De markt voor videokaarten staat op zijn kop. Als je al een leuke videokaart op voorraad ziet dan zijn de prijzen absurd, en gebruikte kaarten van twee jaar geleden verkopen vandaag voor meer dan de oorspronkelijke nieuwprijs. Dat zet een wat zure toon bij elke nieuwe videokaart die fabrikanten uitbrengen, maar neemt niet weg dat we graag willen weten hoe hij zich met de concurrentie verhoudt.

De AMD Radeon RX 6700 XT is de opvolger van de RX 5700 XT, en het kleinere broertje van de RX 6800 (XT) die AMD eind vorig jaar uitbracht voor het hogere segment. Met een adviesprijs van 489 euro gaat hij de strijd aan met onder andere de in theorie iets duurdere Nvidia GeForce RTX 3070, en de in theorie iets goedkopere RTX 3060 Ti. We zeggen “in theorie”, want de huidige situatie op de markt maakt het onmogelijk om echt concrete prijsdetails te geven. Het prijspunt suggereert de doelgroep wel: dit moet een kaart zijn die uitstekende prestaties biedt voor gamen op 1080p- en 1440p-resoluties.

©CIDimport

©CIDimport

Prestaties waar het telt

Gamers met een 4K-paneel kijken beter naar een luxer model, daarvoor komt de RX 6700 XT iets te kort, maar de grotere groep gamers met een 1080p Full HD of een 1440p Quad HD monitor worden door deze nieuwe kaart uitstekend voorzien. Alle recente games draaien op 60 FPS of meer op hoge instellingen, en mocht je deze kaart weten te bemachtigen dan mag je dus genieten van een heel comfortabele game ervaring op dergelijke schermen.

De iets duurdere RTX 3070 is net wat te hoog gegrepen, die kaart blijft deze Radeon kaart zo’n 5% voor. Dat zijn geen verschillen die je in de praktijk merkt, maar bij een gelijke prijsstelling ligt de RTX dan wel voor de hand. Aan de andere kant blijft de AMD kaart de RTX 3060 Ti wel voor met een vergelijkbare marge. Prijstechnisch zou hij daar dan ook tussenin moeten vallen.

Warme referentiekaart

Hoewel AMD een chic design heeft ontwikkeld voor hun referentiekaart zijn de prestaties ervan niet zo indrukwekkend als gehoopt, een gevolg van het iets hogere stroomverbruik van deze AMD kaart dan zijn Nvidia-tegenhangers. Geen verschil dat je echt in de portemonnee gaat voelen, maar desondanks een factor. De kaart blijft wel vrij stil, maar wordt ook relatief warm. Dat is geen probleem in een beetje degelijke behuizing, maar het ligt voor de hand om een RX 6700 XT te overwegen van een boardpartner van AMD. Denk aan bedrijven als Gigabyte, ASUS en MSI. Tenminste, als die te vinden zijn voor bescheiden meerprijzen.

Wachten op nieuwe features

AMD heeft één groot probleem, en dat is dat Nvidia vooralsnog voor loopt met de algemene featureset. Real Time Ray Tracing staat weliswaar nog in de kinderschoenen, maar werkt vooralsnog beter op Nvidia kaarten dan op die van AMD, waarbij het zwaarder weegt op de prestaties. Ook heeft Nvidia nog het voordeel voor creatievelingen gezien hun hardware encoder voordelen biedt voor content streaming en voor werken met Adobe Premiere Pro, iets waar AMD vooralsnog geen goed antwoord op heeft. AMD kaarten zijn dus interessant als je eigenlijk vooral om gamen geeft.

Conclusie

An sich is de Radeon RX 6700 XT een fijne videokaart met uitstekende prestaties voor gamers met 1080p en 1440p monitoren. Het is enkel de vraag in hoeverre de adviesprijs van 489 daadwerkelijk gehaald gaat worden, wij vermoeden namelijk dat ook deze kaart lastig te vinden zal zijn. Uiteindelijk kan je maar één ding doen als je echt een videokaart zoekt: neem deze mee in je overweging, en als je hem weet te vinden zorg dan dat de prijs klopt bij de prestaties. Dat wil zeggen dat hij iets voordeliger is dan een RTX 3070, en niet veel duurder dan een RTX 3060 Ti.

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.