Er is veel gezegd over hoe Kratos is veranderd. Hij probeert zijn woede in te houden nu hij een zoon heeft en wil een rolmodel zijn voor z’n jonge zoontje Atreus. Wat veel minder benoemd wordt, is hoe erg Kratos hetzelfde is gebleven in de nieuwe God of War.

Hij is nog steeds een brute man die zich bar weinig aantrekt van zijn omgeving. ‘Ik weet het niet’ en ‘dat kan me niks schelen’ zijn z’n twee stokpaardjes. Kratos verbergt zich in het mythologische Noordse Midgard voor zijn verleden en alle problemen en goddelijke seriemoorden die daarbij horen. Maar die nukkigheid is lastig vol te houden met een jonge zoon die vooral nieuwsgierig is en iedereen wil helpen. Voor je het weet zit je aan een boel sidequests vast.

©PXimport

Zo vader, zo zoon

Atreus is het emotionele ankerpunt van dit verhaal. Met al zijn verwondering dwingt hij zijn vader uit zijn schulp te kruipen. De dynamiek tussen de twee is onwennig, je voelt dat ze tot nu toe weinig tijd met elkaar hebben doorgebracht. Atreus was tot nu toe meer een moederskindje, een beetje bang voor zijn norse vader. Nu slaat zijn jonge enthousiasme kapot tegen een muur van onverschilligheid. Toch zijn de twee aan elkaar overgeleverd. De moeder van Atreus overlijdt aan het begin van de game. Haar laatste wens is dat haar as wordt uitgestrooid vanaf de allerhoogste berg. Kratos denkt eigenlijk dat zijn zoon nog niet klaar is voor zo’n gevaarlijke reis, maar nadat het gevaar hen op komt zoeken, heeft hij weinig keus. De tocht is een stuk ingewikkelder dan hij had voorzien en leidt de twee door meerdere werelden uit het Noordse rijk.

Het verhaal is een belangrijk onderdeel van deze God of War, waarin de relatie tussen vader en zoon steeds verder wordt uitgediept. Het is een veel persoonlijkere sage dan we van de serie gewend zijn, en dat werkt. Wel gaat het 20 tot 25 uur durende hoofdverhaal af en toe een beetje trekken, zeker omdat het minder groots in opzet voelt dan eerdere delen. Zo nu en dan moet je gedwongen backtracken en er worden net wat te veel obstakels op je pad geworpen. Met een uur of vijf minder was de ervaring een stuk strakker geweest.

©PXimport

Er zijn echt wel momenten waarop we juichend van de bank sprongen, maar vergeleken met bijvoorbeeld deel drie komen grootse, spectaculaire scenes minder voor. Laten we zeggen dat bepaalde verwachtingen niet helemaal waar worden gemaakt en de game qua verhaal wat minder heldendichtwaardig aanvoelt dan gedacht. Dat is niet per se erg, want in ruil daarvoor krijgen we iets dat veel meer draait om persoonlijke groei. Niet alleen van Kratos en Atreus, maar ook van de geestige zijfiguren die ze onderweg ontmoeten.

Die focus op het persoonlijke zie je ook terug in de cameravoering. Santa Monica knipt nergens, en dat is briljant: de hele game is één lang shot. De impact daarvan is groot. Tussenfilmpjes en gameplay vloeien naadloos in elkaar over, in die tussenfilmpjes wordt nooit van camerastandpunt gewisseld, je ziet het verhaal nooit uit iemand anders zijn perspectief en zolang je niet doodgaat is er geen laadscherm te bekennen (wel momenten waarop je staat te wachten en denkt: ah, nu ben je zeker stiekem aan het laden).

©PXimport

Allermooiste

Dat kweekt het gevoel dat je er echt bij bent en de reis samen met Kratos en Atreus aflegt. De wereld waar de twee in rondlopen is van een uitzonderlijke schoonheid. Van besneeuwde bergtoppen en kleurrijke bossen tot donkere grotten en grote meren, alles ziet er nagenoeg perfect uit. Er is duidelijk een hoop liefde gegoten in de omgevingen, die vol zitten met kleine details. Vooral op een PlayStation Pro is God of War overduidelijk een van de mooiste PS4-game tot nu toe. Midgard voelt als een echte wereld.

Dat zit hem niet alleen in de haarscherpe graphics en prachtige vergezichten, maar ook in de vloeiende animaties die geen frame laten vallen. De afwerking is sowieso van grote klasse. We zijn geen bug tegengekomen. Daarnaast geeft de bombastische orkestmuziek alles een extra oppepper.

Het verhaal is voor God of War-begrippen al goed bedeeld, maar de optionele content is dat des te meer. Naast de hoofdmissies is er nog ontzettend veel te verkennen, waardoor je de totale speelduur met gemak kunt verdubbelen. Het meeste daarvan is daadwerkelijk boeiend, met zijmissies die je naar nieuwe plekken leiden en meer achtergrond geven over de wereld.

Van een echte open wereld kunnen we niet spreken, daar is de wereld te klein voor, maar verkennen wordt wel degelijk beloond. Wie van de gebaande paden struint vindt grote gebieden en kerkers waar je anders nooit was gekomen. Daar is duidelijk veel liefde ingestoken, in zulke flinke gebieden die sommige spelers misschien nooit zullen zien. Bovendien zit hier ook de echte uitdaging van de game verscholen, met name in een reeks optionele bazen die het uiterste van je vragen.

©PXimport

Wapenfeit

Om hen aan te kunnen moet je het nieuwe combatsysteem goed in de vingers hebben. Kratos heeft zijn kettingzwaarden aan de wilgen gehangen en is overgestapt op een flinke bijl. De besturing is daarbij wat Souls-achtig geworden, met de nadruk op zware en lichte aanvallen met R1 en R2, ontwijken en het afweren van aanvallen met een schild.

Het vechten werkt een stuk gewichtiger dan de vorige delen, die zich meer op lange combo’s toelegden, maar voelt absoluut nog als God of War. Dat komt vooral door de bruutheid van Kratos, die zonder pardon hoofden doorklieft en vijanden in tweeën hakt. Ook elementen als de Spartan Rage zijn terug, te herkennen aan de meter die zich langzaam vult en je een korte krachtboost geeft.

Er komt ditmaal meer tactiek en geduld bij de gevechten kijken omdat aanvallen goed moeten worden getimed. Ook is het belangrijk te overwegen of je wel een bijl nodig hebt. Blote vuisten doen minder schade, maar daarmee raken vijanden wel eerder verdoofd, wat zich leent voor een bloederige executie. Bovendien is het heerlijk om de bijl in iemands hoofd te gooien, waardoor hij tijdelijk bevriest, om hem vervolgens met de vuisten te lijf te gaan. Al die tactische opties pakken goed uit en zorgen ervoor dat je een eigen speelstijl kunt ontwikkelen.

Daarnaast biedt het aanpassen van de bijl een hoop variatie. Je vindt geen nieuwe wapens, maar wel runes die de bijl nieuwe opties geven. Er is plek voor drie speciale vaardigheden, zoals een wilde zwaai in de rondte, een ijskoude uppercut of een kleine dosis extra health. Ook met uitrusting in winkels is Kratos in speelstijl aan te passen. Denk daarbij aan armor dat een extra aanval of juist verdediging geeft of een pantser dat de cooldown van speciale aanvallen verkort.

Tot slot is er een skilltree die nieuwe aanvallen geeft of de mogelijkheden met het schild vergroot. Ook Atreus is op deze manier sterker te maken, want het zoontje vecht vrolijk mee. Met het vierkantje op de controllers schiet hij een pijl , waardoor de vijand eerder verdoofd raakt. Het is leuk om de kompaan op die manier te verweven in je speelstijl en zo combo's langer te maken. Later in de game kun je skills vrijspelen waarmee hij nog een stuk handiger wordt.

Het nieuwe derdepersoonscamerastandpunt heeft een minstens zo groot effect op de gevechten. Omdat je niet kunt zien wat er achter je gebeurt, word je soms onverwachts aangevallen. Dat lijkt in het begin een groot minpunt, maar al gauw leer je om het overzicht te behouden tijdens een gevecht. Markeringen rond je middel die aangeven waar je vijand is en of hij bijna aanvalt helpen daar een beetje bij, net als Atreus die ‘behind you!’ roept als je aangevallen wordt. Toch blijft de camera af en toe haken achter objecten, of word je geraakt door een projectiel dat je onmogelijk aan had kunnen zien komen.

©PXimport

Prachtig, heerlijk en emotioneel

Het moge duidelijk zijn, God of War speelt heerlijk en is een prachtig spel. Het nieuwe deel geeft de franchise nieuw elan, maar heeft niets aan identiteit verloren. Het is in actie en spektakel geen achtbaanrit zoals deel drie dat was, maar juist in die nieuwe momenten van rust houdt het spel de aandacht vast. Combineer dat met een emotionele lading waarover wij voorheen niet eens in de God of War-serie durfden dromen, en een succesvolle reboot is geboren. Kom maar op met die trilogie..

God of War is vanaf 20 april verkrijgbaar voor de PlayStation 4. Deze game is getest op een PlayStation 4 Pro.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.