Hoewel je de eerste Chibi-Robo geen kassucces kunt noemen, wist het spel wel iets bij ons los te maken tijdens de GameCube-dagen. Het is juist om die reden zo jammer dat Chibi-Robo: Zip-Lash het vooral op veilig speelt en daarom teleurstelt.

Je zult in Zip-Lash niet heel veel aantreffen dat in het originele Chibi-Robo aanwezig is. Het origineel is een bijzondere 3D-puzzelplatformer, waarin je maar kort rond kan lopen voordat je weer de stekker van jouw robotje in een stopcontact moet steken. Op die manier verken je steeds meer van de omgeving. In het vervolg is dat wel anders: Zip-Lash is een vrij standaard 2D-platformer geworden. Hoewel er nog steeds een timer aftelt tot je batterij leeg is, heb je ruim de tijd om ieder level te verkennen, zonder dat je ooit haast moet maken. Stopcontacten zijn checkpoints en de timer is net zo relevant als in de gemiddelde 2D-game van Mario.

Je kunt in eerste instantie alleen springen, waarna je al snel leert om met je stekker te slingeren. Met dat laatste heb je er in feite een trekhaak bij, waarmee je door levels heen kunt zwiepen of munten kunt oppikken. Hoewel je later nog meer upgrades tegenkomt, blijft de essentie eigenlijk hetzelfde. Dat zou niet erg zijn, ware het niet dat de ontwikkelaar er maar niet in slaagt om prikkelende levels te ontwerpen. Ieder level voelt als een suffe wandeltocht van punt A naar punt B, zonder memorabele ervaringen.

Dat teleurstellende gevoel is deels te wijten aan het tempo van Chibi-Robo: Zip-Lash. Het kleine robotje wandelt op een kaktempo door de levels en is desondanks net wat te onhandig om te besturen. We hadden eigenlijk nooit het gevoel dat we Chibi-Robo echt goed onder de vingers hadden. Als je ziet hoe makkelijk de levels zijn, lijkt het er op dat zelfs de ontwikkelaar daar last van had.

©PXimport

Je bent voornamelijk bezig met het oplossen van doodsimpele puzzels, waarbij je knoppen indrukt met je slingerstekker en binnen de tijd korte stukjes moet afleggen. Levels bestaan eigenlijk nooit uit daadwerkelijk moeilijke platformsegmenten waarbij je reflexen belangrijk zijn. Dat zou niet erg zijn als er iets tegenover had gestaan.

Levels overslaan

Aan het einde van ieder level kun je een bronzen, zilveren of gouden vijand raken. Hoe hoger de waarde, hoe vaker je achteraf aan een soort van rad mag draaien. De prijs die je daarbij kunt winnen is dat je een bepaald aantal levels levels kunt overslaan. Het is een van de meest bizarre functies die we bij Zip-Lash tegen het lijf zijn gelopen. Verder is het namelijk een vrij traditionele platformer: je probeert in ieder level zoveel mogelijk verzamelobjecten te vinden. Die verzameldrift zou je moeten aansporen om alle levels meermaals te spelen, maar daar wil de ontwikkelaar van Zip-Lash kennelijk niks van weten: deze game beloont je door je levels over te laten slaan.

©PXimport

Het is slechts een van de manieren waarop Chibi-Robo probeert te experimenteren. Gelukkig is de ontwikkelaar op een ander vlak wel succesvol: het spel bevat ook een aantal uitdagingen die je alleen met andere spelers kunt oplossen. Na een tijdje moet je eerder gespeelde levels weer induiken, om een kleine alien te vangen en te sturen naar een ruimteschip. Je wordt dan beloond met een deel van een code. Wil je de andere cijfers bemachtigen? Dan heb je de hulp nodig van spelers die dezelfde uitdaging hebben gedaan. Je zult dus Miiverse op moeten duiken om deze uitdagingen af te maken, waarna je er optionele kostuums voor terugkrijgt. Dit is leuk, al is de spanning hieromheen al snel verdwenen. Zip-Lash is al een tijdje uit in de Verenigde Staten, waardoor menig gamer gewoon op Google de volledige codes zal opzoeken.

Chibi-Robo: Zip-Lash is nu verkrijgbaar voor Nintendo 3DS.

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.