Natuurlijk leggen we binnen vijf minuten het loodje. Natuurlijk doen we dat het eerste uur nog twintig keer. Natuurlijk hebben we geen idee waar we zijn, wie we zijn, waarom we dat zijn en of we überhaupt zijn. Laat je niet misleiden door de naam, Bloodborne is evenzeer een opvolger in de Souls-serie als dat Dark Souls de opvolger van Demon’s Souls was.

Voor wie dat niets zegt: deze serie ramde z’n eerdere drie games vol met spijkerharde uitdagingen, onvergefelijke spelsystemen, een subtiele, diepgaande verhaalvertelling en uitgebreide mogelijkheden om je personage, wapens, uitrusting en speelwijze aan te passen. Voor spelers die bekend zijn met Demon’s Souls, Dark Souls of Dark Souls 2… No worries, From Software doet met Bloodborne precies waar het goed in is.  

©PXimport

Fright Night

In plaats van Middeleeuwse high-fantasy, is er bij Bloodborne gekozen voor een  pikzwarte Victoriaanse horrorsetting, die onder een dikke laag overdreven gotische architectuur volgepropt zit met monsterlijke gedrochten die rechtstreeks uit Frankensteins laboratorium gewandeld lijken te zijn.

Op het podium van dat indrukwekkende toneel, een stad genaamd Yharnam, speelt het verhaal zich af tijdens ‘de night of the hunt’. Een ziekte heeft de volledige stad en omliggende gebieden in zijn greep en verandert mens en dier in afzichtelijke, moordlustige wezens. Spelers mogen ondertussen aan de slag als de Hunter, die daar met ‘een reden’ is en die ‘dingen met een reden moet doen’ en ‘achter bepaalde dingen komt’.

Wij weten inmiddels de antwoorden op al die vragen, maar Bloodborne laat zijn spelers vanaf seconde één in het ongewisse - met goede reden. Dit verhaal ontvouwt zich niet via duidelijke tussenfilmpjes en uitleggerige conversaties met het schrale aantal coherent pratende inwoners. Nee, het avontuur zelf vertelt het verhaal. De items die je vindt, omgevingen die je betreedt, een spaarzaam notitietje hier en daar en een flinke bak deductie; het hoe, wie, wat en waar van deze bijzondere wereld ontdekken is een indrukwekkend spel op zich. Iets dat we enkel zouden verpesten met zelfs het meest basale stukje omlijning. Jij bent een Hunter, deze stad zit vol monsters. Zoek het lekker uit. 

©PXimport

Kleiner maar fijner

From Software kiest voor die manier van vertellen omdat ze in het verleden zo succesvol is gebleken. Spelers hebben geen andere keuze dan betrokken te worden bij de spelwereld. Het krachtige gevoel van verlorenheid dat de gameplay en spelwereld zo zorgvuldig creëren, wordt nooit verstoord, maar juist versterkt door het verhaal.

Hoewel die aanpak in Bloodborne zichzelf nog steeds op zeer positieve wijze onderscheidt van andere games, blijft die achter in vergelijking met zijn voorgangers. Bloodborne vertelt zijn verhaal binnen het kader van een stad en een eenzijdige grafische stijl. Demon’s Souls en Dark Souls (2) gebruikten een heel continent, inclusief eeuwen historie, met extreem gevarieerde gebieden. Aan het einde van die rit hadden we het gevoel een jarenlange reis gemaakt te hebben, in Bloodborne eindigen we met het idee een nacht overleefd te hebben.

De kleinere schaal is misschien een domper, het past wel bij de meer gestroomlijnde ervaring die de totaalervaring uiteindelijk blijkt te zijn. Ook de gameplay en content hebben ten opzichte van de andere delen in deze serie wat vetrandjes verloren. Er zijn minder items, minder verschillende gebieden, de spelsystemen zijn doorzichtiger en het aanbod in gevarieerde speelwijzen is teruggebracht tot één.

Van dat laatste balen we enkel als we de vergelijking (moeten) trekken met eerdere games in de serie. Die boden de mogelijkheid om volledig verschillende personages te bouwen die compleet anders speelden. Zo niet Bloodborne, die geeft je een slagwapen en een gun. Daarbinnen varieert het met nuances, maar het volledige vechtsysteem blijft binnen dat kader. De positieve kant van die beperking is dat From Software zich concentreert op één enkel vechtsysteem. Het feilloze resultaat onderstreept de voordelen van die keuze.  

©PXimport

Het wit in de ogen zien

In het geweldige vechtsysteem draait alles om actie. Je moet het wit in de ogen van je tegenstander kunnen zien en als de situatie hachelijk wordt en je bijna overrompeld wordt, is de beste optie om nóg harder aan te vallen.

Niet als een dolleman, want daarvoor ligt de moeilijkheidsgraad veel te hoog. Wie afstand probeert te nemen van vijanden en gebruik probeert te maken van die afstand, merkt al snel dat vijanden een dozijn sprongen en aanvallen inzetten die nog veel moeilijker te ontwijken zijn dan een slag van dichtbij. De beste manier is om neus aan neus te blijven staan, de animaties van je vijanden als een havik in de gaten te houden en toe te slaan tijdens de openingen die ze weggeven.

Dat alles is niet alleen te danken aan de beperkingen die de speler heeft op een lange afstand (je geweer doet amper schade), maar ook aan de verfijnde spelregels van de gameplay. Elke nieuwe slag in een combo doet veel meer schade dan de vorige. Als je leven verliest mag je het terugverdienen door binnen een seconde aan te vallen en wanneer je een kogel afschiet precies tijdens de aanvalsanimatie van een vijand een verwoestende counter in te zetten,  mits je dus dichtbij genoeg staat om op tijd te reageren.

Vooral voor spelers van de voorgaande games zal dat tegennatuurlijk zijn, gezien die gewend waren om berekenend met een schild in hun handen af te wachten. Bloodborne eist van je dat je de aanval inzet. En met grotere groepen vijanden dan voorheen die je binnen luttele seconden onoplettendheid een kopje kleiner maken, is het niet alleen gedwongen aanvallen, maar ook nog eens gedwongen aanvallen terwijl je, euh, nou ja, je koppie erbij houdt dus.   

©PXimport

Excelleren all over the place

We stipten het al even kort aan, maar het vechtsysteem is niet het enige waarin Bloodborne schittert. Dit is zo’n zeldzame game die op talloze fronten imponeert. Het design van de locaties die je doorloopt bijvoorbeeld. Alles is met elkaar verweven tot één grote spelwereld. Soms loop je gewoon een deur door, om er vervolgens achter te komen dat die deur de aansluiting is naar een gebied waar je tien uur eerder nog doorheen liep..

Grafisch kunnen we alleen de iets té eenzijdige stijlvoering laken. Ook moeten we de immense uitdaging aankaarten, want de kern van deze serie maakt (gelukkig) onveranderd weer zijn opwachting. Je personage sterker maken doe je enkel door het verzamelen van bloed dat vijanden achterlaten.

Je kunt dat bloed alleen gebruiken in een speciale droomwereld waarvoor je een checkpoint zult moeten vinden – of je keert terug naar een eerder gevonden checkpoint, dat zelden dichtbij ligt. Ga je dood, dan ben je alles kwijt, met de eenmalige mogelijkheid om het terug te pakken als je de vijand die je vermoordde doodt.  Die intense verhouding tussen risico en beloning vertoont allerminst scheurtjes van ouderdom.

©PXimport

En dan nog wat

Alles wat we hierboven schreven is Bloodborne beoordeeld in een notendop. We kunnen fans van de serie uitleggen waarom er verschillende kleine nuances zijn die maken dat dat Demon’s Souls en Dark Souls betere games voor hen zijn. We kunnen ook het hele internet vullen met veel te diep gaande teksten over waarom Bloodborne beter is dan het gros van de andere games op de markt.

Bovendien nemen we de Chalice Dungeons (automatisch gegenereerde en eventueel door spelers gedeelde kerkers met unieke wapens en bazen) niet eens mee in deze recensie, totdat we zien wat het effect gaat zijn. Hetzelfde geldt voor het online multiplayer-component, waarin spelers met en tegen elkaar kunnen spelen binnen deze spelwereld. Ook die zal zijn waarde pas bewijzen als de spelwereld bevolkt wordt door kundige spelers met hoge levels. We bedenken ons nu dat we nog niet eens verteld hebben dat spelers online boodschappen voor elkaar kunnen achterlaten om anderen bijvoorbeeld te waarschuwen.

Of het feit dat… Weet je, misschien moeten we het hier maar bij laten. Als Bloodborne ons iets leert, dan is het wel dat overdaad schaadt. Sterker nog, als From Software een recensent was in plaats van een game-ontwikkelaar, dan zou diens recensie heel simpel zijn. Overweldigend goed. 

Door Simon Zijlemans

The Duskbloods, de nieuwe game van Elden Ring- en Dark Souls-ontwikkelaar FromSoftware, zal echt alleen op Nintendo Switch 2 uitkomen.

Dat heeft de ontwikkelaar benadrukt bij het bekendmaken van zijn kwartaalcijfers (via VGC). Daarbij werd ook nog eens benadrukt dat The Duskbloods nog altijd gepland staat om ergens dit jaar uit te komen, net zoals de Switch 2-versie van Elden Ring.

Over de exclusieve Switch 2-release van The Duskbloods: "Het wordt verkocht via een samenwerking met Nintendo, met verkoopverantwoordelijkheden verdeeld per regio. De game komt alleen voor Nintendo Switch 2 beschikbaar." Daarmee is dus duidelijk gemaakt dat Nintendo een nauwe samenwerking met FromSoftware is aangegaan voor de game en dat het spel niet zomaar op andere platforms uit zal komen.

Over The Duskbloods

The Duskbloods werd begin vorig jaar aangekondigd in een speciale Nintendo Direct waarin de eerste Switch 2-games werden getoond, maar sindsdien zijn er geen nieuwe beelden van het spel uitgebracht. Zoals gezegd is de game ontwikkeld door FromSoftware, het Japanse bedrijf dat naam voor zichzelf heeft gemaakt met enorm uitdagende spellen, waaronder de Dark Souls-serie en Bloodborne. Met de openwereldgame Elden Ring scoorde de ontwikkelaar enkele jaren geleden nog een megahit.

The Duskbloods wordt een PvPvE-game, waarbij spelers het dus tegen elkaar en tegen computergestuurde vijanden opnemen. Maximaal acht spelers doen aan potjes mee. Na het kiezen van een personage in een hub-gebied wordt men naar een gebied getransporteerd waar er met andere spelers en vijanden gevochten wordt, al kan men soms ook samenwerken om vijanden te verslaan.

Spelers besturen een 'Bloodsworn', wezens die dankzij een speciaal bloed dat in hun lichaam zit meer krachten tot hun beschikking hebben dan reguliere mensen. Ondertussen is het einde van de mensheid nabij, en bestaat de wereld uit verschillende tijdperken, wat voor een mengelmoes van stijlen zorgt.

Resolutie is marketing, refreshrate is beleving. Waar 4K zorgt voor een mooi plaatje, zorgt een hoge verversing (Hz) ervoor dat je daadwerkelijk wint. Hieronder lees je waarom snelheid in feite de échte koning is in gaming.

Veel gamers staren zich blind op 4K-resolutie. Ze kopen een duur scherm, zetten de settings op Ultra en vragen zich vervolgens af waarom hun spel stroperig aanvoelt. De misvatting is dat 'mooier' gelijkstaat aan 'beter'. In werkelijkheid is de vloeibaarheid van het beeld – de refreshrate, oftewel verversingssnelheid – veel bepalender voor hoe direct en responsief een game aanvoelt. Aan het eind van dit artikel weet je precies of jij moet kiezen voor pixels of snelheid.

Hoe je ogen bedrogen worden door Hertz

Stel je voor dat je snel met je muis over je bureaublad beweegt. Op een standaard 60Hz-scherm zie je de cursor in schokjes over het beeld springen; je hersenen vullen de gaten in. Op een 144Hz- of 240Hz-gaming-monitor verdwijnen die gaten.

Het technische verschil zit hem in de verversingssnelheid: het aantal keren per seconde dat het beeld wordt vernieuwd. Bij 60 Hz krijg je elke 16,6 milliseconden een nieuw beeld. Bij 144 Hz is dat elke 6,9 milliseconden. Dat klinkt als een klein verschil, maar je voelt het direct. Het gestotter dat je onbewust gewend bent verdwijnt. Bewegingen voelen boterzacht aan, alsof de cursor (of je crosshair) aan je hand vastgeplakt zit in plaats van er achteraan zwemt. Dit effect wordt motion clarity genoemd: objecten blijven scherp, zelfs als ze snel door het beeld bewegen.

©Framestock

De winst in shooters en snelle actie

Wanneer werkt dit in je voordeel? Vooral in competitieve shooters zoals Call of Duty, Counter-Strike of Valorant. In dit soort games telt elke milliseconde. Een hogere refreshrate vermindert de input lag, oftewel de tijd tussen jouw klik en de actie op het scherm.

Stel, je draait je personage snel om. Bij een lage refreshrate wordt de vijand een fractie later getoond en zie je veel bewegingsonscherpte (motion blur). Met een hoge refreshrate zie je de vijand eerder en scherper, waardoor je sneller kunt reageren. Je hebt letterlijk actuelere informatie dan je tegenstander. Om dat te bereiken heb je wel een krachtige videokaart nodig die genoeg beelden per seconde (FPS) kan genereren om je snelle scherm bij te houden.

Wanneer resolutie het toch wint van snelheid

Is snelheid altijd heilig? Nee. Als je vooral tragere, meer verhalende games speelt (zoals Cyberpunk 2077 in de 'sightseeing' modus), Microsoft Flight Simulator of grafische RPG's, dan voegt 240 Hz weinig toe. In deze titels kijk je vaak naar stilstaande of langzaam bewegende omgevingen.

In dat geval wil je juist de texturen van de bomen, de reflecties in het water en de details in gezichten zien. Een 4K-monitor op 60 of 120 Hz is dan een logischer keuze dan een onscherp 1080p-scherm op 360 Hz. De visuele pracht weegt hier zwaarder dan de milliseconden reactietijd. Ook voor console-gamers die op de bank zitten, is een goede televisie met 4K en HDR vaak indrukwekkender dan puur de hoogste framerates.

Situaties waarin een hoge refreshrate zinloos is

Er zijn momenten dat investeren in een snel scherm weggegooid geld is. Dat gebeurt bijvoorbeeld als je hardware de snelheid niet kan leveren; als je videokaart maar 50 frames per seconde kan leveren, heeft een 144Hz-scherm geen nut omdat het scherm wacht op de computer. Daarnaast beperken oude kabels je bandbreedte, waardoor je monitor soms terugvalt naar 60 Hz zonder dat je het doorhebt. Ook op oudere consoles zoals de Nintendo Switch of de standaard PS4 heb je niets aan snelle schermen, omdat deze hardware fysiek gelimiteerd is op 60 Hz of lager.

Bepaal wat jouw setup aankan

Kijk dus kritisch naar je huidige situatie voordat je naar de winkel rent. Heb je een high-end pc die makkelijk 120+ FPS haalt in jouw favoriete games? Dan is een upgrade naar een 144- of 165Hz-monitor de grootste sprong in spelplezier die je kunt maken. Speel je op een PlayStation 5 of Xbox Series X? Zoek dan specifiek naar een scherm met HDMI 2.1-ondersteuning om 120 Hz op 4K mogelijk te maken. Zit je ver van je scherm af en speel je relaxed? Investeer dan liever in resolutie en kleurdiepte.

©Proxima Studio

Kortom: snelheid is de sleutel tot succes!

Verversingssnelheid is belangrijker dan resolutie voor iedereen die actie- of competitieve games speelt. Het zorgt voor een vloeiender beeld, minder input lag en betere motion clarity, wat je direct een voordeel geeft in het spel. Resolutie is vooral luxe voor het oog, maar refreshrate is pure prestatie voor de speler.