Spider-Man is misschien wel de grootste superheld van dit moment. Met Spider-Man: No Way Home binnenkort in de bioscopen en Spider-Man 2 in ontwikkeling bij Insomniac Games gaan we de komende tijd genoeg zien van het personage. Daarom is het ook meer dan logisch dat hij (éindelijk) aan Marvel’s Avengers wordt toegevoegd . Ruan ging even bij Crystal Dynamics kijken hoe deze versie van de spinnenmans zich verhoudt tot andere versies.

Marvel’s Avengers is nogal een probleemkindje onder de Marvel-games. Spider-Man voor PlayStation 4 was een groot succes, het recent uitgekomen Guardians of the Galaxy lijkt aardig in de smaak te vallen en ook de Wolverine-trailer werd online bejubeld. Avengers werd vooral bekritiseerd door de grindy online gameplay. Toegegeven: ik heb mijzelf prima vermaakt met de game, offline en online, al was dat wel voor korte tijd. Naast prima combat biedt de game weinig variatie, want elke superheld speelt behoorlijk hetzelfde. Het is dan ook jammer dat deze Spider-Man daar ook onder valt.

Veel gekeken bij Insomniac

De grote vraag die iedereen waarschijnlijk heeft, is hoe deze Spider-Man speelt en slingert ten opzichte van zijn Insomniac-tegenhanger. Crystal Dynamics heeft overduidelijk afgekeken bij Insomniac, want het rondslingeren en -springen kent veel gelijkenissen, maar dan minder strak uitgewerkt. Deze Spider-Man probeert zijn webben wel aan gebouwen vast te maken, maar als dat mislukt plakken ze net als vroeger gewoon aan het luchtledige. Dat voelt enigszins nostalgisch, maar vooral teleurstellend als je Insomniacs Spider-Man gewend bent. Daar komt ook bij kijken dat het slingeren zelf bij lange na niet zo vloeiend en snel voelt als in die game. De animaties zijn in orde, maar niet ultrasoepel.

Wel kun je dezelfde dingen als Insomniacs Spidey, zoals wall runnen of ‘zippen’ naar de rand van een muur. Maar ook daarbij gaat alles nét wat minder soepel dan je gewend bent. Daar houden de meeste vergelijkingen ook op. Deze Spidey is een typische Spider-Man zonder veel lagen. Je zou kunnen zeggen dat Crystal Dynamics het op safe heeft gespeeld.

Knokken, knokken en nog eens knokken

Voor wie Marvel’s Avengers heeft gespeeld, weet dat de gameplay vooral bestaat uit knokken. Zelfs helden als Hawkeye of Iron Man, die vaak minder vaak hun vuisten gebruiken, zie je meer knokken dan op afstand schieten. Dat is gewoon hoe Avengers in elkaar steekt, en bij Spider-Man is dat niet anders. Nu is Spider-Man zeker een geschikt personage voor vuistgevechten, maar soms had ik gewoon meer web stuff willen zien. Dat komt ongetwijfeld weer door Insomniacs soepele vechtsysteem, maar aan die vergelijking ontkom je nu eenmaal niet. Je knokt veel meer dan dat je aan het rondslingeren en webben bent.

Dat wil niet zeggen Spideys web helemaal niet gebruikt. Sommige bewegingen betreffen namelijk een statusaanval: als het bijbehorende balkje gevuld is, worden vijanden ‘gewebd’ en kunnen ze een tijdje niet bewegen - eenlogische maar niet verrassende toevoeging. Spider-Man kan met z’n web ook snel dichtbij vijanden komen of door kleine stukjes web te vuren juist lekker op afstand te blijven. Een van zijn speciale vaardigheden is een granaat gooien die meteen iedereen in de directe omgeving ‘webbed’ maakt.

Zijn verdedigende vaardigheid is Spider-Sense, waarmee zijn Peter Tingle een boost krijgt. Hierdoor kan hij met een druk op de knop vele aanvallen perfect ontwijken, wat hem weer een defense boost geeft. Tot slot heb je de Web Wrecking Ball. Spidey maakt daarbij een grote bal die hij na een grandioze salto voor zich neersmijt. Naast veel schade krijgt iedereen daaromheen ook de web-status. De combat voelt al met al heel acrobatisch en snel. Hij lijkt het meest op Black Widow qua gameplay, en die vond ik persoonlijk verrassend fijn spelen.

©PXimport

Peter PlayStation

Dat alles wordt geïntroduceerd middels het ‘With Great Power’-evenement. Hoewel er hoop was op een goed verhaal, lijkt dat toch een beetje tegen te vallen. Peter Parker werkt namelijk als stagiair bij AIM en merkt dat het bedrijf niet helemaal zuiver is (no shit, sherlock). Hij komt uiteindelijk in contact met de Avengers en samen besluiten ze het kwaad te bestrijden.

Dat klinkt heel standaard, en dat is het eigenlijk ook. Het is jammer dat Crystal Dynamics niet voor een wat meer uitgewerkt verhaal is gegaan. Daarbij zijn er geen nieuwe gebieden en spelen missies zich dus in bekende omgevingen af. Ook hier lijkt het erop dat Crystal Dynamics het wederom op safe gespeeld heeft. En dat is misschien een meevaller voor mensen die op pc of Xbox spelen, want Spider-Man wordt exclusief voor PlayStation-eigenaren beschikbaar.

Daar moeten we het nog wel even over hebben: het is jammer dat een Marvel-game op twee platformen een van de grootste, bekendste helden niet zal krijgen. Hoewel ik voorstander ben voor exclusieve games, vind ik dat multiplatformgames gelijke content moeten ontvangen. Dat is niet alleen eerlijk, het is ook belangrijk voor het vooruit stuwen van cross-play, iets wat de game nog altijd mist en zeker kan gebruiken.

©PXimport

Voor PlayStation-eigenaren staat er in ieder geval een aardige nieuwe toevoeging te wachten. Spider-Man zal verschijnt met een hoop outfits, waaronder Spider-Man Noir en Secret Wars-outfits. Gelukkig gaat Crystal Dynamics de game ook een beetje op de schop gooien. Zo maken ze het upgraden van modules makkelijker en geven ze spelers manieren om betaalde outfits voor niks vrij te spelen. Samen met een compleet nieuwe Raid en onze Spinnenmans lijkt Crystal Dynamics nog niet klaar te zijn met Marvel’s Avengers. Het mag dan niet de Spider-Man zijn die we gewend zijn (en stiekem ook willen), het blijft Spider-Man.

Spider-Man en de nieuwe Klaw Raid verschijnen op 30 november in een gratis update. 

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.