Soms verwijder je een mail bewust, die je achteraf toch beter had kunnen laten staan. En soms druk je per ongeluk een gekke toetsencombinatie en zie je zo mails verdwijnen uit je mailbox. Zijn ze voor altijd weg? Dit is hoe je verwijderde mails terugvindt in Gmail en Outlook.

Er kunnen allerlei redenen zijn waarom e-mails verdwijnen. Soms heb je zelf iets verwijderd (expres, maar ook per ongeluk), soms deel je een mailbox met iemand die iets heeft verwijderd. Vaak kan het echter ook een technische fout zijn of een knoppencombinatie die niet lekker terechtkomt waardoor je plotseling berichten uit je inbox ziet verdwijnen. 

Hopelijk ben je er op tijd bij, want hoe langer je ermee wacht, hoe groter de kans is dat de e-mail niet meer kan worden hersteld. Onheilspellende woorden, maar vooral na 30 dagen wordt het een moeilijke kwestie.

Terug naar het begin. Je hebt net ontdekt dat er een mail weg is, en vaak gebeurt dit ofwel omdat je iets belangrijks nodig hebt en het niet kunt vinden, ofwel omdat een collega of vriend zegt dat hij nooit antwoord heeft gekregen. Waar kun je dan zoeken?

Verwijderde items  

Zowel Gmail als Outlook hebben een prullenbakmap. Binnen Outlook heet deze Verwijderde items, terwijl Gmail voor de naam Prullenbak heeft gekozen. Dit is de eerste plek waar je kijkt als je een mail kwijt bent, want het is echt de virtuele prullenbak van je mailbox. Mailtjes blijven vaak 30 dagen in deze map staan, voordat ze écht worden verwijderd.

Is het verwijderen van de mail kort geleden, dan is de kans groot dat je hem daarin terugvindt. Je vindt deze Verwijderde Items-map links bij de mappen. Je kunt de mail terugzetten door hem naar de inbox (ook bekend als Postvak IN) te slepen.

(Zie je in Gmail de optie Prullenbak niet staan? Klik dan in het menu links eerst op de Meer-knop.)

©PXimport

Recovery Tool  

Wat als je de e-mail al meer dan 30 dagen geleden hebt verwijderd? Dit maakt het proces ingewikkelder. Sommige mail die al zo ver is, die is nog wel herstelbaar. Hiervoor moet je echter wel meer moeite doen. 

Binnen Gmail bestaat er een manier om te kijken of het bericht nog is terug te halen, de Gmail Message Recovery Tool. In principe is dit handigheidje eigenlijk alleen bedoeld voor mails die verloren zijn gegaan door serverproblemen of andere oorzaken aan Google’s kant, maar je kunt altijd proberen om het toch via deze weg nog te herstellen.

Recoverable Items  

De tegenhanger van de Recovery Tool van Gmail is de Recoverable Items van Outlook. Deze map is niet zichtbaar, maar je kunt ze wel vinden. Ga hiervoor naar je map Verwijderde Items. Vervolgens zie je de optie Herstel verwijderde items van de server. 

Klik daarop en je kunt de e-mails die je terug kunt halen in een rijtje vinden. Selecteer hieruit de mail die je wenst te herstellen. Zie je de optie om verwijderde items te herstellen helemaal niet? Dan heeft jouw Outlook helaas die mogelijkheid niet.

©PXimport

Archief

Wat vaak gebeurt als je per ongeluk een verkeerde toets indrukt, dat is dat je een e-mail archiveert. Het voordeel is dat hij dan niet weg is, maar je moet hem wel zelf even terughalen. Net als de map Verwijderde Items staat de archiefmap bij Outlook aan de linkerkant. Op Gmail is het archiveren iets meer complex, maar als het goed is zie je wanneer je kiest voor Alle mail ook de gearchiveerde mailtjes en kun je die naar je Inbox slepen om ze te herstellen.

Naast deze oplossingen is er eigenlijk geen manier om een verwijderde e-mail terug te halen. Je zou kunnen kijken in andere mappen (bijvoorbeeld ook de Spam-box of de concepten) of de zoekmachine van je inbox kunnen gebruiken, maar vaak geldt het credo: staat een mail niet in verwijderde items of het archief, dan moet je deze als verloren beschouwen. Het is te hopen dat het omkeren van je mailbox vruchtbaar is, maar ga er niet vanuit. 

Gaat het om een email die naar meerdere mensen is gestuurd, dan kun je vragen of zij de mail nog willen doorsturen, maar anders zal je echt naar de verzender terug moeten gaan om te vragen de originele mail opnieuw te sturen. 

Het Zuid-Koreaanse zou een shooter gebaseerd op Starcraft in ontwikkeling hebben voor IP-eigenaar Blizzard.

Dat claimt The Korean Economic Daily. Een team binnen Nexon dat gespecialiseerd is in shooters zou zich op dit moment volledig richten op de nog onaangekondigde game. De ontwikkeling zou nog niet lang geleden zijn gestart, en dus zou de shooter nog lang op zich laten wachten.

Verdere details zijn er nog niet, behalve dat Choi Jun-ho ook bij het project betrokken zou zijn. Hij maakte eerder de populaire Shinppu-mapmod voor Starcraft.

Starcraft

Er gaan al langer geruchten over een shooter gebaseerd op Starcraft. Vorig jaar meldde Bloomberg-journalist Jason Schreier al in zijn boek 'Play Nice: The Rise, Fall and Future of Blizzard Entertainment' dat Blizzard aan een shooter zou werken. Volgens Schreier is de shooter van Nexon echter niet gerelateerd aan de shooter van Blizzard - het zouden om twee afzonderlijke projecten gaan.

De Starcraft-reeks bestaat uit real-time strategygames. De eerste verscheen in 1998, en een vervolg kwam in 2010 uit. Blizzard heeft al vaker geprobeerd shooters gebaseerd op de Starcraft-franchise te maken, maar die werden vooralsnog altijd geannuleerd.

Mogelijke onthulling op Blizzcon

Voor het eerst in enkele jaren organiseert Blizzard op 12 en 13 december de Amerikaanse beurs Blizzcon, waar alles rondom de uitgever wordt gevierd. Het is mogelijk dat één van de hierboven genoemde shooters daar wordt onthuld.

Je vraagt je bij elke Mario-sportgame toch weer af: bereikt het de highs van die oeroude Game Boy-games van Camelot, zoals Mario Tennis en Mario Golf)? Het antwoord is, wat mij betreft, steevast  ‘nee’. Maar tussen ‘perfect’ en ‘niet perfect’ zit nog altijd een breed spectrum aan kwaliteit. En Fever? Die nestelt zich moeiteloos aan de betere kant van dat spectrum.

De drie toernooien die deze game rijk is, daar ben je een uurtje zoet mee. Waarschijnlijk zonder een set te verliezen. De Adventure Mode? Een paar uurtjes meer dan dat, en hoewel ook die nergens uitdagend wordt vertelt het wel een vermakelijk verhaal over Mario en Luigi die als baby’s hun tennis-skills moeten oppoetsen vanwege… bijzondere redenen.

Er zijn ook drie Challenge Towers met allerlei unieke uitdagingen die eventjes vermaken. In mix-up vinden we tennis, maar dan met regels en omstandigheden die alleen het Mushroom Kingdom kan bieden, en dat was het wel zo’n beetje. Wie Mario Tennis Fever alleen speelt is een weekend zoet en heeft zich prima vermaakt. Maar sportgames zijn er, natuurlijk, om je competitieve aard los te laten op vrienden, familie, kroost of online uitdagers.

Leuk

Daarom wil ik het ook niet al te uitgebreid over die singleplayermodi hebben. Ja, Nintendo heeft z’n best gedaan. Ja, er is weinig aan te merken op de minigames en kleine tussenscènes die de Tennis Academy te bieden heeft en de ontwikkelaars verdienen het dat het hier even aangestipt wordt. Nooit sla je stijl achterover van briljante ideeën of concepten, en er wordt geen druppeltje zweet gemorst van de spanning. Maar ‘leuk’ is eigenlijk een perfect, allesomvattend begrip om deze kant van de game te omschrijven.

De echte graadmeter echter, is de kern van de gameplay. Hoe speelt het? Hoe diep gaat het? Hoeveel personages, gekke rackets en super-power-mega-skillmoves zijn er in dit pakketje gepropt en hoe verhouden die zich tot elkaar? Na mening middag ballen overslaan of in dubbelspel terugslaan met mijn zoontje van 9, zijn we eruit: Mario Tennis Fever heeft ontzettend lekkere gameplay.

Content is king

Content is in de eerste instantie de name of the game. Er zitten bijna veertig personages in de game, meer dan een dozijn verschillende banen en de hoofdattractie is de aanwezigheid van tientallen Fever-rackets, die elk hun eigen unieke skill met zich meebrengen. De bananentros die Donkey Kong een ‘racket’ noemt strooit bananen over de baan, met het vulkaanracket plopt er een (je raadt het nooit) vulkaan op uit de baan en het Thwomb-racket zorgt ervoor dat het iconische stenen blok uit de Mario-serie plots uit de lucht valt – hopelijk op een tegenstander. Een zogeheten Fever-shot is verder ook geen hogere wiskunde. Om de zoveel tijd is je metertje vol en ram je dat ding over de baan heen.

Extra fijn is dat het gros van dit alles vrij te spelen is waar je maar wil. Laat je de singleplayermodi links liggen en speel je gewoon wat potjes tegen elkaar? Geen probleem, om de zoveel potten krijg je een nieuw racket, personage, of kleurtjes voor je favoriete tennissers.  

Plak er een voldoende op

Enfin, tot zover de uitleg en alles wat hier te vinden is. Leuk spelletje, plak er een voldoende op en klaar, toch? Nou nee, want hoewel alles hierboven zijn eigen rol speelt, zijn het de diepere lagen daaronder die Mario Tennis  Fever tot grotere hoogten dan ‘plak er even een voldoende op’ stuwen. Al die personages? Die beschikken over hun eigen stats en eigenaardigheden. Wario laadt z’n powershots razendsnel op, Bowser Jr. legt veel meer precisie in z’n topspincurve dan anderen en Shy Guy slaat zijn topspins zonder gehinderd te worden door zijn positie op de baan.

En die banen? Die hebben elk hun eigen ondergrond, waar ballen anders op stuiteren en doorschieten, terwijl spelers zelf ook sneller of minder snel zijn, gebaseerd op het gras of het hardcourt waar ze op spelen. Die Fever-rackets? Oprecht allemaal een andere smaak. Ook daar merk dat extra stukje diepgang waar een wat luiere Mario-sportgame niet aan zou denken: wanneer je een Fever-shot terugslaat vóórdat op jouw zijde van het net landt, kun je met een stuit op de helft van de tegenstander zomaar eens het bijbehorende effect teruggeven. Prettig vervelend als je denkt die koter een modderplas op zijn helft te bezorgen, om ‘m vervolgens zelf om je oren te krijgen als hij de bal vakkundig over je heen lobt en ‘ie alsnog op jouw achterveld terecht komt. Een (modder)koekje van eigen deeg noemen ze dat geloof ik.

Mario Tennis Fever

Previous slideNext slide

Geen Lego, wel Duplo

Al die extra aandachtspuntjes en omstandigheden zijn ook nog eens gebouwd op een fundering van onkreukbare basisgameplay. Topspins, slices, curveballen, lobs en powershots: alles wat je van een tennisgame mag verwachten zit erin. De grote maar is alleen: het gebeurt allemaal zonder de nuance van een échte topgame. Vergelijk het een beetje met Lego en Duplo. Zelfde principe, zelfde soort blokken, maar iets vets bouwen met Lego hit net even anders dan iets vets bouwen met die grote Duplo-blokken. Zo verhoudt deze game zich ook tot de toppers uit het tennisgenre, zoals Virtua Tennis en Topspin. Is veelgevraagd, ik weet het, maar het is wel het verschil tussen goed of geweldig. En Mario Tennis Fever eindigt in het eerste kamp.

Is mijn zoontje naar school, dan heb ik namelijk geen enkele reden om Mario Tennis Fever verder te spelen. Zoals gezegd is al die singleplayercontent niet meer dan ‘even leuk’. En computergestuurde tegenstanders geven zelfs op het hoogste niveau nooit écht tegengas. Bovendien zijn de personages net te groot voor deze banen om het volgende niveau van verfijning te bereiken. Top, zo’n lob. Maar vanwege de dus relatief kleine banen blijft het geen zekerheidje dat je iemand ermee verschalkt die tegen het net aan staat. Aanzienlijke kans dat ie gewoon op tijd de achterlijn haalt, als ie ook maar een klein beetje inzicht heeft. Het zorgt ervoor dat Mario Tennis Fever een absoluut geslaagde game is, met heerlijke multiplayer. Maar wie de eindeloze diepgang en speeluren van, bijvoorbeeld, een Mario Kart World hier zoekt, staat sneller dan gewenst buitenspel. Oh wacht, verkeerd sport…

Mario Tennis Fever is vanaf 11 februari beschikbaar voor Nintendo Switch 2.