Het water van de vervuilde rivier Thames klotst zachtjes tegen de met stookolie bedekte kade. Zodra sluipmoordenaar Evie Frye de stoomboot verruilt voor de oever rent een brutale rat voor haar voeten langs en verdwijnt in een rioolpijp naast twee zwervers. Ze kijkt langzaam omhoog en ziet in de verte het drukke Waterloo Station, omringd door bedrijvige schoorstenen die als reusachtige wachters het nijverige Londen in de gaten lijken te houden. Waar je Assassin's Creed: Syndicate ook van zou willen beschuldigen, niemand kan het verwijt maken dat het aan sfeer ontbreekt in het meest recente deel van deze franchise.

Het vieze Londen mag dan een hele andere wereld lijken dan het Parijs uit voorganger Unity, onder de kap draait nog steeds dezelfde motor. Het goede nieuws is dat ontwikkelaar Ubisoft de AnvilNext 2.0-engine beter heeft weten te beteugelen: Assassin's Creed Syndicate kent niet de vele bugs die voorganger Unity plaagden, al zijn er wel kleine op- en aanmerkingen. De game draait over het algemeen stabiel, maar kent sporadische performance-issues tijdens de tussenfilmpjes, waarbij deze zich soms schokkerig voltrekken. Lees ook: Metal Gear Solid 5: The Phantom Pain review - Geweldig én teleurstellend.

Ook gedurende de gameplay willen de bewoners van het industrieel bedrijvige London nog wel eens vreemde capriolen uithalen. Zo zagen we meermaals Harry Potter-achtige taferelen ontvouwen, waarbij een bezem op ogenschijnlijke magische wijze volledig zelfstandig de straat aanveegde. Ook willen sommige Londenaren nog wel eens vast komen te zitten in een blinde muur. Dit zijn slechts kleine hobbels op de weg, die vaker grappig dan irritant zijn.

Wie voor de eerste keer de daken van Londen betreedt met hoofdpersonages Jacob en Evie Frye, staat een spektakel te wachten. Of de zon nu door de rook van de grote schoorstenen schijnt of de regen genadeloos op de kasseien slaat, de stad oogt prachtig in al zijn twijfelachtige pracht. Op straatniveau tref je namelijk hele andere aangezichten. De ongelijke straten liggen vol met plassen smerig water, de gebouwen zijn vaak voorzien van een dikke laag roet en de ratten nemen een prominentere plaats in op straat dan de Londenaren zelf. Voor pracht en praal is geen plek in deze wereld: Assassin's Creed: Syndicate dompelt je onder in een heerlijk smerige versie van Londen waar je nooit meer weg wil.

Twee keer zo veel pret met de tweeling

Dit groezelige Londen verken je door de ogen van twee verschillende personages: Jacob en Evie, de Frye-tweeling. Assassin's Creed Syndicate besteedt weinig tot geen tijd aan de voorgeschiedenis van het kibbelende duo. In plaats daarvan word je als speler meteen de actie in getrokken. De openingsmissie op een rijdende trein zorgt voor een enerverend begin van je avontuur, maar het gebrek aan een duidelijke beweegreden voor de tweeling gaat niet lang daarna aan je knagen.

©PXimport

Er zijn twee verschillende personages: Jacob en Evie.

Dat is een gemiste kans, want het verhaal wat zich gedurende Assassin's Creed Syndicate ontvouwt komt maar langzaam op gang. De Orde der Tempeliers is nog altijd de gezworen vijand van de sluipmoordenaarsorde en levert wederom de schurk in dit verhaal aan. En hoewel Tempelier Starrick meer charisma en diepte heeft dan voorgaande vijanden, heeft het verhaal nét te weinig diepgang om het overweldigende gevoel van de allereerste Assassin's Creed-delen op te roepen.

Starrick is echter niet het enige levendige personage dat in Londen rondloopt. Hoewel historische figuren als Charles Darwin en Alexander Graham Bell voor een komische noot zorgen, zijn de echte sterren van Assassin's Creed Syndicate de Frye-tweeling. Zelden zagen we een charismatischer en dodelijker koppel dan Jacob en Evie Frye. Er is overduidelijk veel aandacht besteed aan het ontwikkelen van de personages en hun onderlinge verstandhouding.

©PXimport

De introductie van een 'rope launcher' is een verademing.

Daarnaast zijn de dialogen tussen hen en anderen natuurlijk en geloofwaardig, waar in het verleden de menselijkheid van hoofdpersonages nog wel eens leed onder het geforceerde gebruik van 'stille, doch sterke persoonlijkheden'. Zo is Evie gereserveerd en bedachtzaam, maar kan men tussen de lijntjes door een persoon vol idealen en principes ontwaren. Bon vivant Jacob is met zijn achteloze improvisaties en vrolijk sarcasme ook een verfrissing, want hij toont een menselijke zijde van het sluipmoordenaarschap die we nog niet veel hebben gezien.

Veranderingen in Assassin's Creed Syndicate

Deze personages mogen dan kleurrijk en vermakelijk zijn, op het gebied van gameplay is er weinig om écht enthousiast van te worden. Londen herbergt een hoop zijmissies, waarvan verreweg de meeste bedoeld zijn om delen van de stad te verlossen van de wurggreep die de Tempeliers er op uitoefenen. Het geld en de grondstoffen die je hiermee verdient, gebruik je voornamelijk om wapens en andere gebruiksvoorwerpen te maken in het simpele crafting-systeem of om upgrades voor je vers opgerichte bende aan te schaffen.

Die bende, The Rooks genaamd, neemt het op tegen een Tempeliersbende genaamd The Blighters. Deze bende treedt zowel in de verhaallijn als in de zijmissies soms naar de voorgrond, maar is bij lange na niet zo uitgebreid aanwezig als je zou hopen. Daarmee wordt het ook een stuk minder relevant om je zuur verdiende geld uit te geven aan het upgradesysteem voor The Rooks. Dat is jammer, want hoe leuk het ook is om alleen door de schaduwen te glijden, het gevoel een bendeleider te zijn is nóg leuker.

©PXimport

De zijmissies zijn niet allemaal even interessant.

Identiek aan Unity

Ook in de kern van de gameplay is weinig veranderd. De gevechten en het freerunnen zijn nagenoeg identiek aan voorganger Unity, waardoor je soms het gevoel krijgt simpelweg op herhaling te gaan in plaats van een nieuw avontuur te beleven. Toch zijn er kleine vernieuwingen die het geheel opluisteren. Zo is de introductie van een 'rope launcher' een verademing voor iedereen die zich kapot ergerde aan het vele nodeloze klimmen. Met één druk op de knop lanceer je jezelf naar een willekeurig punt in je omgeving of creëer je spontaan een kabelbaan tussen twee punten. Dit zorgt er voor dat je aanzienlijk minder tijd en frustratie kwijt bent aan het freerunnen.

Deze rope launcher is beschikbaar voor zowel Jacob als Evie, die beiden een aparte skill tree hebben. De XP die je verdient wordt omgezet in punten, welke je aan verschillende vaardigheden kan spenderen. Jacob en Evie hebben elk twee unieke vaardigheden welke zich richten op hun sterke kanten: Evie houdt zich op in de schaduwen en heeft de voorkeur voor een stealth-aanpak, terwijl Jacob liever zijn vuisten laat spreken. Deze voorkeuren uiten zich in een merkbaar verschil in vaardigheden, want Evie is bijvoorbeeld nét iets stiller en moeilijker te detecteren dan Jacob. Ubisoft heeft er echter voor gekozen om dit verschil niet té uitgesproken te maken, met als gevolg dat de speelwijzen van beide personages niet heel ver uit elkaar liggen. Dat is een gemiste kans, want het was uitdagender geweest als beide personages hun eigen set beperkingen en voordelen hadden gehad en men per missie had moeten kiezen welk personage het beste geschikt was.

©PXimport

De rijtuigen zijn makkelijk van hun koetsier te ontdoen.

Wat beide spelers gemeen hebben, is de mogelijkheid om van nieuwe voertuigen gebruik te maken. De vele rijtuigen die over de Londense straten rijden zijn allemaal makkelijk van hun koetsier te ontdoen, waarna je met een noodgang de stad kan doorkruisen, mits je onthoudt dat men ook in dit tijdperk links reed. Maar hoe fijn het ook kan zijn om de benenwagen voor een koets te verruilen, het oogt allerminst realistisch. Zo kun je met alle types koetsen driften, andere koetsen rammen en heeft je paard er nooit last van wanneer je met 40 kilometer per uur frontaal op een muur inrijdt. Het gebrek aan realisme is van tijd tot tijd storend, maar de ervaring van het koetsrijden weegt zwaarder dan de kleine irritaties die het met zich meebrengt.

Vallen en opstaan

Over kleine irritaties gesproken: je bent niet zo vrij in het freerunnen als we graag hadden gezien. Dankzij nieuwe animaties oogt de logistieke acrobatiek vloeiender dan ooit, maar op enkele punten struikelt dit stukje gameplay toch. Zo is het schier onmogelijk om in één keer recht naar achteren te springen als je aan een muur hangt, een handeling die je het liefst op regelmatige basis uitvoert. Daarnaast lijkt men ook niet alle elementen van het freerunnen van nieuwe animaties voorzien te hebben. Zo lijkt je personage een fractie van een seconde stil te staan alvorens hij of zij een middelhoog object zoals een schutting beklimt. Deze vertraging is minimaal, maar genoeg om de gevoelsmatige vaart uit je freerun-sessie te halen.

©PXimport

Het verhaal komt maar langzaam op gang.

Deze kleine ergernissen zijn echter niet zo storend als de koppige camera. Wanneer je in afgesloten ruimtes besluit te gaan klimmen en klauteren, kan de camera dienst weigeren. De reikwijdte van je camerahoek is dan sterk beperkt, waardoor je het overzicht kwijtraakt. In sommige gevallen beïnvloedt dit zelfs je besturing, waardoor je per ongeluk de verkeerde richting op klimt. Het gevolg is dat je soms te dicht bij een tegenstander komt, waardoor sluipen geen optie meer is en je enkel nog het open gevecht kunt kiezen. Gelukkig kom je dit soort omgevingen relatief weinig tegen, dus blijft de schade beperkt. Ondanks de wispelturige camera en de kleine vertragingen blijft het freerunnen toch één van de leukste vrijheden om te hebben in een game als Assassin's Creed Syndicate. En zeg nou zelf, vrijheid is toch het enige wat een sluipmoordenaar wil?

Conclusie

Hoewel Assassin's Creed Syndicate niet dezelfde problemen kent als voorganger Unity, zijn er wel een paar irritaties te bekennen. Deze ergernissen mogen dan soms voor aardig wat frustratie zorgen, ze maken Assassin's Creed Syndicate niet onspeelbaar. Dankzij de goed uitgewerkte personages en de prachtige (en smerige) plaats van handelen, is het nieuwste deel in de reeks nog steeds een avontuur dat de moeite waard is om te beleven.

Assassin's Creed: Syndicate is vanaf 23 oktober verkrijgbaar voor PlayStation 4 en Xbox One. Voor deze recensie is de PS4-versie gespeeld. De pc-versie verschijnt op 19 november.

75/10075/100Dit artikel is tot stand gekomen in samenwerking met Gamer.nl

Wanneer je je dekbed gewassen hebt, wil je dat het natuurlijk weer lekker dik en luchtig aanvoelt. Maar wanneer je hem gewoon in de droger gooit, kan de vulling gaan klonteren, zodat er dunne stukken en dikke stukken ontstaan. Dat slaapt niet echt lekker. Om dat te voorkomen, gooien veel mensen er een paar tennisballen bij. Helpt dat echt?

Wat tennisballen in de droger doen

Tijdens het drogen raken de tennisballen telkens het dekbed. Dat helpt vooral bij dons en veren. Als die nat zijn, blijven ze aan elkaar plakken en zakt de vulling in. Door de constante beweging vallen die samengepakte delen weer uiteen, waardoor de vulling zich opnieuw verspreidt. Zo kan de warme lucht overal beter bij en droogt het dekbed gelijkmatiger. De droogtijd wordt er niet korter van, maar het dekbed komt wel duidelijk voller uit de droger.

Hoeveel tennisballen zijn genoeg?

Met één tennisbal in de wasdroger merk je vaak weinig, zeker bij een groot dekbed. Die verdwijnt al snel in de stof en heeft dan weinig effect. Met twee tot vier ballen werkt het beter, omdat ze het dekbed op meerdere plekken tegelijk in beweging houden. Zolang de ballen vrij kunnen bewegen en niet vast blijven zitten in de vulling, doen ze hun werk.

Kun je elke tennisbal gebruiken bij het drogen van een dekbed in de droger?

iet elke tennisbal is even geschikt. Vooral nieuwe of felgekleurde ballen kunnen bij hogere temperaturen kleur afgeven en kleine pluisjes verliezen van de vilten buitenlaag. Dat komt niet vaak voor, maar het risico is wel aanwezig. Gebruik je oudere tennisballen, dan is de kans hierop kleiner. Wil je dat verder beperken, dan kun je de ballen in een oude witte sok stoppen en die dichtknopen. Het effect blijft grotendeels hetzelfde, al is het iets minder uitgesproken dan met losse ballen.

Geef het dekbed genoeg ruimte in de droger

Tennisballen helpen alleen als het dekbed voldoende ruimte heeft om te bewegen. Is de trommel te vol, dan draait alles als één geheel rond en gebeurt er weinig. Wil je grote tweepersoonsdekbedden drogen, dan heb je een droger met een ruime trommel nodig. Heb je die niet zelf? Kijk dan of er een wasserette bij je in de buurt is. Meer ruimte zorgt voor meer beweging en daarmee voor een beter eindresultaat.

Niet elk dekbed kan in de droger

Tennisballen hebben vooral effect bij dons- en verendekbedden. Bij synthetische vulling is dat verschil kleiner en kan de constante beweging van de ballen de vulling na verloop van tijd zelfs vervormen. Wol, zijde en andere natuurlijke materialen mogen meestal helemaal niet in de droger. Check daarom altijd eerst het waslabel voordat je het dekbed in de trommel legt.

Even tussendoor opschudden helpt

Haal het dekbed halverwege het programma even uit de droger en schud het los, alsof je het bed opmaakt. Leg het daarna omgedraaid terug in de trommel. Zo verdeelt de vulling zich opnieuw en kan het dekbed gelijkmatiger drogen.

Wat kun je van het eindresultaat verwachten?

Tennis- of drogerballen zijn vooral een hulpmiddel, geen vervanging voor de juiste drooginstellingen. Droog het dekbed niet te vaak of te heet: kies een lage of middelhoge temperatuur en selecteer een speciaal dons- of beddengoedprogramma als dat op je droger zit. Zorg ook voor voldoende ruimte in de trommel. Als je dan ook nog eens ballen laat meedraaien, heb je er alles aan gedaan om te zorgen dat je dekbed weer lekker vol uit de droger komt!

Waarom start een computer met een SSD binnen enkele seconden op, terwijl een oude harde schijf blijft ratelen? Het vervangen van een HDD door een SSD is de beste upgrade voor een trage laptop of pc. We leggen in dit artikel uit waar die enorme snelheidswinst vandaan komt en wat het fundamentele verschil is tussen deze twee opslagtechnieken.

Iedereen die zijn computer of laptop een tweede leven wil geven, krijgt vaak hetzelfde advies: vervang de oude harde schijf door een SSD. De snelheidswinst is direct merkbaar bij het opstarten en het openen van programma's. Maar waar komt dat enorme verschil in prestaties vandaan? Het antwoord ligt in de fundamentele technologie die schuilgaat onder de behuizing van deze opslagmedia.

De vertraging van mechanische onderdelen

Om te begrijpen waarom een Solid State Drive (SSD) zo snel is, moeten we eerst kijken naar de beperkingen van de traditionele harde schijf (HDD). Een HDD werkt met magnetische roterende platen. Dat kun je vergelijken met een geavanceerde platenspeler. Wanneer je een bestand opent, moet een fysieke lees- en schrijfkop zich naar de juiste plek op de draaiende schijf verplaatsen om de data op te halen. Dat fysieke proces kost tijd, wat we latentie noemen. Hoe meer de data op de schijf verspreid staat, hoe vaker de kop heen en weer moet bewegen en wachten tot de juiste sector onder de naald doordraait. Dit mechanische aspect is de grootste vertragende factor in traditionele opslag.

©Claudio Divizia

Flashgeheugen en directe gegevensoverdracht

Een SSD rekent definitief af met deze wachttijden omdat er geen bewegende onderdelen in de behuizing zitten. De naam 'Solid State' verwijst hier ook naar; het is een vast medium zonder rammelende componenten. In plaats van magnetische platen gebruikt een SSD zogenoemd NAND-flashgeheugen. Dat is vergelijkbaar met de technologie in een usb-stick, maar dan veel sneller en betrouwbaarder. Omdat de data op microchips wordt opgeslagen, is de toegang tot bestanden volledig elektronisch. Er hoeft geen schijf op toeren te komen en er hoeft geen arm te bewegen. De controller van de SSD stuurt simpelweg een elektrisch signaal naar het juiste adres op de chip en de data is direct beschikbaar.

Toegangstijd en willekeurige leesacties

Hoewel de maximale doorvoersnelheid van grote bestanden bij een SSD indrukwekkend is, zit de echte winst voor de consument in de toegangstijd. Een besturingssysteem zoals Windows of macOS is constant bezig met het lezen en schrijven van duizenden kleine systeembestandjes. Een harde schijf heeft daar enorm veel moeite mee, omdat de leeskop als een bezetene heen en weer moet schieten. Een SSD kan deze willekeurige lees- en schrijfopdrachten (random read/write) nagenoeg gelijktijdig verwerken met een verwaarloosbare vertraging. Dat is de reden waarom een pc met een SSD binnen enkele seconden opstart, terwijl een computer met een HDD daar soms minuten over doet.

©KanyaphatStudio

Van SATA naar NVMe-snelheden

Tot slot speelt de aansluiting een rol in de snelheidsontwikkeling. De eerste generaties SSD's gebruikten nog de SATA-aansluiting, die oorspronkelijk was ontworpen voor harde schijven. Hoewel dat al een flinke verbetering was, liepen snelle SSD's tegen de grens van deze aansluiting aan. Moderne computers maken daarom gebruik van het NVMe-protocol via een M.2-aansluiting. Deze technologie communiceert rechtstreeks via de snelle PCIe-banen van het moederbord, waardoor de vertragende tussenstappen van de oude SATA-standaard worden overgeslagen. Hierdoor zijn snelheden mogelijk die vele malen hoger liggen dan bij de traditionele harde schijf.