Burnout Paradise gooide tien jaar terug hoge ogen met zijn zinderende snelheid, een open wereld en een geïntegreerde online modus. Daarmee was Criterion destijds best vooruitstrevend, maar inmiddels is dat bijna standaard voor het genre. Toch riepen veel fans om een heruitgave van Burnout Paradise. Burnout blijft namelijk bestaansrecht houden dankzij dat ene unieke, onovertroffen aspect: die snelheid.

Nou zijn bijna alle (arcade)racegames snel, dat is immers redelijkerwijs de essentie van autoracen, maar Burnout doet er een flinke schep bovenop door de teugels van de realiteit aangenaam te laten vieren. Vol gas gaat de game al hard, maar door veelvuldig te boosten gooi je daar nog een flinke schep bovenop. Afremmen voor bochten is nauwelijks nodig en overal zijn er jumps en stunts te vinden om stukjes af te snijden, of om de race gewoon wat sensationeler te maken.

©PXimport

Crashen hoort erbij

Toch voelt Burnout Paradise niet goedkoop aan, iets waar andere games met een blinde focus op rauwe snelheid wel snel last van hebben. Dat komt omdat auto’s nog steeds voelbaar gewicht hebben. Met een goed getimede ruk aan de handrem slinger je een auto zonder noemenswaardig verlies van snelheid de bocht om, maar als je timing een beetje verkeerd is zie je hoe je auto als een blikje frisdrank in elkaar wordt gekreukt tegen de vangrail. Het gewicht is daarmee een fijne bijkomstigheid bij het rijden, maar speelt natuurlijk vooral een rol bij het beuken en incasseren, dat in Burnout bijna net zo’n belangrijk onderdeel van racen vormt als ‘de snelste’ zijn.

Anders dan bij andere racegames hoef je je echter geen zorgen te maken dat je verongelukt, zij het door een stuurfout dan wel door een agressieve tegenstander. Je crasht namelijk toch wel een keer (of tien). Dat is ook helemaal niet erg. Na de crash word je met plankgas en al terug in de actie gegooid en door de duidelijk aanwezige rubber banding zit je binnen no time weer middenin het racegewoel. Crashen voelt daarom geen moment als straf, maar is onderdeel van het sensationele feest der vrijblijvendheid dat Burnout Paradise heet.

©PXimport

Concurrentie van zichzelf

Het verlangen van fans naar een heruitgave van Burnout Paradise is daarom ook wel begrijpelijk. Er is sinds Burnout Paradise simpelweg geen game geweest zoals deze. Dat komt door gebrek aan concurrentie (of een opvolger), maar de mix van snelheid, sensatie en vrijheid is ook nagenoeg perfect en zou moeilijk te overtreffen zijn. Dankzij de hogere resolutie (tot wel 4K op PS4 Pro en Xbox One X) doet Burnout Paradise Remastered bovendien nauwelijks verouderd aan. Het is weliswaar geen autoporno zoals Gran Turismo of Forza, maar je moet toch echt wel heel kritisch zijn wil je zien dat dit een tien jaar oude game is. De framerate was overigens op de vorige generatie ook al hoog, dus daar hadden we geen remaster voor nodig.

De enige concurrentie ondervindt Burnout Paradise Remastered dan ook van zichzelf. Zeker op de Xbox One, waarop de Xbox 360-versie van Burnout Paradise ook gewoon te spelen is, biedt de Remaster niet zo gek veel nieuws. Wel bevat Burnout Paradise Remastered alle downloadbare content, inclusief Bikes, Cops & Robbers en Big Surf Island.

©PXimport

Een handjevol kleine aanpassingen had Burnout Paradise Remastered nog net naar een hoger niveau kunnen tillen. Zo blijft het onhandig dat je een race niet even opnieuw kunt starten als je bijvoorbeeld verkeerd bent afgeslagen in de open stad en winst nu wel kan vergeten. Ook missen we de mogelijkheid om te fast travelen als we weer eens een race eindigen in het lege heuvellandschap, had het selecteren van een nieuwe auto wat vlotter gemogen en wordt de game op den duur eentonig, omdat races altijd op een van acht vaste locaties eindigen.

Maar misschien benaderen we Burnout Paradise dan wel weer te veel als een racegame, en niet als een feestje op wielen, waarin je ongedwongen een beetje rondscheurt en net zoveel lol haalt uit een race winnen, als uit een zieke stunt uithalen of geweldig tegen een muur uiteenspatten.

Burnout Paradise Remastered is nu beschikbaar op Xbox One en PlayStation 4 en verschijnt binnenkort op pc. Voor deze recensie is de game gespeeld op een Xbox One.

Hazelight Studios, de ontwikkelaar van de succesvolle coöperatieve games It Takes Two en Split Fiction, heeft een nieuwe game in ontwikkeling en is op dit moment bezig met de opnames ervoor.

Enige tijd geleden gaf regisseur Josef Fares al aan dat er een nieuwe game in ontwikkeling was bij de studio, maar nu heeft hij op social media een foto geplaatst waarop Fares te zien is met drie acteurs in motion capturing-pakken. Daarmee wordt dus duidelijk gemaakt dat de opnames voor de game in ieder geval al in volle gang zijn.

Overigens is de identiteit van de acteurs niet bekend. Fares houdt zijn arm voor de gezichten van de acteurs. Mogelijk zijn het dus bekende acteurs en wil hij dat nog verhullen, al is dat speculatie. Over speculatie gesproken: het feit dat er drie acteurs te zien zijn, doet sommige fans vermoeden dat de nieuwe game van Hazelight mogelijk met drie spelers tegelijk te spelen valt in plaats van twee, maar ook dat is nog alles behalve bevestigd.

Over de games van Hazelight Studios

Hazelight Studios is gespecialiseerd in het creëren van games die coöperatief doorlopen moeten worden. No Way Out, It Takes Two en Split Fiction vergen allen twee spelers. Daarbij draait het om samenwerken, wat hun games een populaire bezigheid maakt voor gamende koppels en vrienden.

It Takes Two bleek een grote hit voor de studio. In het spel spreekt een dochter van een ruziënd stel een vloek over het tweetal uit, waardoor ze minuscuul worden. Ze zullen moeten leren communiceren en samenwerken om zich uit deze hachelijke situatie te redden, terwijl ze als kleine poppen door een uitvergrote versie van hun huis en tuin reizen.

Na het succes van It Takes Two bracht Hazelight het conceptueel vergelijkbare Split Fiction uit. Die game draait om twee schrijvers, Mio en Zoe, die worden ingehuurd om verhalen te creëren voor een technologie die deze verhalen levensecht kan simuleren. De vrouwen worden door het bedrijf achter de technologie echter gevangen in een simulatie, en in de game wordt er constant tussen de twee verhalen van Mio en Zoe geschakeld. Dat levert zowel fantasievolle als futuristische settings op.

Zowel It Takes Two als Split Fiction komen met een Friend Pass. Dat houdt in dat maar één speler de game hoeft te kopen, en de tweede speler gratis online mee kan spelen. De games zijn ook via splitscreen samen op de bank speelbaar.

Apple heeft de volledige rechten op de Apple TV-serie Severance overgenomen, en gaat de serie voortaan binnenshuis produceren.

De eerste twee seizoenen van Severance staan al op Apple TV, maar de serie werd geproduceerd door Fifth Season. Apple Studios was alleen de distributeur. Daar is nu verandering gekomen: Apple heeft iets minder dan 70 miljoen dollar betaald voor de volledige rechten op de serie.

Dat betekent dat het bedrijf de productie van de serie voortaan ook zelf gaat doen, al zal Fifth Season wel als executive producer aangesteld blijven. Ook showrunner Dan Erickson en uitvoerden producent Ben Stiller (die we natuurlijk ook kunnen van vele comedyfilms) blijven hun rollen bekleden, dus aan de kwaliteit van de serie verandert als het goed is niets.

Financiële stabiliteit

Volgens Deadline zou de overname mogelijk gedaan zijn om de productie van de show financieel stabiel te houden. In het tweede seizoen waren de productiekosten naar het schijnt zo'n 20 miljoen dollar per aflevering, en Apple kan door zijn formaat dit beter dragen.

Het plan is dat Severance in totaal vier seizoenen krijgt - al worden een vijfde seizoen en een spin-off ook niet uitgesloten. De opnames van het langverwachte derde seizoen moet aankomende zomer starten. De makers van de serie willen eerst de scripts zover mogelijk afkrijgen, zodat ze bij schrijfwerk van de laatste afleveringen van het seizoen nog relatief goedkoop terug kunnen gaan naar scripts van eerdere afleveringen om wijzigingen aan te brengen waar nodig.

Over Severance

De Apple TV-serie Severance draait om Mark S., die een opmerkelijke kantoorbaan bij het bedrijf Lumon Industries heeft: zodra hij op kantoor komt, weet hij niets van zijn leven buiten kantoor. Wanneer hij klaar is en weer naar huis gaat, weet hij niets van zijn werk. Dat komt door een speciale procedure waardoor de herinneringen van de werkplek in het privéleven gescheiden worden.

Dit concept is de voedingsbodem voor een ingewikkelde en verrassende serie waarin Mark samen met zijn collega's langzaam maar zeker probeert te achterhalen hoe de vork precies in de steel steekt bij Lumon. Zoals gezegd zijn er inmiddels twee seizoenen uitgekomen, die beiden op streamingdienst Apple TV te zien zijn.