvoorbeeld de Buds Loop, terwijl JBL eerder de Soundgear Clips aankondigde. Desondanks geniet de productcategorie nog weinig populariteit. Waarschijnlijk vanwege de iets minder audiokwaliteit en iets hogere aanschafprijs in vergelijking met 'normale' oortjes.

De Huawei Freeclip 2 valt (net als zijn soortgenoten) onder de categorie open-ear-oordopjes (en subcategorie C-bridge). Dat betekent dat ze niet ín je oren gaan, maar net boven de gehoorgang hangen en de muziek als het ware de opening in blazen. Daardoor blijf je goed in contact met je directe omgeving terwijl je naar je eigen muziek luistert, en anderen hebben daar weinig last van: er lekt soms wat geluid weg, maar meestal zo zacht dat het nauwelijks stoort.

©Wesley Akkerman

Verbeteringen Huawei Freeclip 2

Mocht je al weg bekend zijn met de Huawei Freeclip, dan is het goed om even kort te verbeteringen te bespreken. Deze set beschikt bijvoorbeeld over adaptieve audio, waardoor hij het volumeniveau aan de omgevingsgeluiden kan aanpassen. Daarnaast kun je de hardware bedienen met zowel tik- als veegbewegingen. De batterijen houden het één uur langer vol (nu negen uur) en het oplaadhoesje gaat twee uur langer mee (nu in totaal 38 uur).

Ook mooi meegenomen: de oorhangers wegen ongeveer elf procent minder dan de eerste variant, terwijl Huawei niet inleverde op audiokwaliteit. Sterker nog: die is er op vooruitgegaan. Muziek klinkt over het algemeen helder en fris en als je binnen de bijbehorende app de equalizer gebruikt, ook nog eens warm en omhelzend. De bas kan soms wat scherp klinken en er treedt enige vervorming op na het gebruik van die equalizer, maar dit valt allemaal binnen de verwachting.

©Wesley Akkerman

De afweging maken

Je kunt van een set open-ear-dopjes namelijk niet dezelfde audiokwaliteit verwachten als van oordoppen die daadwerkelijk je gehoorgang ingaan en de boel netjes afsluiten. Desondanks zijn we onder de indruk van de audiokwaliteit. Je favoriete tunes klinken aangenaam en vertrouwd; een groter compliment kunnen we open-ear-setjes niet geven. Onze ervaringen met andere merken dopjes laten qua audio nog wel eens wat te wensen over, maar hier vallen veel negatieve ervaringen weg.

Zoals gezegd klinkt de audio niet perfect. Je mist soms wat detail en ook de bredere soundstage die je krijgt met oordoppen die je afsluiten van de wereld. De vraag is alleen: maakt dat in de praktijk veel uit? Meestal niet, want met open-ear-modellen kies je bewust voor die balans. Je levert iets in op geluidskwaliteit, maar je blijft je omgeving horen. Daardoor lenen dit soort sets zich perfect lenen voor bijvoorbeeld fietsers en wanneer je in de sportschool bent: momenten waarop je niet helemaal afgesloten wilt zijn van de buitenwereld.

©Wesley Akkerman

Draagcomfort is top, bediening laat steken vallen

Verder zitten de Huawei FreeClip 2-oortjes opvallend prettig. Je hangt ze als het ware aan je oor en schuift ze daarna simpelweg naar de plek die voor jou goed voelt. Zitten ze hoger fijner, dan zet je ze iets omhoog. Liever wat lager, dan laat je ze wat meer zakken. Fijn is ook dat ze bij de meeste oorbellen niet in de weg zitten, dus je hebt best veel speelruimte voor de pasvorm. En als leuke extra: ze vallen op als een soort sieraad – je oogt meteen wat modieuzer met deze dingen.

Dat gezegd hebbende zijn we minder te spreken over de fysieke bediening. Het is fijn dat je kunt vegen en tikken, maar juist dat tikken op de dunne rand (de C-brug) werkt minder betrouwbaar dan je hoopt. Eén tik doet gelukkig niets, want die maak je soms al per ongeluk. Alleen: als je wél bewust een tik- of drukbeweging probeert te doen, pakt de brug dat lang niet altijd. Of je nu net te zacht drukt of net niet snel genoeg bent, het resultaat is hetzelfde: we grepen uiteindelijk toch steeds naar onze smartphone om te pauzeren, te skippen of het volume aan te passen.

Daarnaast helpt het ook niet dat je voor Huawei-producten apps moet downloaden die niet gewoon in de Google Play Store staan. Je moet eerst AppGallery van Huawei downloaden en vervolgens AI Life installeren. Android geeft zelfs een flinke waarschuwing en dat voelt niet bepaald geruststellend. Ga je toch door, dan krijg je wel een overzichtelijke manier om de Huawei FreeClip 2 te beheren. Aan de app zelf ligt het dus niet.

Huawei Freeclip 2 kopen?

Met een prijskaartje van pakweg 200 euro moet je diep in de buidel tasten voor de Huawei Freeclip 2. Maar daar krijg je dan ook wel de meest comfortabele open-ear-oordoppen van dit moment voor terug. Koppel dat aan een warme en vertrouwde audiobeleving en je houdt een set over die in deze categorie zijn weerga niet kent. Het gedoe met de app en de bediening is vervelend, zeker op dit prijspunt, dus hopelijk doet de fabrikant daar nog iets mee.

Microsoft heeft de Xbox Game Pass-titels van de komende wekend aangekondigd. Onder de games die naar de dienst komen valt ook Death Stranding: Director's Cut, die sinds vandaag op Game Pass staat.

De nieuwe Xbox Game Pass-toevoegingen werd via Xbox Wire aangekondigd. Daar valt ook meer informatie over de verschillende games die naar de abonnementsdienst komen te lezen.

Death Stranding

De Director's Cut van Death Stranding is daarbij een van de meest opvallende toevoegingen. Het spel van Hideo Kojima kwam in eerste instantie alleen op PlayStation-consoles uit, maar kwam daarna ook naar Xbox. Kojima bedacht hiervoor de Metal Gear-reeks en staat bekend om zijn vaak duizelingwekkende concepten en haast onnavolgbare verhalen in zijn games. Inmiddels is ook een vervolg op Death Stranding uitgekomen op PlayStation 5, maar die is nog niet op andere platforms beschikbaar.

In Death Stranding maken we kennis met een Amerika dat uit elkaar is gevallen doordat de grens tussen deze wereld en het dodenrijk vervaagt. De wereld wordt geteisterd door unieke regenbuien die niet alleen levende wezens en materialen in extreem snel tempo verouderen, maar ook een soort geesten (BT's) laten verschijnen. Als gevolg hiervan is de samenleving in de VS uit elkaar gevallen en zijn de overgebleven steden afgesloten, vaak ondergrondse forten die geen contact met elkaar hebben.

Spelers besturen Sam Porter Bridges - gespeeld door The Walking Dead-ster Norman Reedus - die door Amerika trekt en pakketjes tussen de verschillende vestigingen vervoert. Ondertussen probeert hij de steden aan een netwerk te verbinden, zodat de samenleving langzaam maar zeker weer in contact met elkaar komt en materialen kunnen uitwisselen via het netwerk. Sam heeft daarnaast de unieke eigenschap de hierboven genoemde BT's te zien. Hij weet zelfs wanneer hij ze nadert doordat hij een speciale baby bij zich draagt met soortgelijke paranormale gaven.

De Xbox Games Pass-toevoegingen

Hieronder zijn alle toevoegingen aan Xbox Game Pass van de komende weken te zien.

Deze games verdwijnen op 31 januari van Xbox Game Pass: