ID.nl logo
De vijf beste gratis apps voor in de auto
© Reshift Digital
Huis

De vijf beste gratis apps voor in de auto

Wanneer je in een auto zit, dan hoor je natuurlijk vooral je blik op de weg te hebben. Dat gezegd hebbende, zijn er heel veel apps die het leven in de auto een stuk makkelijker kunnen maken.

©CIDimport

Lees hier wat dit betekent.

Apps die je helpen tijdens het rijden, zonder je smartphone te hoeven bedienen en apps die je kunnen helpen om, bijvoorbeeld, iets te vinden wanneer je ergens even geparkeerd staat. Wij hebben vijf van dit soort apps voor je op een rijtje gezet.

Spotify – iOS en Android

Wat is er fijner dan in je auto zitten en naar je favoriete muziek luisteren? Je wil natuurlijk wel een beetje kunnen bepalen wát je luistert, en ondertussen ook op de weg letten. Een app als Spotify is om die reden fantastisch. De app heeft vrij snel door dat je in de auto zit, en schakelt daarna over op een speciale auto-interface, met grote knoppen en een vereenvoudigde bediening. Steeds meer auto’s kunnen de app gewoon bedienen via de bediening in hun stuur, maar mocht dat niet zo zijn, dan zorgen de grote knoppen er in ieder geval voor dat je je ogen niet van de weg hoeft te halen om de playlist van je keuze in te drukken.

©CIDimport

Fuelio –Android

Je hebt waarschijnlijk wel een idee wat je auto maandelijks verbruikt aan brandstof. Maar heel precies weet je het waarschijnlijk niet, terwijl dit wel nuttige informatie is. Fuelio helpt je dit in kaart brengen. Elke keer wanneer je tankt voer je de literprijs van de brandstof in en hoeveel liter je hebt getankt. Na een tijdje krijg je automatisch handige overzichten waardoor je heel nauwkeurig in kaart kunt brengen wat je auto kost. De mogelijkheid om je, op basis van het aantal gereden kilometers, te herinneren aan het feit dat je auto klaar is voor onderhoud, is een hele grote bonus. Nadeel? De app is er niet voor Apple, alleen voor Android.

©CIDimport

Parkmobile – iOS en Android

We verspillen jaarlijks heel wat geld door te betalen voor parkeerminuten die we niet gebruiken. Een app als Parkmobile kan hierbij helpen. Je voert simpelweg je kenteken in (dit kost een euro per kenteken), en wanneer je ergens parkeert vul je simpelweg de parkeerzone in, en druk je op Stop. Wanneer je klaar bent met parkeren druk je op Stop, waarna de meter direct stopt. Het enige nadeel ten opzichte van een kaartje is dat de meter blijft lopen als je hem vergeet uit te zetten, maar de app zal je daar (tot vervelens aan toe) voor waarschuwen. Eens per maand krijg je een betaaloverzicht en worden de kosten geïnd, je hebt daar geen omkijken naar.

©CIDimport

Vind mijn auto – iOS en Android

Vooruit, dit is eigenlijk geen app voor ín de auto, maar wel eentje die ervoor zorgt dat je je auto heel snel terug kunt vinden als je hem ergens geparkeerd hebt. Want hoe vaak is het je wel niet overkomen dat je je auto ergens hebt neergezet, maar vervolgens niet meer wist waar? Met deze app  hoeft dat je nooit meer te overkomen. Even op de knop drukken wanneer je geparkeerd bent, en als je klaar bent om naar huis te gaan navigeert de app je feilloos naar je auto toe.

©CIDimport

Parkopedia – iOS en Android

En als we het dan toch over parkeren hebben: niets is vervelender dan rondrijden door een stad en niet weten waar je kunt parkeren. De oplossing? Je auto heel even stilzetten op een plek waar dat mag, en Parkopedia starten. Deze app laat je in een handomdraai zien wáár je kunt parkeren, hoe lang je er mag blijven staan maar ook wat het je kost.

©CIDimport

Veel onderweg?

De apps die we in dit artikel noemen helpen je de tijd in je auto zo prettig en comfortabel mogelijk te maken. Gaat er nou toch iets mis, dan is het wel belangrijk dat je een goede autoverzekering hebt, zodat een incident niet direct voor grote financiële gevolgen zorgt. Een goede autoverzekering vind je hier.

▼ Volgende artikel
Gerucht: Nexon werkt aan Starcraft-shooter voor Blizzard
Huis

Gerucht: Nexon werkt aan Starcraft-shooter voor Blizzard

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

▼ Volgende artikel
Review: Mario Tennis Fever is een leuke set
Huis

Review: Mario Tennis Fever is een leuke set

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Watch on YouTube

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Slide
Slide
Slide
Slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.

Goed
Conclusie

Mario Tennis Fever barst van de content. De vele personages, banen en rackets geven unieke, diepere lagen aan de gameplay en multiplayerpotjes gaan met grote glimlach en een berg vertier gespeeld worden. Jammer voor de wat volwassenere spelers dat die volgende laag diepgang nét niet geraakt wordt. Daarvoor is het singleplayeraanbod niet genoeg, de tegenstanders niet uitdagend genoeg en ontbreekt er hier en daar net wat finesse. Maar ga zo door, Nintendo. Mario Tennis Fever zit namelijk wél in de richting van die tijdloze Camelot-klassiekers waar we zo naar hunkeren.

Plus- en minpunten
  • Flinke hoeveelheid content en modi
  • Sterke basisgameplay
  • Uiteenlopende Fever-rackets
  • Nog altijd sterke multiplayer
  • Daagt je nooit écht uit
  • Diepgang niet eindeloos