Soms verwijder je een mail bewust, die je achteraf toch beter had kunnen laten staan. En soms druk je per ongeluk een gekke toetsencombinatie en zie je zo mails verdwijnen uit je mailbox. Zijn ze voor altijd weg? Dit is hoe je verwijderde mails terugvindt in Gmail en Outlook.

Er kunnen allerlei redenen zijn waarom e-mails verdwijnen. Soms heb je zelf iets verwijderd (expres, maar ook per ongeluk), soms deel je een mailbox met iemand die iets heeft verwijderd. Vaak kan het echter ook een technische fout zijn of een knoppencombinatie die niet lekker terechtkomt waardoor je plotseling berichten uit je inbox ziet verdwijnen. 

Hopelijk ben je er op tijd bij, want hoe langer je ermee wacht, hoe groter de kans is dat de e-mail niet meer kan worden hersteld. Onheilspellende woorden, maar vooral na 30 dagen wordt het een moeilijke kwestie.

Terug naar het begin. Je hebt net ontdekt dat er een mail weg is, en vaak gebeurt dit ofwel omdat je iets belangrijks nodig hebt en het niet kunt vinden, ofwel omdat een collega of vriend zegt dat hij nooit antwoord heeft gekregen. Waar kun je dan zoeken?

Verwijderde items  

Zowel Gmail als Outlook hebben een prullenbakmap. Binnen Outlook heet deze Verwijderde items, terwijl Gmail voor de naam Prullenbak heeft gekozen. Dit is de eerste plek waar je kijkt als je een mail kwijt bent, want het is echt de virtuele prullenbak van je mailbox. Mailtjes blijven vaak 30 dagen in deze map staan, voordat ze écht worden verwijderd.

Is het verwijderen van de mail kort geleden, dan is de kans groot dat je hem daarin terugvindt. Je vindt deze Verwijderde Items-map links bij de mappen. Je kunt de mail terugzetten door hem naar de inbox (ook bekend als Postvak IN) te slepen.

(Zie je in Gmail de optie Prullenbak niet staan? Klik dan in het menu links eerst op de Meer-knop.)

©PXimport

Recovery Tool  

Wat als je de e-mail al meer dan 30 dagen geleden hebt verwijderd? Dit maakt het proces ingewikkelder. Sommige mail die al zo ver is, die is nog wel herstelbaar. Hiervoor moet je echter wel meer moeite doen. 

Binnen Gmail bestaat er een manier om te kijken of het bericht nog is terug te halen, de Gmail Message Recovery Tool. In principe is dit handigheidje eigenlijk alleen bedoeld voor mails die verloren zijn gegaan door serverproblemen of andere oorzaken aan Google’s kant, maar je kunt altijd proberen om het toch via deze weg nog te herstellen.

Recoverable Items  

De tegenhanger van de Recovery Tool van Gmail is de Recoverable Items van Outlook. Deze map is niet zichtbaar, maar je kunt ze wel vinden. Ga hiervoor naar je map Verwijderde Items. Vervolgens zie je de optie Herstel verwijderde items van de server. 

Klik daarop en je kunt de e-mails die je terug kunt halen in een rijtje vinden. Selecteer hieruit de mail die je wenst te herstellen. Zie je de optie om verwijderde items te herstellen helemaal niet? Dan heeft jouw Outlook helaas die mogelijkheid niet.

©PXimport

Archief

Wat vaak gebeurt als je per ongeluk een verkeerde toets indrukt, dat is dat je een e-mail archiveert. Het voordeel is dat hij dan niet weg is, maar je moet hem wel zelf even terughalen. Net als de map Verwijderde Items staat de archiefmap bij Outlook aan de linkerkant. Op Gmail is het archiveren iets meer complex, maar als het goed is zie je wanneer je kiest voor Alle mail ook de gearchiveerde mailtjes en kun je die naar je Inbox slepen om ze te herstellen.

Naast deze oplossingen is er eigenlijk geen manier om een verwijderde e-mail terug te halen. Je zou kunnen kijken in andere mappen (bijvoorbeeld ook de Spam-box of de concepten) of de zoekmachine van je inbox kunnen gebruiken, maar vaak geldt het credo: staat een mail niet in verwijderde items of het archief, dan moet je deze als verloren beschouwen. Het is te hopen dat het omkeren van je mailbox vruchtbaar is, maar ga er niet vanuit. 

Gaat het om een email die naar meerdere mensen is gestuurd, dan kun je vragen of zij de mail nog willen doorsturen, maar anders zal je echt naar de verzender terug moeten gaan om te vragen de originele mail opnieuw te sturen. 

Het Britse bedrijf Nothing heeft het design van de aankomende nieuwe smartphone Phone (4a) onthuld.

Dat deed het bedrijf gisteren via social media. De smartphone komt op 5 maart uit. In de tweet hieronder is het ontwerp alvast te zien, met de typische drukke achterkant die we inmiddels gewend zijn van het bedrijf.

De aankomende Phone (4a) heeft een zogeheten 'Glyph Bar'. Dit is een micro-led-paneel aan de zijkant, die mensen zelf kunnen programmeren om ze in verschillende patronen te laten knipperen. Het gaat om de vierkantjes aan de rechterzijde, naast het camera-eiland. De led-lampjes zijn volgens het bedrijf 40 procent feller dan die op de Phone (3a).

Over de precieze technologie van de Nothing Phone (4a) zijn nog geen aankondigingen gedaan, maar volgens geruchten krijgt de smartphone een Snapdragon 7s Gen 4-chip. Er zal ook een duurdere en snellere Phone (4a) Pro verschijnen, al is daar het uiterlijk nog niet van onthuld.

Officieel wordt de Phone (4a) op 5 maart onthuld.

Je sluit je nieuwe monitor aan, de pc start op, maar de prestaties in zware programma's en games vallen vies tegen. In dit artikel ontdek je waarom de aansluiting op je moederbord de grafische kracht van je computer negeert en hoe je dat direct oplost voor maximale rekenkracht.

Het is een klassieke fout bij het opbouwen van een werkplek: de videokabel in het eerste gat steken dat je tegenkomt aan de achterzijde van je computerkast. Vaak belandt de kabel dan in een van de poorten van het moederbord, terwijl de krachtige videokaart een verdieping lager ongebruikt blijft. Dit misverstand ontstaat omdat beide aansluitingen identiek ogen, maar de interne route die de data aflegt verschilt als dag en nacht. Daarom leggen we je uit hoe je het volledige potentieel van je hardware benut en waarom die extra investering in je grafische kaart anders weggegooid geld is.

De interne omweg via de processor

Als je de HDMI- of DisplayPort-kabel in het moederbord plugt, dwing je de computer om de geïntegreerde grafische chip van de processor te gebruiken (mits die is ingeschakeld via het BIOS). Wij hebben dat uiteraard nog even getest en merkten dat alles inderdaad veel minder soepel aanvoelt zodra de processor deze dubbelrol moet vervullen. In plaats van dat de data direct naar de gespecialiseerde kernen van de videokaart gaat, moet de processor nu zowel de algemene berekeningen als de visuele output verwerken.

Dat veroorzaakt een een hoop warmte in de behuizing en de ventilatoren van de CPU beginnen sneller te loeien om de extra last op te vangen. Het is al met al een onhandige route waarbij de dure videokaart onderin je kast simpelweg geen signaal doorgeeft aan je scherm.

©stas_malyarevsky

Aansluiting heeft wel degelijk een functie

Er zijn echter specifieke scenario's waarin deze aansluiting juist je beste vriend is, bijvoorbeeld tijdens het stellen van een diagnose als er iets opeens niet werkt. Als je pc bijvoorbeeld geen beeld geeft via de videokaart, is inpluggen op het moederbord de enige manier om te controleren of de rest van je systeem nog wel functioneert.

Ook voor een eenvoudige kantoormonitor, die alleen wordt gebruikt voor tekstverwerking en e-mail, volstaat de interne chip van de processor en is een dedicated videokaart niet eens nodig. Deze route bespaart energie en houdt de pc stiller, omdat de zware videokaart (als die er is) in een diepe slaapstand kan blijven. Voor een secundair scherm waarop je alleen statische informatie zoals een chatvenster of Spotify in beeld hebt, kan deze configuratie zelfs een slimme manier zijn om de hoofdvideokaart te ontlasten van onnodige basistaken.

Verlies grafische rekenkracht

Zodra je echter een zware taak start, zoals videobewerking of een moderne game, loopt de pc direct tegen een muur aan. De geïntegreerde graphics hebben namelijk geen eigen snel geheugen en snoepen zodoende rekenkracht van het werkgeheugen van je systeem. Je merkt dat aan haperende beelden, een lage framerate en textures die traag laden.

Zo kan het gebeuren dat een krachtige gaming-pc, die normaal gesproken honderd frames per seconde (100 fps) haalt, via de moederbordaansluiting terugvalt naar een onwerkbare diavoorstelling van minder dan 10 fps. De hardware is aanwezig, maar de snelweg naar het scherm is afgesloten, waardoor je in feite maar een fractie van de capaciteit krijgt waarvoor je hebt betaald.

Zo vind je de juiste poort

Kijk eens goed naar de achterkant van je computerkast om te bepalen of je de volle snelheid benut. De aansluitingen van het moederbord staan altijd verticaal in een blok met andere poorten, zoals usb en ethernet. De aansluitingen van de videokaart zitten een stuk lager en staan horizontaal in een aparte sleuf. Zit je kabel in het bovenste blok, dan werk je op de 'reservemotor'.

Verplaats de kabel naar de horizontale poorten onderaan en je zult direct horen dat de pc anders reageert bij het opstarten. Soms moet je na deze wissel de pc even herstarten, zodat de drivers de nieuwe configuratie herkennen en de resolutie optimaal kunnen instellen voor jouw specifieke beeldscherm.

Klaar voor optimale prestaties?

Het aansluiten van een monitor op het moederbord in plaats van de videokaart zorgt ervoor dat de grafische rekenkracht van de pc onbenut blijft omdat het systeem terugvalt op de beperkte interne chip van de processor. Dat leidt tot een drastische afname in prestaties bij games en zware software, aangezien de gespecialiseerde hardware van de videokaart volledig wordt gepasseerd. Voor een optimale ervaring moet je de monitor altijd in de horizontale poorten van de videokaart prikken. Alleen in noodgevallen of bij eenvoudiger kantoortaken is de moederbordaansluiting een bruikbaar alternatief.