Far Cry 5 lijkt op het eerste gezicht het meest actuele deel uit de serie tot nu toe, maar schijn bedriegt. De religieuze sekte die de fly-over staat Montana heeft overgenomen lijkt misschien model te staan voor de verknipte moraal van evangelisch Amerika, maar het spel weet – soms wat ongemakkelijk – om vrijwel ieder gevoelig onderwerp heen te draaien. Veel verder dan een verdwaalde sneer hier en daar komt het niet en dat is jammer, maar uiteindelijk ook niet waar deze game om draait.

Geheel volgens traditie is Far Cry 5 namelijk weer een behoorlijke mix van shooter en openwereldgame waarin je na de introducerende missie kunt gaan en staan waar je maar wilt. De sekte die de boel heeft overgenomen bestaat uit vier kopstukken die ieder zo hun gebied van de kaart beheersen. Het is aan jou als hulpsheriff om de greep die deze sadistische leiders hebben op de regio stukje bij beetje te verzwakken.

©PXimport

Pratende schurken, zwijgende helden

Dat gebeurt onder andere door verhaalmissies te doorlopen, burgers te redden en bouwwerken van de sekte op te blazen. Iedere verzetsactie levert punten op die een metertje in het kaartscherm opvullen. Zit deze meter vol, dan staat het spel je toe om een van de leiders uit te schakelen.

Zoals Vaas in deel drie en Pagan Min in Far Cry 4 staat er ook in deze game een even charismatisch als sadistisch gezicht aan het hoofd van de vijandelijke overname van Montana. De familie Seed is met Joseph aan het hoofd een religieuze bende vol doorgedraaide gekken. Deze gluiperds en hun uitgebreide monologen zijn zoals we gewend zijn van de franchise tien keer interessanter dan de zogenaamde held die je zelf onder de knoppen hebt. Die houdt namelijk het gehele spel zijn lippen stijf op elkaar.

©PXimport

Guns for hire

De keuze om in dit vijfde deel - na meerdere sprekende hoofdpersonen - een stille protagonist te hebben komt waarschijnlijk voort uit het feit dat het gehele spel nu ook samen is te spelen in co-op. Outposts veroveren of zelfs de verhaalmissies met zijn tweeën doorlopen is nu mogelijk, maar er zit een behoorlijk addertje onder het gras. Alleen bij de host wordt de voortgang opgeslagen, waardoor de andere speler helemaal niet verder komt in het verhaal. Dat is behoorlijk zuur, want op die manier moet je alle missies die je samen hebt gedaan alsnog een keertje in je eentje doen.

Wie daar geen zin in heeft kan er voor kiezen om de hulp in te roepen van een van de AI-partners die je kunt rekruteren. Met simpele commando’s is het mogelijk deze personages op strategische posities te plaatsen en ze te laten aanvallen. Ieder personage heeft bovendien zo zijn eigen speciale vaardigheden. Zo kan Boomer de hond alle vijanden in een gebied voor je taggen en brengt hij je extra kogels. Dat is ideaal voor wie liever geruisloos de sekte uitschakelt. Nick Frye doet het daarentegen weer op een compleet andere manier door vanuit zijn watervliegtuig bombardementen uit te voeren.

©PXimport

Krakkemikkige formule

Deze hulpjes zijn een welkome toevoeging, maar tegelijkertijd ook een bron van frustratie. Na jarenlang dezelfde engine gebruikt te hebben, begint Far Cry in deel vijf steeds krakkemikkiger aan te voelen en nergens valt dat meer op dan in de AI. Vijanden zijn namelijk al oliedom, maar de Guns For Hire weigeren soms het vuur te openen, blokkeren de weg voor je of leggen soms ineens het loodje. Ze zijn daardoor zo wispelturig dat je maar beter niet te veel op ze kunt rekenen, wil je levend uit een vuurgevecht komen.

De Far Cry-formule begint in zijn geheel ook steeds meer scheurtjes te vertonen. Wie een van de eerdere delen heeft gespeeld weet precies wat er deze keer allemaal op stapel staat. Er zijn outposts om te bevrijden, vrachtwagens te bestelen en hebbedingen om te verzamelen, maar dat heb je allemaal al eens eerder gedaan. Waar een andere openwereldgame van Ubisoft vorig jaar nog behoorlijk op de schop ging om een frisse wind door het genre te laten waaien, voelt Far Cry 5 nog best hetzelfde aan.

Gestroomlijnder en chaotischer

Dat wil niet zeggen dat er helemaal geen veranderingen zijn doorgevoerd. Het craften van medicijnen en grotere portemonnees is behoorlijk teruggeschroefd. Ook het XP-systeem is vervangen door challenges. Weet je bijvoorbeeld tien vijanden uit te schakelen met een pijl en boog, dan verdien je punten die weer zijn te besteden aan perks. Zo kun je bijvoorbeeld een parachute of een grotere voorraad ammunitie meenemen, of meer gezondheid vrijspelen. De kaart is ook niet langer meer bezaaid met icoontjes vol met kleine nietszeggende opdrachten, want er zijn nu veel meer betekenisvolle zijmissies. De leukste daarvoor zijn de opdrachten waarin je verborgen voorraden met levensmiddelen van een prepper moet zien te vinden door binnen een afgesloten omgeving de entree naar een schuilkelder te ontfutselen.

De chaos en onvoorspelbaarheid van de speelwereld zorgen uiteindelijk voor de rest van het plezier, maar steeds vaker zitten ze de lol ook dwars. Soms kun je nog geen vijf seconden van A naar B rijden zonder dat je weer wordt gespot of wordt aangevallen door een vijandelijke groep. Far Cry 5 lijkt soms zo ziekelijk geobsedeerd met je afleiden en aanvallen dat je niets anders kunt doen dan de meeste aanvaringen maar voorbij te scheuren. Ervaringspunten levert het uitschakelen van vijanden toch niet meer op, waardoor je ook steeds minder gedwongen wordt om overal stil te blijven staan.

©PXimport

De tijd lijkt daardoor steeds meer rijp voor een Far Cry Origins die de serie een frisse nieuwe draai geeft. Tot die tijd is er echter Far Cry Arcade, een map-editor waarin spelers zelf hun eigen missies in elkaar kunnen sleutelen. Afgaande op de creaties die nu online beschikbaar zijn, staan daar al best creatieve dingen tussen – onder andere een horrorachtige walkingsimulator – maar de editor is met name op de consoles wel even knoeien. De aanwezigheid van de Arcade rekt de speelduur van Far Cry 5 - bovenop de 20 uur die het hoofdverhaal inneemt - op totdat je geen zelfgemaakte missie meer kunt zien.

Far Cry 5 is voor deze recensie gespeeld op de PlayStation 4. De game is ook verkrijgbaar voor Xbox One en pc. Far Cry 5 verschijnt op 27 maart.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.