Laten we vooropstellen dat Nintendo Labo nauwelijks een game genoemd kan worden. Met dat in het achterhoofd leek het ons geen goed idee om dit product met andere games te vergelijken en wordt er dus ook geen cijfer aan deze recensie gehangen. Wel hebben we natuurlijk meer dan genoeg te vertellen na een weekend uitvoerig knutselen met de Variety Kit en de Robot Kit.

Nintendo Labo bestaat uit verschillende bouwpakketten waarmee je aan de hand van digitale instructies met karton allerlei objecten in elkaar zet. Daarna kun je er je Switch-scherm en/of je Joy-Cons in stoppen om vervolgens een aantal speciaal voor Labo ontwikkelde spellen te spelen. Nintendo heeft vooralsnog twee pakketten uitgebracht: de Variety Kit, waarmee vijf uiteenlopende objecten (Nintendo noemt elk project een ‘Toy-Con’) gemaakt kunnen worden voor diverse bijgeleverde spellen, en de Robot Kit, waarmee je een soort robotpak voor jezelf maakt voor een iets uitgebreider spel.

©PXimport

Plezier met bouwen

Wij hadden veruit het meeste plezier bij het in elkaar zetten van de verschillende Toy-Cons zelf. Via een helder menu wordt duidelijk uitgelegd hoe je iets in elkaar zet. Eerst wordt aangegeven welke kartonnen platen je uit de doos moet halen en welke figuren je daar uit moet halen. Vervolgens wordt stapsgewijs per figuur uitgelegd hoe je het zo in elkaar knutselt dat je er een game mee kunt besturen. In het Variety Kit zitten vijf verschillende Toy-Cons, die uiteenlopend een kwartiertje tot een uur of twee à drie duren om in elkaar te zetten. De Robot-Kit bestaat uit één groot project waar je met gemak drie à vier uur mee zoet bent. Na het bouwen kun je met een los verkrijgbaar versierpakket je creatie van allerlei stickers en kleuren voorzien, maar niets weerhoudt je ervan om materiaal te gebruiken dat je al thuis hebt liggen.

Bij het opstarten van de bijgeleverde software kun je kiezen uit de verschillende Toy-Cons. Het is logischer om klein te beginnen, maar in de praktijk maakt het niet zoveel uit: de software die op het Switch-scherm of je televisie wordt afgespeeld legt glashelder uit wat er moet gebeuren. Je bepaalt zelf de snelheid waarmee de uitleg op het beeldscherm getoverd wordt. Heb je toch even iets te snel op A gedrukt om naar de volgende stap te gaan, dan kun je altijd terugspoelen.

©PXimport

Je bent het grootste gedeelte van de tijd bezig met het vouwen van het karton op de daarvoor bestemde vouwlijnen. Op die plekken buigt het karton gemakkelijk mee, waardoor je altijd zeker weet dat je op de juiste plek een vouw maakt. Het karton zelf voelt lekker stevig aan en we hebben geen een keer tijdens het bouwen per ongeluk iets echt kapotgemaakt. Het karton klikt gemakkelijk in elkaar in de daarvoor bestemde gaatjes en het eindresultaat voelt altijd dusdanig stevig en solide dat je niet bang bent dat de hele boel uit elkaar valt na een speelsessie. Wel was er bij het maken van een stuurtje een gedeelte van het karton dat niet meer zo goed op zijn plaats bleef zitten, doordat we het een aantal keer in en uit elkaar hadden gehaald. We hebben dit met wat plakband verstevigd en het probleem was opgelost.

Het bouwen geeft enorm veel voldoening. Je kijkt regelmatig op het scherm om te zien wat de volgende stap is, maar bovenal ben je, of het nou alleen is of met je partner of kinderen, fysiek met je handen bezig. Je bouwt echt iets. Doordat je alles stap voor stap in elkaar zet, verbaas je je constant over hoe inventief de kartonnen creaties en de bijbehorende stickers en elastiekjes in elkaar steken en een groter geheel vormen. Over deze creaties is echt goed nagedacht, zoveel is duidelijk.

©PXimport

De games

Na het afmaken van elke creatie kun je aan de slag met de bijgeleverde software. Heb je bijvoorbeeld een piano gebouwd, dan kun je zomaar wat pingelen op de toetsen om muziek te maken, met verschillende knoppen en schakelaars het geluid en de toonfrequentie aanpassen, of zelfs eigen deuntjes spelen en ze opslaan. Het motorstuurtje bevat een simpele racegame met drie tracks, al kun je door de bewegingssensor van de Joy-Con te gebruiken een eigen track maken door objecten in je huis te scannen. Met de vishengel kun je – verrassing – vissen vangen en met het robotpak uit de Robot Kit word je in een stad gedropt waar je alle gebouwen aan gort kunt slaan en schoppen. Omdat dit de enige software in de Robot Kit is, is deze game wat uitgebreider, met uitdagingen en zelfs een ‘vrije’ modus na lang genoeg spelen.

Toch moet gezegd worden dat het spelen van deze simpele, arcade-achtige games veel minder leuk is dat het in elkaar zetten van de Toy-Cons zelf. Het maken van de kartonnen objecten is eigenlijk de selling point van Labo, de bijgeleverde games zijn er alleen om te tonen dat echt alles werkt. Tijdens het spelen verbaas je je vooral over het feit dat die kartonnen objecten die je net in elkaar hebt gevouwen ook echt een racegame besturen of geluid produceren. Het doet je eveneens beseffen dat er indrukwekkende techniek in de Joy-Cons en het Switch-scherm zit. Toch raakten we de software na een kwartiertje tot halfuurtje spelen al beu en keken we vooral uit naar het volgende bouwproject. Een uitzondering op die regel zijn de simpele op afstand bestuurbare wagentjes die je in een kwartier in elkaar flanst met een kleine hoeveelheid karton en twee Joy-Cons per wagen. Deze bewegen zich echt, fysiek, in je huiskamer rond. Dit blijft veel langer leuk dan het vangen van een stel virtuele vissen op het scherm of het rondrijden op een virtuele track, juist omdat het zo uniek en anders is.

Tot slot bevatten zowel de Variety Kit als de Robot Kit een ‘garage’. Hierin kun je zelf bepaalde eigenschappen aan de Joy-Cons toewijzen. Dat is vooral handig wanneer je na het bouwen van alle Joy-Cons écht creatief bent geworden en je eigen kartonnen creaties verzint en maakt. Op die manier kun je in feite een oneindige hoeveelheid projecten starten en het prikkelt hopelijk ook andere spelers om eigen gemaakte gidsen op internet te zetten, mocht je zelf niet zo creatief zijn (dat zijn wij vooralsnog namelijk ook niet).

©PXimport

Conclusie

Nintendo Labo schittert tijdens het bouwen van de Toy-Cons en in de paar minuten na het bouwen dat je de bijgeleverde software uitprobeert en ziet hoe vernuftig het allemaal werkt. De bijgeleverde games zijn echter niet bedoeld voor langdurig speelplezier. Dat is in principe niet erg: zeker bij de Variety Kit (69,99 euro) hebben we met gemak zo’n vijftien uur besteed aan het bouwen en maakten we met veel voldoening het laatste project af. De Robot Kit (79,00 euro) is duurder en bevat ook minder bouwplezier doordat het om één groot bouwproject gaat. Vooral eerstgenoemd pakket kunnen we dus iedereen aanraden. En we bedoelen ook echt iedereen, niet alleen vaders en moeders die creatief met hun kinderen bezig willen zijn; het zal je verbazen hoe leuk het is om uit het niets écht iets te maken.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.